Ik hoorde deze week twee bevlogen mensen.  De een door vakbroeders en gasten geprezen om zijn vakmanschap en tegelijkertijd door, voornamelijk de buitenwacht, verfoeid om zijn vermeende arrogantie en schijt aan de buren mentaliteit.  De ander een door links en rechts gewaardeerde collega. Net zo zeer beticht van het oplaten van te veel proefballonnen.  Ja,beschrijving nummer een heeft betrekking op meesterkok Hans van Wolde.  Komt u, behalve de inwoners van Malberg en Oud Caberg, niet op naam nummer twee?  Laat me u helpen:  Albert Nuss,  PvdA wethouder van talloze zaken, waaronder  Duurzaamheid.  Twee heren in bijna niets vergelijkbaar.  De een flamboyant, de ander ingetogen.  De een exquise in de keuken met een hoog straattaalgehalte, de ander een dossiervreter en een beschaafd prater met zelden of nooit een stemverheffing.   De kokende flapuit en de soms ietwat dromerige politicus.  Twee karakters die, los van hun geaardheid, geen match opleveren bij een dating bureau.  Of de filosofie van het koppeltjesmakenbedrijf moet zijn: Opposite Attracks.  Twee tegenpolen met één grote gelijke noemer:  bevlogenheid.

 
Hans van Wolde praat maandag in het MECC niet ver van de intense  bier- en snacklucht van de BBB voor een gezelschap kenners van de fijne keuken.  Wat heet.  Van Wolde prikkelt, vraagt, daagt uit. Niet altijd even logisch.  Een beetje Cruyffiaans taalgebruik.  Uitspraken die haaks op elkaar lijken te staan.  Of wordt het oor van de leek misleidt?  Het maakt niet uit. Op een leren bank zit een trotse man met enorme passie voor zijn vak.  Een kok met een missie.  Geen tacticus, dat dan weer wel.  Zijn fijne gerechten staan haaks op zijn hutspot taal.  De ogen, de mimiek en de handen spreken evenwel boekdelen.  Van Wolde is puur,  zoals de smaak van zijn gerechten.  Zeker niet mijn man, zeker niet for all seasons.  Dat zal hem een zorg zijn, mij ook.  Ik roddel lekker mee wanneer die arrogante Hollander als onderwerp voorbij komt. Om zo nu en dan wel te zeggen:  wat een bevlogenheid toont die man keer op keer.

 
Een etmaal later loop ik Albert Nuss in het stadhuis tegen het lijf. Aan de praat met twee journalisten over uiteraard zijn Don Quichot gevecht in de gemeenteraad en daarbuiten over een windmolenpark. Over de mens Albert Nuss zijn de meningen niet sterk verdeeld.  Een rustig immer betamelijke man. De politicus Nuss daarentegen lukt het regelmatig sterke verdeeldheid te veroorzaken.  Niet door boude uitspraken of schofferen van collega politici. Neem het project windmolenpark Lanakerveld.  Tegenstanders van de studie van dit project strooien met angstscenario’s.  Dat is tegen het zere been van de Nuss.  Feiten wil hij op tafel hebben, geen veronderstellingen. Felle tegenstand maakt van Nuss een bevlogen mens.  Geen gedrevenheid om zijn zin te krijgen overigens.  Niet om anderen een loer te draaien.  De passies van Nuss zijn democratie en communicatie.  De hakken in het zand om zieltjes te winnen is niet zijn ding.  De toekomst van Maastricht vraagt om actie. Niet om niks te doen.  Misschien toch eens tijd voor een avondje gemeenteraad met Hans van Wolde.  Met orkaankracht duidelijk maken dat pas iets beoordeeld kan worden wanneer het af is, is hem wel toevertrouwd.

Hoe eerlijk zijn we voor elkaar? Mogen we op elkaar kunnen vertrouwen? Die vragen zijn belangrijk omdat zonder eerlijkheid, of zonder integriteit, mensen niet goed op elkaar kunnen rekenen? Men wil immers graag weten wat men aan elkaar heeft?
Het gedrag en de opvattingen van mensen zijn, normaal gesproken, min of meer voorspelbaar en stabiel. In de praktijk willen de meeste mensen met elkaar omgaan binnen een herkenbare of voorspelbare bandbreedte. Je meent immers te weten wat men van een ander mag en kan verwachten. Eerlijk zijn oftewel integriteit zou dus het liefst een niet vervreemdbare kwaliteit van een normaal mens moeten zijn.
Stoelt dat gevoel niet in het alledaagse, in wat normaal, redelijk en dus eerlijk is? Het is meestal direct herkenbaar, het behoeft niet steeds veel toelichting. Men gaat elkaar, om wat gewoon is, toch niet telkens de maat nemen? Als we iets zouden zien, dat niet goed is of niet deugt, dan probeer je dat toch te voorkomen? Je wilt er best wel wat tegen doen, of denk je dan toch vaker aan wat voor gevolgen dat zou kunnen hebben?

