Op de grens van de zondagochtend en –middag begeef ik mij een uurtje naar café In den Ouden Vogelstruys. Vooral om, inmiddels een traditie, het onvolprezen horecateam van etablissement Fameuse en De Struys vast te leggen op het digitale fotorolletje.  Een feest om te zien hoe die jonge brigade van horecamensen hun stinkende best te doen om voor en tijdens de optredens van André Rieu hun gasten in de watten leggen.

Deze zondag, de 11^e juli 2010, wordt evenwel een zeer bijzondere dag.  Het feit dat het Nederlands voetbalteam de finale speelt in Zuid-Afrika zet de organisatie van André Rieu Productions, de verantwoordelijken binnen de gemeente Maastricht en de horecaondernemers van het Vrijthof een paar dagen vol onder stroom.  Voetbal blijkt toch net iets belangrijker dan Rieu en het Straussorkest. Niet lang getreurd. Problemen zijn om opgelost te worden en  de gemeente en de bekendste Maastrichtenaar ooit slaan de handen in elkaar en zien deze toch niet prettige situatie als een uitdaging.

Dat het Rieu matinee op zondagmiddag resulteert in een vreemde gewaarwording mag niet als een verrassing worden gezien. Nadat hij het – overigens wijze – besluit neemt de toeschouwers op het plein niet bloot te stellen aan de middaghitte en zon blijft de horeca met haar gasten alleen achter op het Vrijthof. Dat levert een soort van fantoompijn op.  De denkbeeldige pijn die als werkelijk wordt ervaren ondanks het feit dat het lichaamsdeel waar die pijn ervaren wordt geamputeerd is.  Toch doen de horecamensen hun best om het hun gasten ook zonder de lijfelijke aanwezigheid van de wereldberoemde artiest naar de zin te maken.

Zo heeft hospes Henri Hochstenbag van de Struys te elfder ure entertainerfenomeen Fabrizio weten te strikken om tijdens de aperitief en een amuse een paar liedjes te komen zingen. De gasten kijken en luisteren blij en verrast als uit de spelonken van het bruine café zijn stem te horen is. Even later staat hij te midden van – voor even – zijn publiek. Het volume staat op beschaafd en dus aangenaam niveau en Fabrizio verstaat, met zijn Italiaanse gimmick, de kunst binnen no time te entertainen.

Iets verderop staand  heeft een handhavende ambtenaar notie genomen van het gebeuren. Hij kijkt naar zijn hemd en ziet daarop netjes de badge van Handhaving en Toezicht gestikt. Het toezicht heeft inmiddels plaatsgevonden. Hoogtijd voor handhaven moet de goede man gedacht hebben en besluit de maître van de Struys, die op zijn beurt toezicht houdt of alle gasten goed worden bediend, op te zoeken. Het gezicht van de ambtenaar spreekt boekdelen:  hij vermoedt, neen hij weet gelijk zeker, dat dit optreden van de succesvolle pseudo Italiaan absoluut in de sfeer van overtredingen valt en dus handhaving direct geboden is.  Het kan onmogelijk zo zijn dat de Struys voor deze onverwachte surprise act een vergunning heeft.  Dat wordt – zo blijkt later – ook direct toegegeven.  Het was immers niet meer dan een kleine surprise voor de gasten die toch behoorlijk moeten inleveren op hetgeen ze oorspronkelijk verwacht hadden. De Handhaver sommeert Fabrizio evenwel gelijk te stoppen. Geen tactisch gesprek met de maître van:  “Jongens hou het kort en zorg dat anderen geen last hebben”. Neen zijn doel is duidelijk: stoppen met dit illegale concert.  De gasten kijken een beetje verbaasd, laten we het op zijn Maastrichts schrijven: iedereen is verpopzak.

Terwijl een gast de ambtenaar toeroep: “Sjiek is miech dat” hoort men vanaf de Helmstraat het geluid op komen zetten van de harmonie van Eijsden. Al jarenlang in het voorprogramma van Rieu op het Vrijthof een fantastisch gebeuren. Nu op deze rare dag met een leeg plein en alleen terrasgangers uiteraard ook een welkome versnapering. Maar de commotie bij de terrasgasten levert natuurlijk wel commentaar op.  Het aantal decibel van de harmonie is immers vele malen hoger dan het Fabrizio optredentje.  Dat de ambtenaar de hoon over zich heen krijgt met een opmerking als: “Höbbe die daan wel vergunning?” is een abc’tje.

Zo begint een dag, die veel later in de avond in mineur maar met trots op een geleverde wereldprestatie eindigt, met een onvervalst Holland op zijn smalst act. En dat in de stad Maastricht die zo graag prat gaat alles te willen en te kunnen zijn:  behalve ………

Laurens Bouvrie

•