Vooral een week van verlies. Fängte schon an am Samstagabend mit der Tot van Louis von Gaal. Der Mann der Uli Höness vom Dug Aus nach die Tribune verbannte. Dan hat man nicht nur Lef, dan versteht man auch noch Spass. Helaas moest hij met Bayern München, een team dat ik tot september verleden jaar van alles toewenste behalve gladiolen, het onderspit delven tegen José Mourinho. Volgens eega’s vriendin A.  – waarmee zij trouwens volmondig mee instemde -  een man meer waard dan alleen een beschuitje mee te eten. Restte mij zondag, nadat een koninklijk mooie blondine met een gast naast haar in oranje trui en een typische Hollandse kaaskop in de Grote Staat passeerde, niks anders te pareren deze mevrouw wel eens blij te willen maken met mijn kroonjuwelen. Mourinho zijn arrogantie verafschuw ik. Zijn successen met etterend destructief voetbal nog meer. Dergelijke mensen zien winnen doet mij veel pijn aan mijn prei. Dubbel pech. Want ook in de politiek winnen momenteel vooral zij die ik niet mag. Ik moet het anders zeggen. Hij die het goed met ons allemaal – met nadruk op allemaal – voorheeft, komt niet goed uit de verf.  Mijn favoriet Job Cohen blijkt te netjes voor het televisiedebat. Laat iedereen uitspreken, wacht zijn beurt af en geeft opponenten gelijk waar hij vindt dat ze gelijk hebben. Dat blijkt in een land dat dringend verlangt naar ouderwetse normen en waarden niet te werken. En als een als linkse vriend aangekondigde Huub Stapel in een panel zit en ultrarechtse Wilders als beste debater verkiest heb je verder geen vijanden meer nodig. Lieve naïeve Huub, al was Cohen nog zo goed geweest, denk nu maar niet dat Leefbare Pastor ooit Cohen voor twee miljoen kijkers als beste uit de bus laat komen. De aan de Toneelschool Maastricht gerijpte acteur hoefde voor mij zeker niet de matige prestatie van Cohen tot een topperformance om te lullen. Maar in het rechtse geweld waarin die avond het debat plaatsvond had hij ook wat gifpijlen op de mensen mogen afvuren die het wat minder nauw nemen met de sociale moraal in Nederland. Of is Huub te veel stapel op zijn eigen Zwitserleven gevoel en is het linkse sociale er wel een beetje vanaf.

Laurens Bouvrie

•