Als iedereen integer is, correct, open en vriendelijk dan doen andere dingen of zaken er toch niet meer toe? Wat maakt het dan uit of iemand een ander kleurtje of geurtje heeft? Het is daarom des te interessanter om geregeld eens om je heen te kijken om te zien of mensen wel zichzelf blijven, dat wil zeggen open, vriendelijk en correct. Stel dat ze plots rijker worden of als ze het meer voor het zeggen krijgen. Ben je dan pas goed of ‘groot’ als je je om dat goed of groot zijn voor jezelf niet bekommert, of juist wel?

Dat klinkt allemaal fraai, maar gaat het niet om resultaat? Gaat het niet vaak om wat iets oplevert, om wat de uitkomsten zijn in plaats van of we ons correct opstellen en gedragen? Dat leidt toch tot niks?
Als je consequent zelf betrouwbaar wilt zijn in wat goed is, dan is het makkelijker anderen te vertrouwen zonder naar die ander te kijken in termen van wat het kan opleveren. Kost het in wezen niet minder tijd en minder moeite om gewoon de goede dingen te blijven doen? Geeft dat niet ook meer plezier en genoegen? Hoe bedoel je, zal een enkeling denken? Ik wil geen gedoe aan mijn hoofd, ik wil wel eens wat anders. Wat moet ik nou toch op mezelf gaan letten, ik ben mezelf toch? Ik laat mezelf toch niet thuis?

Actief vertrouwen op jezelf en in een ander blijkt het best, door niet steeds in te willen gaan op wat een ander deed, maar door vooral kritisch naar het eigen gedrag te kijken. Hoe betrouwbaar en daarmee voorspelbaar ben ik? Gaat het ook voor jou zelf om wat je zegt en belooft, of gaat het bij jou vooral om hoe een ander naar je kijkt? Om hoe de mensen zien wat je doet, wat je houding is en hoe je bent? Je spreekt een ander aan en je wordt pas gewaardeerd, als het niet alleen maar gaat om wat je zegt, maar vooral in hoe eerlijk en goed je doet wat gedaan moet worden. Wat anderen overtuigt is consequent te laten zien waarvoor je staat, overigens zonder anderen daarmee lastig te vallen. Men kan zo echt geloven in wat je zegt.

Lukt je dat niet, dan kun je het vergeten. De meeste mensen voelen vaak snel en goed aan als echte eerlijkheid bij je ontbreekt. Ook al praat je vlot als Brugman of ga je smeken of dreigen. Je krijgt de mensen dan niet meer voor jou gewonnen. Tenzij natuurlijk dat iets voor hen kan opleveren. Dat ze denken, dat is er een van ons, die wil ook profiteren van een ander.

Uiteraard kun je altijd je mond houden, stil zijn en vooral niks zeggen. Wat je niet zou moeten willen (of toch maar?) is liegen over wat bij jou waar is of doorgaan met de schijn van wat waar had kunnen zijn. Als je gewoon alledaags eerlijk bent hoef je je gedrag niet af te meten aan wat voor regels of suggesties van anderen dan ook. Als je het maar van jezelf weet, los van alle dingen die je deed, de bedoelingen die je ermee had en die je zo kunt oplepelen. Zijn die daarom belangrijk? Kun je wat echt belangrijk is steeds goed opsommen?

Wie kan de druk van het plezier en genoegen om het goed te hebben aan, zonder er moeite voor te hebben hoeven doen? Wat voor lol geeft het om geprezen te worden om wat je niet zelf hebt gedaan? Hoe fijn is het leven eigenlijk zonder echte waarden, waar je je best voor doet.
Hoeveel steun geven we, vaak onbedoeld aan profiteurs, die politiek bedrijven met nauwelijks nog principes en die zaken doen zonder er eerlijk over te zijn? Is dat wat we willen?

Prof. dr Wil Foppen is hoogleraar Strategisch Leiderschap en werkzaam aan de School of Business & Economics

We willen  maar één ding: dat deze mensen zich veilig voelen, weten dat er voor ze gezorgd zal worden, dat het goed komt. We hoeven niet te weten waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan.

Nog niet zo lang geleden hadden we een bijzonder gezin in Huis. Een jonge vader en moeder, begin twintig, gevlucht uit Afghanistan. Wekenlang waren ze onderweg. In Griekenland kwamen ze in contact met een vrachtwagenchauffeur, die ze voor veel geld naar “een goeie plek” zou brengen.
Drie dagen en nachten zaten ze achterin een vrachtwagen, in elkaar gedoken, zonder eten. Toen werden ze eruit gezet, in Heerlen, met de mededeling dat iemand ze daar zou ophalen.
De jonge vrouw was op dat moment 32 weken zwanger van een tweeling. En door de vreselijke reis en de stress begonnen haar weeën, veel te vroeg. Ze meldden zich bij de spoorwegpolitie, die ze naar het ziekenhuis in Sittard bracht. Twee jonge, bange mensen, in een onbekend land met een onbekende taal, op het punt om voor het eerst ouders te worden.

