Ik sprak deze week met een aangenaam mens. Niet echt een unieke gebeurtenis. Bij voorkeur spreek ik met soortgenoten die volgens mijn normen en waarden tot die categorie behoren. De goede man heb ik leren kennen via Facebook. Hij of ik klikte, als ik mij wel herinner, ergens afgelopen zomer op +1 Vriend Toevoegen. Einde herfst hadden we een eerste vluchtige ontmoeting bij het Theater aan het Vrijthof. De eerste week van het nieuwe jaar zitten we in mijn stamkroeg met elkaar aan de cappuccino. Hij bij de tweede ronde licht teleurgesteld dat de barista zijn tweede tas zonder motief appeltjesmotief heeft vervaardigd. Ik hou van dit soort kinderlijke decepties bij volwassenen. Zelf zit ik barstensvol met deze kleine heimelijke ongenoegens. Overigens net zo veel van het zelfde soort niets zeggende pleziertjes. Zolang mijn vrouw mij met regelmaat zegt “De bis zjus e keend” weet ik dat het wel goed zit met hetgeen het leven mij te bieden heeft.
Dat geldt helaas niet voor een man die ik in de loop der jaren zeer hoog ben gaan achten. Ik ken hemniet eens goed. Zag hem hier en daar. Altijd in voor een goedendag of een kort gesprekje. Een man kort bij de tachtig en tot voor kort in every inch a gentleman. Tot verdriet van mijn echtgenote ben ik niet van de gesoigneerde. Niet meer . Te lang in pakken gelopen omdat het moest. De man in kwestie ga ik waarschijnlijk niet meer zien. In dezelfde stamkroeg vernam ik, een dag voor mijn koffieklatsch met het aangenaam mens, van een kennis die ik de laatste weken steeds beter leer kennen omdat we regelmatig Wordfeud spelen, dat het niet goed gaat met de seigneur. Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen. Een tijdje heeft hij nog in een bejaardentehuis doorgebracht. Een wandeling richting Luik via de vluchtstrook van de A2 maakte duidelijk dat zijn zelfstandigheid aan banden moest worden gelegd. Ik keek de Wordfeud vriend aan. Hij mij. Heel even vonden we geen woord om punten mee te scoren.
De Facebook vriend en ik gaan elkaar in de toekomst vaker ontmoeten. Hij heeft iets dat ik niet heb en ik heb niets dat hij nodig heeft. Behalve dan heel veel gedachten over de toekomst. Hij is dusdanig begaafd dat hij sommigen daarvan kan omzetten in bits en bytes. Wie weet memoreer ik hem hier nog wel eens. Wellicht dan met zijn voornaaminitiaal. Dan mag u er van uitgaan dat hij is toegetreden tot de illustere immer zwijgende sidekicks van deze column zoals J. , J., F en F en het koppel H & M. Afgelopen woensdag maakte hij dusdanig indruk op mij dat ik die kans behoorlijk hoog inschat. Zijn zalvende stem maakte mij rustig. Tegen alle gewoonte, zo concludeerde ik na dik een uur samen gezeten te hebben, praatte ik minder dan mijn tafelgenoot. Sterker nog: met volle aandacht luisterde ik naar hem. En dat naar een man die denkt in enen en nullen, spreekt over bandwith, encryptie, data traffic, patch en Riva(tnt). Ik meende hem nog te begrijpen ook.
Laurens Bouvrie
