Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede

Ziedaar.  De laatste weekkoersen van politiek Nederland laten zien dat de brave burgers uit de polder net zo makkelijk een voorman van links radicaal als minister president willen hebben dan een rechtse populist.  Het middenveld van links tot en met rechts staar er bij als Jan met de korte achternaam.  Oké,  CDA gaat een poging wagen om een radicale middenpartij te worden en Job Cohen liet weten heel beslist namens de PvdA neen te gaan zeggen tegen Rutte c.s.   We zullen zien.  Voorlopig is het in de vaderlandse politiek zo dat de nieuwe grote partijen vooral alleen van zichzelf kunnen verliezen.   Toch eens aan Johan Cruyff vragen of hij een politieke variant kan verzinnen op zijn poëtische dribbel :  “De Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kan wel van ze verliezen”.

De SP is inmiddels volgens Maurice De Hond’s metingen de grootste partij van Nederland.  Te danken aan drie factoren:  het charisma van Emile Roemer, de tactische blunder van Geert Wilders Hare Majesteit te schofferen en last but not least in de hoek gezet door niet eens een oneliner van Beatrix maar een oneword.  “Onzin”,  zei de koningin op zijn ergernis over haar hoofddoek in een zandbakbezoek in het Midden Oosten.  Dat gaat Emile Roemer niet gebeuren.  De Tomatensocialisten zijn inmiddels net zo koningsgezind als de gemiddelde abonnee op het glossy magazine Vorsten.  De SP wordt weliswaar nog vaak betiteld als de fikse linkse tegenhanger van de PVV, maar het Maoïsme of andere extreme linksismen zijn toch ver te zoeken.  Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede.  Proletariërs aller landen verenigt U?  Het moet wel gezellig blijven vindt de partij die haar oorsprong in Brabant vindt.

Of de SP zo groot blijft of nog groter wordt op weg naar de eerstvolgende verkiezingen kan niemand met zekerheid zeggen.  Dat de socialisten straks een factor van belang worden lijkt evenwel zeker.  Met die wetenschap is het best spannend welke vruchten de SP Maastricht daarvan gaat plukken.  De afgelopen gemeenteraadsvergadering vroeg ik mij meer af:  gaat de SP in de Limburgse hoofdstad daar wel van profiteren.  Met Lenie Eijssen aan het roer durf ik dat oprecht te betwijfelen.  Zij is ongetwijfeld een integere, alleraardigste en goed bedoelende politica.  Maar zo goed als Roemer de partij landelijk neerzet, zo enorm irritant en vooral doelloos bedrijft Eijssen politiek in de Maastrichtse gemeenteraad.  Per definitie overal op tegen zijn waar de rest voor is, is nog tot daaraan toe.  Ellenlange betogen houden terwijl je weet dat het pleit al lang beslecht is, geeft in ieder geval ruimte tot een koffiepauze.  Evenwel iedere keer dusdanig verwarrend praten dat de twie maan en ‘nne peerdskop , die het weten op te brengen te blijven luisteren, echt niet meer weten waar het over gaat is normaal gesproken electoraal dodelijk.  De stevige frisse harde Nederlandse SP tomaat die Roemer Nederland voorschotelt is hier in Maastricht niet meer dan een slappe oude verrumpelde kwepsjtomat.

• 

Geen gerelateerde berichten.