De vrouw beviel van een tweeling; een jongen en een meisje.  Na de geboorte werd direct duidelijk dat ze beiden veel te klein zijn.  Besloten wordt dat de twee baby’s in een couveuse moeten. Met spoed werden ze per ambulance overgebracht naar de afdeling neonatologie van het azM. De jonge ouders meldden zich op de kraamafdeling maar daar was geen plek voor de mamma, die een normale bevalling had gehad en fysiek geen indicatie had om opgenomen te worden. En zo kwamen ze terecht in ons Huis, om negen uur ‘s avonds,  nog diezelfde dag dat de bevalling had plaatsgevonden.  Onze vrijwilligster van dienst tracht de nodige formaliteiten met de jonge ouders door te nemen.  Het inschrijven blijkt een crime. De taalbarrière roept onoverkomelijke probleempjes op om de nodige gegevens te krijgen van het tweetal. In één oogopslag ziet ze echter dat hier maar één ding nodig is: deze mamma moet naar bed. En wel zo snel mogelijk. De rest komt later.

De volgende dag hebben we meteen contact met Esther, de verloskundige die in ons Huis al jaren de kraamvrouwen controleert en begeleidt. Snel stellen we een “plan de campagne” op. We bellen de Tolkentelefoon en met de draagbare telefoon in de hand kloppen we aan de kamerdeur van de kersverse ouders. Als de deur open gaat zien we twee hele jonge, onzekere mensen. Vlug vraag ik de tolk, die we op de speaker hebben gezet, om uit te leggen wie we zijn. “De donkere mevrouw is de verloskundige, de blonde mevrouw is de manager van het Ronald McDonald Huis”. We willen op dit moment maar één ding: dat deze mensen zich veilig voelen, weten dat er voor ze gezorgd zal worden, dat het goed komt. We hoeven niet te weten waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan. Met behulp van de tolk horen we hoe mevrouw zich voelt en kan Esther haar onderzoeken. We laten de tolk vragen of ze iets nodig hebben en hoewel ze in eerste instantie zeggen van niet, zien we maar een heel klein rugzakje op de kamer staan. We wisselen een snelle blik met elkaar en zonder woorden weten we: werk aan de winkel!

We zorgen dat er budget is om eten van te kopen. We regelen een kraamhulp die de eerste dagen een baken van veiligheid voor dit gezin zal worden. Zij kookt, zorgt, doet de boodschappen en begeleidt de mamma bij het kolven van borstvoeding. We regelen maatschappelijk Werk in het azM. We hebben contact met vluchtelingenwerk, met het asielzoekerscentrum in Ter Apel (waar ze zich over een tijdje zullen moeten melden), we komen in contact met iemand van de Afghaanse gemeenschap in Maastricht. Van alle kanten komt er hulp: vrijwilligers nemen kleren mee, via een vriendin van Esther komt er een envelopje met geld. En langzaam maar zeker zien we de angst en de onzekerheid in de ogen van dit jonge, ontheemde stel afnemen. Met het kleine beetje Engels dat de pappa spreekt, met veel handen-en-voeten-werk en af en toe wat hulp van de tolkentelefoon slagen we erin voor deze ouders onder deze omstandigheden toch een “Tijdelijk Thuis” te zijn.

Na een paar weken kunnen de twee kleintjes, die het gezien de omstandigheden hartstikke goed doen, worden overgeplaatst naar een streekziekenhuis in de buurt van Ter Apel. En kunnen de ouders het traject in om asiel aan te vragen en zo de verantwoordelijkheid voor hun leven weer in eigen hand te nemen. En gaan bouwen aan een leven als gezin, in Nederland of ergens anders. Op de dag van hun vertrek nemen we afscheid. In de wetenschap dat we ze wellicht nooit meer zullen zien, dit gezin dat ons allen inmiddels zo na aan het hart liggen, zwaaien we ze uit met een brok in onze keel.

Margo de Kock

Manager Ronald McDonald Huis Maastricht

Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede

Ziedaar.  De laatste weekkoersen van politiek Nederland laten zien dat de brave burgers uit de polder net zo makkelijk een voorman van links radicaal als minister president willen hebben dan een rechtse populist.  Het middenveld van links tot en met rechts staar er bij als Jan met de korte achternaam.  Oké,  CDA gaat een poging wagen om een radicale middenpartij te worden en Job Cohen liet weten heel beslist namens de PvdA neen te gaan zeggen tegen Rutte c.s.   We zullen zien.  Voorlopig is het in de vaderlandse politiek zo dat de nieuwe grote partijen vooral alleen van zichzelf kunnen verliezen.   Toch eens aan Johan Cruyff vragen of hij een politieke variant kan verzinnen op zijn poëtische dribbel :  “De Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kan wel van ze verliezen”.

