Eenzaamheid wordt een steeds groter probleem in individualistische en vergrijsde samenleving; 12.000 Maastrichtenaren voelen zich wel eens eenzaam
Voor wie zaterdag rond de middag de binnenstad van Maastricht bezocht was het nauwelijks te missen. Menig kind liep met een rode ballon in de hand, fietsers baanden zich een weg door de stad met een ballon aan het stuur en bestuurders van scootmobiel hingen het kleinood fier aan hun boodschappenmandje. Een kleine maar opvallende geste om aandacht te vragen voor De Dag (van de) Eenzaamheid.
De Stichting Maatschappelijke Projecten Maastricht organiseerde samen met, het Leger des Heils, Trajekt, Solar Glass Scheuten, MVV Maastricht en Zuiderlicht “Dag Eenzaamheid”. Een themadag in het kader van de strijd tegen eenzaamheid in Maastricht in omstreken. Een negatief maatschappelijk fenomeen dat een steeds grotere omvang krijg door onder meer het nog steeds oprukkende individualisme en de toenemende vergrijzing.
Cliënten en medewerkers van het Leger des Heils, jeugdspelers en bestuur van MVV Maastricht en de Stichting Maatschappelijke Projecten vroegen met 1000 met helium gevulde
Twee, inmiddels oud-stadsprinsen Maurice Olivers (l) en Patrick van de Weijer, zetten zich in om verborgen eenzaamheid op de agenda te krijgen.
ballonnen aandacht voor dit thema. Het was de afsluiting van een campagne die eind april werd gestart in stadion De Geusselt voorafgaand aan een wedstrijd van MVV Maastricht.
“Het motto is net zo simpel als de strijd tegen eenzaamheid kan zijn”, aldus Maurice Olivers, die vanuit zijn bestuursfunctie bij MVV betrokken is bij het project. De stadsprins 2011 vertelt: “Het heeft in elk geval losgemaakt dat menig individu, instelling en organisatie de ernst van dit thema erkent en zich graag wil aansluiten bij dit initiatief. Dag Eenzaamheid zal dan beslist spoedig een vervolg krijgen. Dat is nodig ook want het is een groot maatschappelijk probleem. In Maastricht alleen al voelen 12.000 mensen, dat wijst een onderzoek uit, zich soms of regelmatig eenzaam, en 1.000 mensen zelfs vaak. Dat moet veranderen want in Maastricht hebben we elkaar keihard nodig.”
