In een grijs verleden nam ik regelmatig deel aan allerhande pep- , mental- , in-company- en motivatietrainingen. Voor de gelukkigen onder u die nooit zijn onderworpen aan dit soort vormingsbijeenkomsten: de enige transpiratie die vloeit is luie en hier en daar angstzweet. Denk vooral niet aan mensen in trainingspakken of andere sportoutfits, behalve dan het mooie Ralph Lauren of ander duur polomerk altijd weer gedrapeerd om een lichaam dat de prachtige snit van het Triple AAA+ golftruitje volledig te niet doet. De bedoeling van zo een samenzijn is te zorgen dat alle bedrijfsneuzen dezelfde richting opstaan om zo de wereld te veroveren. In ieder geval toch de bovenliggende partij te blijven in het marktsegment te worden of te blijven waarin de kost moet worden verdiend. Eenmaal uitgetraind straal je niet alleen van top tot teen positivisme uit; je complete genenstructuur is getransformeerd tot een grote pluscultuur. Niet alleen die van jezelf overigens. Alle deelnemers verkeren na afloop in een ultieme status van Good Vibrations. Althans dat verwacht degene die een zak vol geld aan het bedrijf overmaakt dat dusdanig verwachtingen kweekte dat neen zeggen tegen een positivo training geen optie is. Dat die Tjakka bedrijven continue cursussen volgen, hoe bij bedrijfsdirecteuren elke twijfel weg te nemen over het wel of niet over te gaan tot collectieve Yes We Can dagen, heeft je baas niet eens in de gaten. Die wordt volledig ingespoten met gebakken lucht. Na een paar uur bespreking is hij of zij te hongerig om niet toe te happen.
Vaak beginnen deze trainingen met een humoristische voorstelling van een bedrijfsstructuur. Populair plaatje: de cartoon van een kar die metaforisch een bedrijf toont. Daarin zitten een man of acht vooral lekker te zitten. Het vehikel wordt door twee of drie mensen met het zweet op hun voorhoofd getrokken en achter de kar zie je een net zo groot aantal lummels met de hakken in het zand zorg te dragen dat het voertuig geen meter vooruit komt. Een illustratie die overigens een waarheid vertelt als de spreekwoordelijke koe. Een juistheid die na de peptraining overigens gewoon van toepassing blijft.
De voorstelling in die cartoon geldt niet alleen voor het bedrijfsleven. In de stad Maastricht gaat het er net zo aan toe. Alleen een graadje erger; zeg maar gerust een graad erger. Stadgenoten zat die ziel en zaligheid steken om hun geliefde stad naar een hoger en beter plan te tillen. Op vele fronten werken dagelijks – niet zelden in hun vrije tijd - honderden mensen ten faveure van het wel en wee van Maastricht. Van cultuur tot en met welzijnswerk en alles daartussen in. Dat de kar die zij trekken vol zit met meelifters is wereldwijd zo. In dat opzicht vormt Maastricht geen uitzondering. Wel uniek is die onevenredige grote groep die, per definitie, alleen maar levensgenoegen vindt in kritiek te spuien op iedere beweging, op ieder initiatief en op ieder evenement dat in de stad plaatsvindt. De karakterschets van de Mestreechter Geis, waarin ondermeer de Maastrichtenaar wordt omschreven als een creatief, trots, spiritueel, zelfbewust wezen, lijkt dringend toe aan herijking.
Laurens Bouvrie