De SP is inmiddels volgens Maurice De Hond’s metingen de grootste partij van Nederland.  Te danken aan drie factoren:  het charisma van Emile Roemer, de tactische blunder van Geert Wilders Hare Majesteit te schofferen en last but not least in de hoek gezet door niet eens een oneliner van Beatrix maar een oneword.  “Onzin”,  zei de koningin op zijn ergernis over haar hoofddoek in een zandbakbezoek in het Midden Oosten.  Dat gaat Emile Roemer niet gebeuren.  De Tomatensocialisten zijn inmiddels net zo koningsgezind als de gemiddelde abonnee op het glossy magazine Vorsten.  De SP wordt weliswaar nog vaak betiteld als de fikse linkse tegenhanger van de PVV, maar het Maoïsme of andere extreme linksismen zijn toch ver te zoeken.  Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede.  Proletariërs aller landen verenigt U?  Het moet wel gezellig blijven vindt de partij die haar oorsprong in Brabant vindt.

Of de SP zo groot blijft of nog groter wordt op weg naar de eerstvolgende verkiezingen kan niemand met zekerheid zeggen.  Dat de socialisten straks een factor van belang worden lijkt evenwel zeker.  Met die wetenschap is het best spannend welke vruchten de SP Maastricht daarvan gaat plukken.  De afgelopen gemeenteraadsvergadering vroeg ik mij meer af:  gaat de SP in de Limburgse hoofdstad daar wel van profiteren.  Met Lenie Eijssen aan het roer durf ik dat oprecht te betwijfelen.  Zij is ongetwijfeld een integere, alleraardigste en goed bedoelende politica.  Maar zo goed als Roemer de partij landelijk neerzet, zo enorm irritant en vooral doelloos bedrijft Eijssen politiek in de Maastrichtse gemeenteraad.  Per definitie overal op tegen zijn waar de rest voor is, is nog tot daaraan toe.  Ellenlange betogen houden terwijl je weet dat het pleit al lang beslecht is, geeft in ieder geval ruimte tot een koffiepauze.  Evenwel iedere keer dusdanig verwarrend praten dat de twie maan en ‘nne peerdskop , die het weten op te brengen te blijven luisteren, echt niet meer weten waar het over gaat is normaal gesproken electoraal dodelijk.  De stevige frisse harde Nederlandse SP tomaat die Roemer Nederland voorschotelt is hier in Maastricht niet meer dan een slappe oude verrumpelde kwepsjtomat.

Heeft eindelijk een PVV’er  een punt wordt hij gelijk weggebonjourd. Laurence Stassen, aanvoerster van het Wilders gedachtegoed in de Limburgse Staten, schreef dat toch letterlijk in haar reactie op de varkensmail van de Roermondse kruidenier en politicus Cor Bosman.  Wie ben ik om het gelijk van mijn voornaamgenote in twijfel te trekken.  Ware het niet dat ze hem had moeten zeggen dat zijn intenties volgens PVV normen goed waren maar dat het uitgekotste stuk halalvlees slaat als een tang op een Turks varken.  Ik schatte PVV’ers  voor het incident in als Islamdeskundigen.  Dat valt dus vies tegen.  In ieder geval de afdeling Limburg weet niet dat varkens daar aan de Bosporus zwaar worden gediscrimineerd en geen kans maken de Ottomaanse keuken te verrijken  met  bijvoorbeeld verrekes-pu.  De beesten worden daar op verschrikkelijke wijze aan hun lot overgelaten en rest niks anders dan hun leven lang in de modder te wroeten. Dat valt niet te rijmen met ons dierenwelzijnbeleid.  Wij weten wel beter wat goed is voor al onze Babe’s . Gelijk de jeugd uit de polder in een discotheek na een week lang werken op de boerderij of een viskotter, stapelen we onze varkens gezellig op elkaar in een stal en kunnen ze elkaar gezellig diep in de, door veelvuldig met antibiotica te zijn ingespoten, wazige ogen kijken.  Niet alleen het weekend overigens.  Dag in, dag uit is het feest voor Nederlandse varkens.  Om na hun onbekommerde leventje ook nog eens een prachtige bijdrage te leveren aan een Oer-Hollands culinaire leckerbissen. Andijvie stamppot met spekjes bijvoorbeeld.  Toch een warme lage landen prak fameus over de hele christelijke varkensetende wereld.
Cor Bosman gaat nu verder als eenmansfractie.  Verraden door een narcistische zak en in de steek gelaten door zijn vrienden wil hij niet de handdoek in de ring gooien.  Een judoka naar mijn hart.  Niet bij de eerste beste houdgreep op de mat kloppen.  Doorgaan tot je blauw aanloopt .  Doen Turkse worstelaars net zo overigens.  Met een gerust hart kan hij nu in ieder geval e-mails naar zijn fractie sturen zonder het gevaar te lopen gepakt te worden.  Om ze vervolgens zelf te openen en met Laurence Stassen’s woorden tegen zichzelf te spreken:  “Cor heeft hier ongetwijfeld een punt”.   Spannend moet het voor Bosman zijn de eerste keer dat hij als woordvoerder aan de bak komt tijdens een Provinciale Statenvergadering.  Gaat hij als de grote leider van de Partij voor Leefbaarheid en Democratie iets zeggen over het gebeurde?  Biedt hij, volledig door de zenuwen benomen, alle varkens zijn excuses aan?  Klopt hij PvdA Statenlid Selçuk Öztürk goedlachs op zijn schouder en zegt:  “Du hast Schwein gehabt”?  Of slaat hem de schrik in de benen wanneer hij op de voorzittersstoel van de Staten een indrukwekkende snor ziet zitten.  Te druk met leuke mails sturen naar zijn fractiegenoten was het hem nooit eerder opgevallen.  “Sodeju hebben we een Turk als Gouverneur”, murmelt Bosman binnensmonds. Uzze Theo Bovens ziet het hem denken.  Goed voorbereid en druug es altied spreekt de Gouverneur in zijn beste Turks toe:  Toplantı açık!  (De vergadering is geopend).

