Kay Jans (l) en Didier Swelsen geven tekst en uitleg over de werkzaamheden van de ombouw van het kruispunt Geusselt.

Tegen een wand van een bouwkeet van Ballast Nedam hangt een grote tekening van het kruispunt Geusselt.   Kay Jans en Didier Swelsen van het Projectbureau A2 geven aan de aanwezigen uitleg over de werkzaamheden die dit weekend worden uitgevoerd.  Daar waar over een jaar of vier de A2 tunnel de historische bodem van Maastricht induikt is vrijdagnacht sprake van een hevige bedrijvigheid.  Lijntjes, arceringen, stippels en al die andere grafische vormgeving is voor de leek vooral een grote wirwar aan niet te identificeren bouwkundige gegevens.  Hiermee vergeleken is een instructietekening van een Ikea boekenkast een puzzel voor peuters.  Voor de bouwers van de A2 tunnel is de schets   “Het teken aan de wand”.  Zo moet het gebeuren en niet anders.  

Eenmaal aangekomen op het kruispunt ben ik de draad gelijk weer kwijt.  Ik weet dat de A2 vanaf het noorden (Beek)  de komende jaren vlak langs de flats van de Kasteel Hillenraadweg gaat passeren.  Dat moet voor de bewoners geen sinecure zijn.  Los van het lawaai en de vuiligheid die zij mogen verwachten zal tijdens de filemomenten ook de privacy behoorlijk worden geraakt. Zeker voor de bewoners die het laagst wonen.  Automobilisten kijken zo het appartement in.   Dat heeft gegarandeerd impact.  Dat denkt ook woordvoerder Kay Jans.  Zij is betrokken bij het contact met de bewoners en de woningcorporatie Woonpunt.  “De woningbouwvereniging en wij proberen er alles aan te doen om de enorme overlast voor deze mensen zo goed mogelijk te bespreken en te zoeken naar oplossingen.  Dat gebeurt in collectief overleg met de bewoners maar ook individueel.  Iedereen heeft zo zijn eigen wensen en klachten.  Daar moeten we goed mee omgaan”.

Terwijl een enorme stalen pen gaten in het wegdek hamert kijkt een man vanuit de eerste flat van de Kasteel Hillenraadweg naar buiten.  Zijn silhouet staat in schril contrast met de 100 bezige bijen van het projectbureau.  Hij dik naar middernacht in zijn appartement die waarschijnlijk de slaap nog niet kan vatten;  zij de noeste arbeiders die met man en macht aan de slag zijn om alles op tijd klaar te hebben.  De eerste nacht van de driedaagse werkzaamheden moet het meeste werk verzet worden en is de stress op de ‘werkvloer’ het grootst.  Die druk kan ik nauwelijks waarnemen.  De honderd oranje hesjes en witte helmen maken op mij een kalme indruk.  Zoals altijd bij dit soort werkzaamheden heb ik het idee dat meer mensen kijken dan daadwerkelijk met iets bezig zijn.  En tegen het einde staat, ligt of hangt alles op zijn plaats.  Precies zoals op die tekening de bouwkeet staat aangegeven.

Samen met Kay Jans en Didier Swelsen en nog een aantal begeleiders lopen we naar President Rooseveltlaan.  Daar wordt tegen een uur een verkeerslichtenportaal verwijderd.  Halverwege de korte wandeling zie ik aan de westkant, waar nog diverse flats bewoond zijn,  feestversiering door een van de flatramen.  Onmiskenbaar is in de woning een feestje aan de gang.   De flits van mijn fototoestel trekt de aandacht van de party tijgers.  Een aantal kijkt naar buiten.  Ik waag een zwaai.  Vrolijk zwaaien ze terug.  Bouw of geen bouw van de tunnel, het leven gaat gewoon door.  Even later staat vanaf zuid het verkeer een klein kwartiertje stil.  Met kalmte en overzicht worden de manshoge verkeerslichten verwijderd.  Na het sein meester gegeven te hebben mogen de automobilisten hun weg vervolgen.  Ze beseffen het wellicht niet maar het kruispunt Geusselt is vanaf maandag de vorm die het decennialang heeft gehad  voorgoed en voor altijd kwijt.

Laurens Bouvrie

•