Een trotse vader is dat meestal omdat zijn kinderen iets kunnen dat hij absoluut niet kan. Ik verkeer vrijwel het gehele jaar in een dergelijke stemming.

Met drie dochters word je iedere dag wel geconfronteerd met een talent waarbij niets anders rest dan lijdzaam toezien. Bijvoorbeeld in de ochtend voor het naar school gaan vier keer van outfit wisselen om tot slot toch voor de eerste keuze te gaan. Een andere gave is de onlesbare dorst naar informatie. Bijna 100 procent van de telefoontjes die ik ontvang komen binnen via mijn mobiele telefoon. De thuistelefoon kan ik zonder enig probleem negeren. Per definitie wordt naar mijn eega of naar mijn kinderen gevraagd. Als ik opneem ben ik niet meer dan een doorgeefluik. Maar soms, heel soms komt het voor dat ik opneem en is het gesprek warempel ‘for my ears only’. Na het gesprek, waarin ik vooral zorg dat in het ongewisse blijft met wie ik bel, ga ik dan over tot de orde van de dag. Want ik weet wat gaat volgen. Eerst heel even niks dat nog sneller wordt opgevolgd door onrustig gemompel. Dan is het nog een kwestie van seconden tot de vraag van een van hen volgt: “Wie was dat”?  Een door de post aan mij geadresseerd pakje dat langer dan een uur ongeopend blijft zorgt altijd wel voor panische blikken in een of meer paar  ogen waarop als snel minimaal een dochter haar nieuwsgierigheid niet langer kan bedwingen en uitschreeuwt: “DOE DAT PAKJE OPEN PAP”!

De trots van deze week komt echter tot stand door mijn twee linkerhanden. Mijn vreselijke onhandigheid speelt mij al een halve eeuw parten. Ik mag niet meedoen aan het woordenspel Galgje omdat ik niet in staat ben om een om met een paar streepjes en bolletjes een poppetje te tekenen. Dochter Esther daarentegen maakte deze week haar eerste kunstwerk tijdens De Proeve bij het Cita Verde College. Een ijsbeer met haar babyijsbeer op een ijsschots is vanaf vandaag te bewonderen in het Centre Ceramique. Mijn bijdrage? Ik heb geholpen heel trots het werk naar zijn plaats van bestemming te dragen.

Laurens Bouvrie

•