Ik las in dagblad De Limburger dat PvdA gemeenteraadslid Nelleke Barning haar zondagse boodschappen in een Zuid Limburgs dorp doet.  Ze werd geciteerd naar aanleiding van de Nieuwjaarsrede van burgemeester Onno Hoes.  Die vindt dat Nelleke op die dag niet in de auto hoeft stappen om haar verse eitjes en warme broodjes te gaan inkopen.  Zij dient de mogelijkheid te hebben om op de dag des Heren haar primaire levensbehoeften op de fiets of te voet in huis kunnen halen.  Zo is het maar net.  De rust van de zondag ligt toch al jarenlang achter ons.  We zuipen, vreten, toeren, sporten en weet ik veel wat we met zijn allen nog meer doen op de zevende dag van de week dat het een lieve lust is.  Maar een winkel bezoeken wordt ons door God en gebod verboden.  Tenminste Onze Lieve Heer wordt in ieder geval regelmatig  betrokken bij het maatschappelijk debat over openingstijden van winkels.  Daar voegen we gemakshalve aan toe dat de middenstander ook recht heeft op vrije tijd.  Of dat niet geldt voor hulpverleners, fabrieksarbeiders die volle continue werken, verplegers, horeca en noem alle beroepsgroepen maar op die ook op zondag actief zijn.  Om niet iedere winkel van Maastricht straks boos te worden aangekeken of misschien zelfs er uit geschopt te worden:  natuurlijk heeft de detaillist recht op rust en vrije tijd.  Ook op een zondag.  Maar moet dat iedere zondag zijn?  Is het niet heerlijk om lekker vrij te zijn op maandag en dinsdag?
De economie van Maastricht draait al jarenlang voor een groot gedeelte op bezoekers en mensen die van buitenaf hier hun boterham verdienen.  De tijd dat het grote geld in het laatje kwam door het fabriceren van pispotten of andere manufacturen waar de Maastrichtse arbeider en machines voor productie zorgden is nog maar een fractie van pak hem beet een halve eeuw geleden.  De stad dankt zijn huidige welvaart onder andere aan het gelukkige feit dat enkele lieden inzagen dat de Limburgse hoofdstad alleen maar kon overleven door de deuren wagenwijd open te zetten.  Van de appendix van Nederland tot hartje centrum van de Euregio;  van ongeletterde fabrieksstad tot tweede grootste cultuurstad.  Daar kunnen ongetwijfeld honderden kanttekeningen bij worden geplaatst.  Het zal niet veel moeite kosten kritiek te spuien over het Maastricht van nu.  En last but not least zal zeker hier en daar een Sjeng roepen dat de Mestreechter Geis verkwanseld is aan d’n Hollènder en het grote geld.  Dat moet vooral zo blijven.  Zo lang d’n Hollender minder populair is dan een vervelend Marokkaans drugsdealertje maak ik me geen zorgen over de authentieke Maastrichtse mentaliteit.  We willen immers alles behalve vergeleken worden met het Calvinisme van boven de grote sloten.  Alleen daarom al moet de stelling van Onno Hoes de winkels op zondag open te gooien toch met warm applaus begroet worden.  We willen toch met zijn allen stiekem Belg zijn.  En Nelleke Barning op een mooie zondagmorgen op de fiets is zowel voor links als rechts een feest voor het oog.

