In de ochtend voorafgaand aan het laatste optreden van André Rieu, zijn Johann Strauss Orkest, de tenoren, sopranen en de finaleact van Vader Abraham las ik in de Volkskrant een prachtig artikel op de wetenschapspagina. Dit katern van zowel die krant als de NRC lees ik altijd met rode koontjes van opwinding. Met name die artikelen waar ik eigenlijk alleen de werkwoorden en lidwoorden van snap. Bijdragen over wat zich zoals in het heelal afspeelt, medische ontdekkingstochten en wiskundige zaken fascineren mij enorm. Niet omdat ik er ook maar een zin van snap. Ik raak vooral onder de indruk van de betrokken mens achter zo een geschreven stuk. Over zaken waar de gewone sterveling geen flauwe notie heeft en het ook nooit zal hebben, wordt met een achteloosheid geschreven alsof ze een column vullen in een stadskrantje van een aardig hoofdstadje uit een wormvormig provincietje van een landje aan een altijd te koude zee. Dat is natuurlijk schijn. Wetenschappers werken minutieus, want ieder detail moet kloppen.  Hetzelfde geldt voor de journalisten die daar over verhalen. Tenminste in de exacte wetenschap. Bij geleerden in de sociaal wetenschappelijke sfeer ligt het iets anders. Het bedrog van de Tilburgse hoogleraar in de sociaal psychologie Stapel dendert nog steeds na in het academische land.

Die ochtend, in de veronderstelling dat die avond Vicky Leandros ons zou verlossen van Vader Abraham tijdens het slotconcert van Rieu, las ik in een ruk een artikel uit over oorwurmen. Nog niet afhaken…….  lees nog even verder. Want ik ga u nog verder tarten om vervolgens zorg te dragen dat u me de rest van de dag zult vervloeken. De oorwurm is namelijk geen beestje maar een Nederlandse vertaling van het Stuck Song Syndrome. Een liedje dat in je hoofd ronddoolt en waar je maar niet vanaf komt. In mijn top tien staat al jarenlang Ughe Ughe Ughe et c et c van inderdaad Pierre Kartner.  Bij het tikken van deze woorden zingt die verschrikkelijke carnavalskraker van die Smurf met zwarte bolhoed alweer als een vervelende vlieg door mijn hoofd. Mijn genoegen voor dit moment:  welk lied begint u nu te neuriën, te murmelen of te fluiten en laat u de komende uren niet meer los.

Tot mijn niet geringe verbazing las ik, terwijl tegenover me de stoeltjes van het Rieu concertplein blonken in de zon, dat negen op de tien mensen last hebben van ‘het vastgeklonken-liedjes-syndroom’.  Er zijn zelfs mensen die daar behoorlijk concentratieproblemen door oplopen. De ‘favoriete’ oorwurm, zo concluderen de wetenschappers, wordt bepaald door het land waarin je woont. Zo staat in de USA al jaren Y.M.C.A. van Village People op nummer 1. In Nederland fluit de helft van de ochtendspits de Vogeltjesdans. Bij al die wetenschap ontkom je er toch niet aan te veronderstellen dat ook in Maastricht een aantal lokale oorwurmliedjes menig Sjeng van zijn stuk brengen. Zelf ga ik voor de “De keizer vaan China dee trouwde met Mina”. Nooit vraag ik u om een reactie. Nu lig ik al voor mijn mailbox.