Voor het eerste een ouwe lul genoemd.  Tenminste door iemand die ik totdat moment niet kende.  Thuis vinden ze dat al jaren en mijn voetbalvrienden van De Buukskes weten niet eens mijn voornaam, wel hoe het is gesteld met mijn kroonjuwelen.  Op mijn dagelijkse fietstocht naar hartje Maastricht het werd ik door een jonge dame op het kruispuntje Pieterstraat / Begijnenstraat op deze eretitel vergast.  Het moet gezegd, even daarvoor zei ik trut tegen het wicht.  Op een scooter waarop aan de zijkant prominent haar naam Belle stond geschreven, sloeg de blondine vlak voor mijn neus links af naar de Begijnenstraat.  Als ouwe lul wist ik door een uiterste krachtinspanning en remactie niet volop haar in te rijden.  De trut, het woord is nu eenmaal gezegd, keek mij met haar naar ik meen staalblauwe ogen met een koele Breivik blik aan en ik hoorde haar, bedacht ik achteraf, denken:  ouwe lul, kijk eens uit. Niets bijzonders.  Mensen die een fout in het verkeer maken verwijten anderen vaak zat dat ze beter moeten opletten. Veelal die gedachte benadrukkend met het opsteken van een middelvinger.  Het woordje trut vloog uit mijn mond en in het wegrijden draaide Belle, met in haar het beest, haar mooie hoofdje 180 graden als ware ze Linda Blair in The Exorsist, en riep me toe “Awwe lul, loer zellef oet”.  Ik keek verbouwereerd om me heen en bij het zien van het eethuis van Robin Berben dacht ik: “Sjiek is miech dat.”  Na nog wat  verbaal heen en weer geduw en getrek vervolgde we beiden maar onze weg.

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, SAPPI, was ik het voorval alweer vergeten.  Een kleine twintig papiermakers probeerden daar E-bikes uit. Leuk en gezellig gebeuren in een groot magazijn van de fabriek.  Tot het moment dat ik door een SAPPI mevrouw werd gevraagd wat ik kwam doen.  Foto’s maken en later een stukje over het gebeuren schrijven was de korte heldere uitleg.  Stuurt u ons het stukje eerst toe voor goedkeuring vroeg de vrouw me vooral dringend en minder vriendelijk.   Met ongeloof keek ik haar aan en antwoordde dat ik dat niet van plan was.  “Dat is onze policy”, zei ze.  In een poging gevat te zijn vroeg ik of we hier te maken hadden met een SAPPI bedrijfsgeheim.  Dat was niet het geval, maar iets schrijven over haar werkgever moet eerst goedgekeurd worden.  Ik dacht even terug aan Belle.  Bleef evenwel verstandig en zei: “U leest het wel terug op Maastricht Aktueel en De Ster. Waarvan akte.

Een geluk bij een ongeluk bracht mij bij de derde ontmoeting met een vrouw die dag.  De onfortuinlijke 91 jarige mevrouw H.  lag uitgestrekt op de Hondstraat. Een flinke klap gemaakt met haar rollator deed haar kermen van de pijn.  Gelijk schoten we met een aantal mensen haar te hulp.  Flink ingepakt in dekens en op haar hoofd mijn Slazenger ijsmuts hielden we haar warm tot  de ambulance kwam.  “Wat bin iech toch lèstig”, zei het lieve mens.  Ik wist wel beter.

• 

Geen gerelateerde berichten.