Laurens Bouvrie

Ik sprak deze week met een aangenaam mens. Niet echt een unieke gebeurtenis. Bij voorkeur spreek ik met soortgenoten die volgens mijn normen en waarden tot die categorie behoren.  De goede man heb ik leren kennen via Facebook.  Hij of ik klikte, als ik mij wel herinner,  ergens afgelopen zomer op +1 Vriend Toevoegen.  Einde herfst  hadden we een eerste vluchtige ontmoeting bij het Theater aan het Vrijthof.  De eerste week van het nieuwe jaar zitten we in mijn stamkroeg met elkaar aan de cappuccino.  Hij bij de tweede ronde licht teleurgesteld dat de barista zijn tweede tas zonder motief appeltjesmotief heeft vervaardigd.   Ik hou van dit soort kinderlijke decepties bij volwassenen.  Zelf zit ik barstensvol met deze kleine heimelijke ongenoegens.  Overigens net zo veel van het zelfde soort niets zeggende pleziertjes.  Zolang mijn vrouw mij met regelmaat zegt “De bis zjus e keend”  weet ik dat het wel goed zit met hetgeen het leven mij te bieden heeft.

 
Dat geldt helaas niet voor een man die ik in de loop der jaren zeer hoog ben gaan achten.  Ik ken hemniet eens goed.  Zag hem hier en daar. Altijd in voor een goedendag of een kort gesprekje.  Een man kort bij de tachtig en tot voor kort in every inch a gentleman.  Tot verdriet van mijn echtgenote ben ik niet van de gesoigneerde.  Niet meer .  Te lang in pakken gelopen omdat het moest.  De man in kwestie ga ik waarschijnlijk niet meer zien.  In dezelfde stamkroeg vernam ik, een dag voor mijn koffieklatsch met het aangenaam mens,  van een kennis die ik de laatste weken steeds beter leer kennen omdat we regelmatig Wordfeud spelen, dat het niet goed gaat met de seigneur.  Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen.  Een tijdje heeft hij nog in een bejaardentehuis doorgebracht.  Een wandeling richting Luik via de vluchtstrook van de A2 maakte duidelijk dat zijn zelfstandigheid aan banden moest worden gelegd.  Ik keek de Wordfeud vriend aan. Hij mij.  Heel even vonden we geen woord om punten mee te scoren.

 
De Facebook vriend en ik gaan elkaar in de toekomst vaker ontmoeten.  Hij heeft iets dat ik niet heb en ik heb niets dat hij nodig heeft.  Behalve dan heel veel gedachten over de toekomst.  Hij is dusdanig begaafd dat hij sommigen daarvan kan omzetten in bits en bytes.  Wie weet memoreer ik hem hier nog wel eens.  Wellicht dan met zijn voornaaminitiaal.  Dan mag u er van uitgaan dat hij is toegetreden tot de illustere immer zwijgende sidekicks van deze column zoals   J. , J., F en F en het koppel H & M.  Afgelopen woensdag maakte hij dusdanig indruk op mij dat ik die kans behoorlijk hoog inschat.  Zijn zalvende stem maakte mij rustig. Tegen alle gewoonte, zo concludeerde ik na dik een uur samen gezeten te hebben, praatte ik minder dan mijn tafelgenoot.  Sterker nog:  met volle aandacht luisterde ik naar hem.  En dat naar een man die denkt in enen en nullen, spreekt over bandwith, encryptie, data traffic, patch en Riva(tnt).  Ik meende hem nog te begrijpen ook.

Laurens Bouvrie

Ik beschik niet over een bucket list. Ook mijn crematie top 10 is nergens op papier terug te vinden.  Mijn lijst nog te doen of te willen hebben staat opgeslagen in mijn hoofd.  Mijn favoriete dodenmuziek evenzo.   In de loop der jaren heb ik een behoorlijk aantal bijgelovige fratsen weten te ontmantelen.  Dat geldt niet voor zaken die van doen hebben met het einde van mijn aardse leven.  Het noteren van een wensenlijst – een reis naar Nieuw Zeeland bijvoorbeeld – of  een mooi diep en diep treurig crematielied -  zoals If There is a Road to Heaven van Five For Fighting -  geef mij toch het akelige gevoel de goden te verzoeken.  Ik beschouw het als het lot van de agnost. De twijfelaar dus tussen niks en alles na de laatste adem in dit vrolijke tranendal te hebben uitgeblazen.  Met een lichte vorm van jaloezie naar hen die in volle overtuiging in een hiernamaals geloven en de atheïsten die weten dat het na dit ene leven punt uit is.  Zij zullen zonder buikpijn het ene na het andere lijstje samenstellen, niet gevoed door vals sentiment genaamd bijgeloof.  Nooit hebben zij de faalangst gekend en een virtuele 1-0 achterstand bij het betreden van een voetbalveld met de verkeerde onderbroek onder je tenue.  Of op weg naar de wedstrijd alleen maar verkeerslichten tegemoet rijdend die op rood staan.  Dweepzucht naar onbekende, niet zelden ter plekke verzonnen,  krachten die het vooral niet goed met je voor hebben maken je tot een fundamentalist die vooral zichzelf terroriseert.  Om vervolgens wel moederlief naïef te verklaren als zij bij een belangrijke persoonlijke aanstaande gebeurtenis naar de Sterre der Zee loopt om bij de reinste der schepselen een bougie op te steken om de goede afloop zeker te stellen.

