Maastricht Aktueel ging zondagmiddag een kijkje te nemen bij de verkoop van rekwisieten van de politieserie Flikken in Maastricht.
Bij aankomst op het terrein aan de Francois de Veijestraat leek het er op dat ik mij vergist had in de datum en locatie. Het voormalige gebouw en parkeerplaatsen van het asielzoekerscentrum drukt een behoorlijk depressieve stempel op de omgeving. Ik ging er vanuit een professioneel marketingapparaat van de politieserie Flikken aan te treffen dat met veel uiterlijk vertoon spullen aanprees die de afgelopen jaren in de nabijheid van Angela Schijf of Victor Reinier vertoefden. Misschien zelfs door hen aangeraakt en nog voorzien van hun vingerafdrukken. Je weet het maar nooit, de stap van een rekwisiet naar relikwie kan door één hoofdrol in Hollywood erg klein zijn. Niets van dat alles. Wel zag ik iets verderop mensen in fluoriderend groen staan. De vrijwilligers van de Dierenambulance hielden open huis. Werelddierendag is uiteraard een geschikte datum om te laten zien dat er zat mensen zijn in onze samenleving die het goed voorhebben met de stadsfauna. Veel support van sympathisanten was niet waar te nemen. Ik toog verder naar een hoek waar wel enig leven in de brouwerij leek te zijn. Voor de kringloopwinkel Twiede Hans – Twiede Kans stookte men een vuurtje, een barbecue vuurtje nog wel. Een drietal Dierenambulance medewerkers monsterde het aanbod en toonden niet bepaald veel wroeging binnen afzienbare tijd een keuze te gaan maken uit de veelvuldige worsten, vleesspiesen, karbonades en satés die op de barbecueplaten lagen te pruttelen.
Mijn Nikon D40X toont met een 300 mm lens professionele trekjes. “Bent u van De Limburger?” vroeg mij een man 
die dit met een toon vroeg er zeker van te zijn dat het regionale dagblad vandaag hier in deze uithoek van Maastricht een kijkje zou komen nemen. In alle eerlijkheid antwoordde ik van Maastricht Aktueel te zijn en op zoek naar de verkoop van Flikken prullaria. Ik vernam van de man, Mark Voorst, dat ik daar al aan voorbij gelopen was. Vriendelijk verzocht hij mij echter het kringloopwinkelgebouw mee naar binnen te lopen. Eenmaal binnen hoorde ik de aan het einde van de gang het onmiskenbare geluid van ‘the sound of rap’. Niet veel later stond ik ook en oog met een behoorlijk deel van de Maastrichtse rapscene. Ik stond midden in Studio Centraal, daar waar Maastrichtse jongeren rapmuziek maken en elkaar proberen beter te maken. Twee kleinere ‘boefjes’ en een stuk of acht behoorlijke uit de kluiten gewassen jongemannen bevolkte een ruimte waarvan ik begreep dat dit hun walhalla moest zijn. Mijn groothoeklens niet bij mij hebbend vroeg ik de mannen en mannetjes mee naar buiten te gaan. Wilde ik ze allemaal in de lens vangen had ik meer afstand nodig. Braaf gingen ze bij elkaar staan. In mijn ogen te braaf. Ik ben weliswaar niet erg bekend met rap, gang-en straatculturen, maar weet ook wel dat bepaalde gebaren met handen een onderdeel zijn van hun wereldje. Mijn verzoek werd terstond ingewilligd. Te vragen naar de rede waarom ze op een journalist van de Limburger aan het wachten vergat ik na de fotosessie te vragen. Of mag ik Mia Dircke de schuld geven. Het burger-niet-raadslid namens de CVP (Christelijke Volkspartij) van Jan Hoen kreeg mee dat ik op zoek was naar de Flikken spullen. De immer behulpzame Mia nam mij bij de hand en leidde mij feilloos naar een garageachtig gebouw. Mij in de tussentijd nog even snel tot de orde roepend haar ooit als PvdA politica te hebben aangesproken. Hetgeen ze volgens mij ook diep in haar hart is, gezien al haar enorme activiteiten in buurten en op pleinen. En zo kwam ik uiteindelijk terecht waarvoor ik gekomen was: in het gebouw waar de grote opruiming plaatsvond van Flikken rekwisieten. Het kostte mij enige moeite om niet gelijk weer weg te lopen. Ik zag geen verschil tussen Mattie’s Kringloopwinkel in mijn eigen Sint Pieter en de spullen die ik op dat moment voor mij zag. Tot mijn oog, zeg maar twee ogen, vielen op een relaxt op een tafel zittende Toneelacademie type jongedame. Enigszins schuchter vroeg ik of zij tot de Flikkencrew behoorde. Goedlachs bevestigde zij dat ik aan het juiste adres was. Ik bleek te spreken met Linda Tromp. Zij vertelde me te werken voor het productiebedrijf Eyeworks. De producenten die Flikken Maastricht voor de TROS realiseren. Geen veiling vroeg ik. “Neen hoor, we verkopen alles dat we ooit gebruikt hebben voor de opnames hierin Maastricht. Zelf kochten we dit alles via internetsites als Marktplaats of andere aanbieders van spullen die we konden gebruiken. En nu wordt het tijd om er afstand van te doen. Hier staat alles dat de afgelopen seizoenen een of meerdere keren gebruikt is. Aangezien we niet weten of er nog een vierde seizoen komt is het goed om een keer goed op te ruimen”.
Toch in staat mijn ogen niet alleen op de stralende blondine te focussen zie ik vanuit een ooghoek een Spaanse gitaar. Made in Japan en de naam Lorenzo dragend, zie ik bij thuiskomst. Ondanks slechts een tientje op zak te hebben vraag ik naar de prijs. Een snaar ontbreek maar verder ziet het instrument er behoorlijk goed uit. Linda knalt niet alleen gelijk de prijs er uit, vier euro, maar weet mij ook precies te vertellen wanneer de gitaar gebruikt is. Nota bene in Bemelen, waar mijn eega het eerste levenslicht zag, kwam het instrument voor tijdens een kampvuurscene op de flanken van de Bemelerberg. Ik herinner mij het verhaal van mijn nichtje Claire. Zij deed mee aan deze opnames en in die ‘Bemelenaflevering’ komt ze zeker 2 secondes in beeld. Net niet lang genoeg volgens de standaard van de 15 minuten van roem, de basis is echter gelegd. Na de gedane koop neem ik afscheid van Linda. Hopend nog een mooie Maastricht quote te kunnen vangen is ze me te snel af. Zonder er naar te vragen zegt ze tegen Mia Dircke en mij: “Volgende week weer terug naar Amsterdam. Ik ga Maastricht nog missen.” Wat een schat zeggen ze dan zonder gêne in Mokum. Ik zeg niks en geloof haar op haar blauwe ogen.
Laurens Bouvrie
