De mooiste uren van een fraaie zomerdag in de stad zijn toch vooral die waar het centrum nog niet wordt overlopen door toeristen en shoppers. Helaas kennen wij weinig of geen vroege ochtendcultuur in de horeca. Zeker in de zomer erg jammer. Zo lekker om ergens tussen acht en negen buiten te genieten van koffie en krant.  Café De Vreede op de Markt mag een uitzondering genoemd worden. De Tribunal kun je als vroege vogel ook verblijden met een bezoek. Alleen is de Trib een terrasloos etablissement. Als een meer dan respectabele substitutie heeft het café,  gelegen naast de Toneelacademie, wel Roosje in huis.  Vanaf acht uur in de ochtend zwaait zij niet alleen de ‘keerbessem’ maar ook de scepter. De aanwezige mannen eten als het ware uit haar hand. Vooral de stamgasten aan de Muppettafel.  Samen met haar kompanen Marjan en keukenprinses, in ieder geval haar naam is koninklijk, Margaret, bewaken de dames de serene rust in het later in de ochtend steeds rumoeriger wordende etablissement. Met als hoogtepunt het dagelijkse, bijna rituele, moment dat vanuit een losse maar gedecideerde pols het zilverzand op de bodem wordt gedrapeerd.  Dat is toch volledig ochtendgeluk. Helaas is die bedaarde ochtendkalmte bijna niet meer te vinden daar waar ik in de zomer het liefst verblijf: Terras Utopia, hoek Platielstraat-Vrijthof. Het is al van langer, eigenlijk al van jaren. Het begint mij evenwel steeds meer te bezwaren. Het mooiste deel van de dag, die heerlijke uren waar de zon een kat en muisspel voert met de ochtendfrisheid word mijn ochtend vaak vergald door De Koelwagenterreur. Als Leopardtanks staan ze in slagorde op het Vrijthof aan de terraskant. Urenlang onbemand te loeien terwijl hun bestuurders en tegelijkertijd lossers van waren kris kras door de stad de horeca en anderen bevoorraden. De enorme herrie viel mij des te meer op toen ik twee weken terug bij mijn dochter in Amsterdam op bezoek was.  Op het Rembrandtplein genoten wij op een zaterdagochtend tussen tien en elf niet alleen van een ontbijt maar bovenal van heel veel rust midden in hartje Mokum. Ik kon het niet laten te vragen waar de koelwagens bleven.  Die komen hier allen tot negen, uiterlijk tien uur, werd mij in onvervalst Amsterdams te verstaan gegeven.  En daarna? “Dan hebben ze pech….  dan motte ze ’n stukkie lope”.  Bij ons loopt voorlopig toch alleen het aggregaat van de koelwagen. Met een aantal decibels waar Louis van den Bongaert van zou zeggen dat een Zaate Hermenie een fluisterorkestje is.

Laurens Bouvrie

• 

Geen gerelateerde berichten.