Nieuw Zeeland ligt in alle opzichten ver weg . De weg naar de hemel in geen enkel navigatiesysteem te vinden.  Wat doe je dan op derde Kerstdag om toch een kleine – 28 jaar – oude wens uit te laten komen?  Dan lijkt, ook voor een Maastrichtenaar, het enige redelijke alternatief de woonboulevard van Heerlen.  Met oudste dochter en erkend Ikea deskundige op weg naar de Expedit boekenkast.  Na bijna drie decennia niet te winnen discussies over de voor mijn eega  non-esthetica en voor mij de mooiste der mooiste vorm van een wandmeubel, kreeg ik vlak voor de Kerst een onverwacht fiat van vrouwlief om deze kleine maar zo dierbare wens aan te schaffen.  Volledig gesponsord door Kerstenveloppen met inhoud staat, de TOP 2000 inmiddels halverwege, op woensdag 28 december 2011 het kleinood fier rechtop.  In anderhalf uur tijd wist mijn dochter, ondanks mij als handlanger, alle boutjes, plugjes en schroefjes op de juiste plek te krijgen.  Ik voelde zelfs iets van trots toen de klus was geklaard.  Ik belde mijn moeder om te zeggen wat ik gepresteerd had.  Net zoals vroeger, als ik met mijn Lego stenen iets had gemaakt dat op een huisje leek, liet ze enthousiast weten:  Dat höbste good gedoon jong.”
Ik wens u een gezond en bijgelovigloos 2012.
Laurens Bouvrie

Volg Margo de Kock en sms de Kerstboom bij Mosae Forum roodgloeiend!

“If you change the way you look at things, the things you look at change”. Een prachtige uitspraak die ik de afgelopen weken, in verschillende vormen en bewoordingen, steeds weer tegenkom.

Ik heb net de kerstboom opgetuigd en uit de speakers klinken stemmige Christmas carols van Frank Sinatra. Met een glaasje wijn in de hand denk ik aan de ouders die op dit moment in ons Huis logeren. Het zijn extra moeilijke dagen voor onze gasten, deze tijd vol sfeer en licht en versiering.
Niet in de laatste plaats omdat het ons allemaal steeds zo wordt “opgelegd”, al die beelden van hoe het zou moeten zijn. We worden overspoeld met reclames van lachende families aan een goedgevulde kersttafel, vrolijk spelende kinderen bij de Kerstboom waaronder glimmende pakjes al liggen te wachten, vrienden die speels met elkaar door de sneeuw rollen, knetterende haardvuren en perfect ingerichte huiskamers. En we geloven vervolgens allemaal dat het wáár is: dat het zó moet zijn, dat dít Kerstmis is. Maar de realiteit is (laten we eerlijk zijn) in verreweg de meeste gevallen echt heel anders. Armoede, familieruzies, eenzaamheid, ziekte maken dat Kerstmis er voor veel mensen heel anders uitziet. Zo ook voor de gezinnen in ons Huis.

Elk jaar moeten we weer even goed nadenken over het moment waarop we het Huis in Kerstsfeer gaan brengen. Je wilt niet te vroeg zijn en mensen onnodig confronteren met die feestelijke periode, maar we willen ook niet ontkennen dat het bijna Kerstmis is. En daarom versieren we het Huis niet al op zes december met bomen en ballen, maar wachten we op het “juiste” moment. Toen ik afgelopen week aan een pappa in Huis vroeg of dit het juiste moment was, zei hij: “Weet je, we zitten hier nu tóch, maak het dan ook maar gezellig!”

Et voila: Dát is de waarheid. Je kunt niets veranderen aan je situatie, dingen overkomen je. Dat je kind ernstig ziek is en je Kerstmis noodgedwongen moet doorbrengen in een Ronald McDonald Huis, daar heb je helaas geen controle over en ook geen invloed op. Maar je hebt wél een keuze in hoe je daar vervolgens mee om wilt gaan. Blijf je verlangen naar het ideale maar oh zo irreële plaatje van “hoe het zou moeten zijn” of leef je met dat wat er echt is? En maak je daar het beste van? Er zit een enorme vrijheid in die laatste keuze. Het geeft je de ruimte om de “leugen” los te laten en de waarheid te omarmen. En weet je wat? Daar hoef je niet eens voor in een Ronald McDonald Huis te logeren.

