Lou en Joke Graus (foto: Arie Voorzee)

Lou Graus van de Tribunal is niet meer. Afgelopen weekend overleed de man die van café de Tribunal een landelijk bekend etablissement maakte na een lang ziekbed. Hij werd 79 jaar.

Dertig jaar lang bestierde Graus de Trib aan de Tongersestraat samen met zijn vrouw Joke. Ondanks dat hij zwaar reumapatiënt was verbleef hij zo veel en lang als mogelijk in de meest bruine kroeg van Maastricht en misschien wel Nederland. Tot 1992 hield hij dat vol. Toen droeg hij het café over aan zijn Lei en diens vrouw Rianda. In dat laatste decennium voor de eeuwwisseling was hij wel nog veelvuldig in de zaak aanwezig. Bijna dagelijks zat hij trouw met een schriftje aan een tafel waar ook lang de beroemde biljarttafel stond. Eigenlijk werd deze alleen gebruikt om op te dansen of voor een subtiele striptease. In zijn schriftje stonden de gasten die achter de spiegel hun consumpties nuttigden. Dat waren er heel wat. Van student tot en met succesvol zakenman stond daarin vermeld. Eigenlijk had Lou dat schrift niet eens nodig. Als een stamgast binnenkwam lopen schalde niet zelden niet eerst de naam van de vaste klant door het café, maar eerst het bedrag dat nog betaald moest worden.

De laatste jaren waren zwaar voor hem maar ook voor zijn vrouw Joke. Zijn ziekte trok een zware wissel op hun welverdiende rust. Na al die jaren keihard werken bleef er niet veel meer over dan in een stoel zitten.

Lou en Joke Graus begonnen in december 1962 de Tribunal. Weliswaar had het pand een caféverleden, maar op het moment van hun start deed het hoekhuis aan de Tongersetraat en Ezelemarkt dienst als opslaghuis voor restaurant Au Coin des Bons Enfants. In de oorlog stond trouwens de kroeg bekend als fout. Er kwamen vooral NSB-ers.

Lou en Joke kende de klappen van de horecazweep maar al te goed. Joke’s vader en moeder hadden jarenlang de Knijnspiep bestierd en later De Vogelstruys. Beiden waren in beide cafe’s werkzaam. De start in de Tribunal was niet gelijk een zakelijk succes. De omzet van de eerste dag bedroeg zeven gulden. Een consumptie destijds bedroeg 45 cent. Ongeveer 15 consumpties en twie hèl eier gingen dus over de toog. Dat kwam later allemaal goed. De Tribunal verwerd tot een kroeg waar academisch, zakelijk, cultureel en politiek Maastricht vele uren sleet. Menig latere beroemdheid, zoals Monique van der Veen, Huub Stapel of Pierre Bokma, vonden in de Trib een warme en vooral gezellige thuishaven. Joke achter de bar als een gastvrouw dat ieder café zich wenst en Lou nimmer versagend altijd daar om te vreigele met zijn stamgasten en tegelijkertijd zorgen dat niemand te kort kwam.

Waar Lou absoluut niet tegen kon was veel zon en aangename zomertemperaturen. Een contradictio in terminus van het zuiverste soort. Zon en warmte waren weliswaar heel goed voor zijn pijnlijke kneuk maar vanwege het ontberen van een terras niet goed voor zijn Tribunal. Als een volleerd acteur van buur de Toneelacademie wist hij, bij een strakblauwe hemel en zomerse temperaturen, dan met gevoel voor dramatiek te beweren wat voor ‘kloteweer’ het was. Een volle Tribunal vol tevreden en keuvelende en feestende gasten was zijn ware medicijn.

Lou Graus wordt zaterdagavond na een korte plechtigheid in het Crematorium van Eijsden gecremeerd.

Foto:  Arie Voorzee

•