Laten we het dit jaar eens anders doen. Laten we kijken naar wat we hebben en niet naar wat we missen. En laten we deze dagen gebruiken om er eens ECHT voor een ander te zijn. Vertel je dierbaren wat ze voor je betekenen. Breng je Kerstpakket naar de Voedselbank. Stuur een kaartje naar een oude vriend. Kus je schoonmoeder. Breng een bloemetje naar het bejaardentehuis. Nodig je buren uit voor een borrel. Vraag een plaatje aan bij Serious Request. Eet pannenkoeken in je pyjama. Stuur een sms voor het Ronald McDonald Huis (www.mosaeforum.nl). En tel je zegeningen.
Want echt: If you change the way you look at things, the things you look at change.

Veel liefs en Merry Christmas,
Margo de Kock

Drie hoog Amsterdam Oud-West.  Bezoek aan dochterlief ‘De Ierste’.  Inmiddels alleen achtergebleven. De dames op weg naar de Albert Cuyp.  Ik, in gedachte, op weg terug naar Maastricht. De columnist lokale zaken kent zijn beperkingen.  Weliswaar nu tikkend op mijn laptop in de grote stad zal ik niet kronkelend Simon Carmiggelt willen gaan uithangen.  Of Martin Bril, die een steenworp afstand van dochters woonstee, waar het uitzicht zich beperkt tot een andere  woning drie hoog, regelmatig een vorkje prikte in het café Sjiek van Oud-West: Toussaint.  Aardpositief als ik ben weer genoten van de Nederlandse Spoorwegen.  Stipt op tijd vertrokken vanaf perron 2 in Maastricht; precies halverwege bediend door een overenthousiaste koffie- en snoepverkoper; op driekwart van de reis de gaatjes in de treinkaartjes laten knippen door een conducteur die behalve Nick en Simon mij ook niet kent en op de minuut – zoals aangegeven in het spoorboekje – arriverend op Amsterdam Centraal.  Vergeet ik nog de Louis van de  Bongaert van de spoorwegen die ons met trekzak een Happy Xmas toespeelt. Tweeënhalf uur reisgeluk op rails.  Zelfs de tijdelijke buren in de coupé staan mij aan.  Eerst een drietal heren. Waarvan een de allesweter en zijn metgezellen de ja en amen knikkers zijn. Van Maastricht rot Roermond weet hij zijn gezelschap de les te lezen over – uiteraard – Europa. Hij vertelt over Roemenië dat  geen enkele groente meer uit Nederland importeert.  Ik kijk bedenkelijk.  Hij weet niet dat ik meeluister. Mijn koptelefoon staat evenwel op 0.  Dit wil ik niet missen.  Vrouwlief heeft al lang gezien dat ik de feitenverdraaier  wil corrigeren en sommeert mij met een kleine wenk dat vooral niet te doen. Ik besluit tegen alle gewoontes in om de man ongestoord verder te laten raaskallen.  Om u nu wel te vertellen dat het geen groentes waren die de Roemeense grens niet overkwamen maar bloembollen en zaden.  Dat gebeurde ergens in september en is allang verleden tijd.  De man heeft wel een mooie stem. Een beetje G.B.J. Hilterman zaliger.  Die prachtige AVRO radiostem die wekelijks De Toestand in de Wereld besprak.  Met populistische Tea Party achtige invalshoeken waar zelfs conservatieve Amerikanen van zouden schrikken.   Een mooie stem is niet per definitie ongevaarlijk.  Gelukkig blijft mans plaats niet lang onbezet.  Een stille vervanger met een nog stillere vrouw bezetten het gestoelte rechts van mij.  Ogenschijnlijk gaat het niet goed met de man.  Het lijkt alsof hij de krant op zijn kop heeft.  Ik stoot mijn vrouw aan en maak de universele beweging -  de rechterhand licht gebald langs het eigen voorhoofd laten zwaaiend – dat de man een flinke zwiep van de molen heeft.  Ik word weer tot de orde geroepen. De man is niet gek noch een slechte spion van de PVV die mijn linkse hobby’s in de gaten houdt. Hij leest De Pers. De nationale De Ster voor treinreizigers. Het aparte katern Financiële Pers wordt ‘op de kop’ tegelijkertijd mee uitgegeven.  De man kijkt plots vrolijk. Ziet hij dat zijn favoriete aandeel de hoogte is ingeschoten?  Eega lief sommeert mij wederom te zwijgen.