Koen de Roo is voorzitter van de Jonge Democraten Maastricht. Een onafhankelijke club van jongeren geïnteresseerd in politiek, geïnspireerd door de politieke ideeën van de landelijke partij D66.  De Jonge Democraten gaan maandelijks op Maastricht Aktueel een column publiceren.  Uiteraard mag de voorzitter het spits afbijten.

Koen de Roo: ” We moeten het niet zoeken in de rest van Nederland, door met reclamespotjes yuppen naar Limburg te lokken.”

“Zuid-Limburg, je zal er maar wonen”. Deze slagzin van de nationale promotiecampagne voor de regio Zuid-Limburg geeft exact weer wat er faliekant fout zit in Limburg. Stel je toch eens voor zeg, Limburg, daar wil je toch niet wonen? Wat mij in mijn anderhalf jaar in het zuiden van Limburg is opgevallen is dat het calimerocomplex nog altijd als een loodzware molensteen om de nek van de Limburgers hangt, en dat straalt Limburg ook aan alle kanten uit.

Limburg is voor de rest van Nederland niet meer het Bourgondische, sfeervolle zuiden, maar een leeglopende streek vol bange, navelstarende provincialen waar een partij als de PVV haar grootste winsten kan binnenslepen. Dat gebrek aan vertrouwen in de eigen kracht komt op alle vlakken boven drijven. Toen afgelopen maand een referendumvoorstel om politiek dichter bij de burger te brengen in het Limburgs Parlement werd behandeld, schreeuwde men moord en brand van de allerhoogste daken. En dat behoudende geluid kwam niet enkel van de ‘bejaarde conservatievelingen’, het kwam nog sterker van Limburgse jongeren.

Bij de Jonge Democraten Maastricht, de Limburgse afdeling van de jongerenorganisatie van D66, merk ik echter wekelijks dat het negatieve zelfbeeld van Limburg volledig ten onrechte is: een waanvoorstelling. De Jonge Democraten zien Limburg juist als een provincie met kansen, een provincie die leeft, met een sterk karakter en een blik naar buiten. Dat merken we niet alleen aan wat we zien in Limburg, maar ook aan wat we beleven bij onze eigen vereniging. Waar we als Jonge Democraten Maastricht niet alleen focussen op landelijke politiek, maar zeker op Limburgse en Europese thema’s, trekt dat juist steeds meer jongeren aan uit het hele land. Jongeren met een passie voor de provincie, met een vertrouwen in de toekomst van Limburg, jongeren die verder kijken dan het nationale speelveld.

Daar ligt de eigen kracht van Limburg. We moeten het niet zoeken in de rest van Nederland, door met reclamespotjes yuppen naar Limburg te lokken. We moeten niet de beslissingen maar van ons afschuiven, door als laffe, onwetende burgers een referendum af te schieten. Wat we moeten doen, en waar de Jonge Democraten Maastricht wekelijks aan werken, is om de tafel gaan zitten, de discussie aangaan, en met jong en oud naar oplossingen zoeken. De wekelijkse activiteiten van de Jonge Democraten Maastricht lenen zich daar uitstekend voor. Iedere week organiseert de JD Maastricht één en vaak meerdere debatten, lezingen of discussieavonden in Maastricht. Onder het genot van een pilsje kunnen jongeren, studenten en andere geïnteresseerden met elkaar bespreken waar bij hen de passie ligt: Nederland, Europa, maar zeker ook Limburg.

De Jonge Democraten Maastricht organiseren op donderdag 12 april vanaf 18:30 in Eetcafé Ma van Sloun in Maastricht een kennismakingsborrel voor alle nieuwe leden en geïnteresseerden. Meer informatie: www.jdmaastricht.nl

Muzikanten, acteurs, kunstenaars en sporters.  Vooral zij die aan de top staan bewonder ik al vanaf mijn jeugd mateloos.  Mensen die iets bijzonders kunnen plezieren dag in dag uit ontelbare mensen . Ze geven het stukje genot dat het leven nog mooier maakt.  Of geven aan hen die in – al dan niet tijdelijke – ellende verkeren troost of vermaak.  Hun prestaties leveren overigens niet zelden net zoveel hoon kritiek op dan jubel.  Niet zozeer vanwege hun bijzondere talenten en  prestaties.  Het vergaarde geld en sterrenstatus zijn de afgunstfactoren.  Arrogant, lui en zakkenvuller zijn de predicaten die ze toebedeeld krijgen door hen die geen idee hebben hoe lang en zwaar de weg naar de top is. Om maar te zwijgen over hoe moeilijk het is het topniveau dat bereikt is te behouden.

Heb ik u genoeg getart met het ophemelen van al die verwende jongens en meisje die toevallig met een muziekinstrument, een bijzondere kop, vaardige handjes of voeten de dans van het gewone ontsprongen zijn?  Hoogste tijd voor de working class hero!  Met regelmaat mag ik een kijkje gaan nemen bij de vorderingen van de bouw van de A2 tunnel.  Zoals ook afgelopen dinsdag.  Ik schreef ongetwijfeld ooit wel eens over mijn onvermogen van niets iets te maken.  Behalve dan van een mug een olifant.  Ik ben het prototype van een hampelman, gereedschap volledig onwaardig.  In stille momenten vraag ik mij wel eens af hoe het mij vergaan zou zijn in tijden van weleer.  Toen je vrijwel alleen een boterham kon verdienen – de happy few uitgezonderd – door met je handen te werken.  Die gedachte passeerde deze week weer de revue op de plek waar straks het verkeer aan de zuidkant van Maastricht de A2 tunnel verlaat dan wel binnen rijdt.  Met regelmaat mag ik een bezoek brengen aan de werkzaamheden die zich vanaf de Geusselt tot aan Europaplein voltrekken.  De pers- en communicatiedienst van Avenue2, het consortium dat de bouw van de tunnel verwezenlijkt,  nodigt met regelmaat de pers uit om te vertellen over de huidige stand van zaken.  Niet alleen dat.  Na het gesproken woord en een verplicht voorlichtingsfilmpje over veiligheid, geïntroduceerd door een mijnheer (in het filmpje) die de filmmaker geleend had van Uitvaartcentrum Walpot, mochten journalisten, fotografen en cameramensen naar de zuidmond van de tunnel.  Het korte busreisje was lang genoeg om te zorgen voor de sfeer van een schoolklasreisje.  Inclusief melige opmerkingen.  Eenmaal ter plekke is het toch vooral:  pfffffff. Hetgeen staat voor:  indrukwekkend.  Daar bedoel ik vooral mee:  hoe krijgen ze het voor elkaar te snappen waar ze mee bezig zijn!  Als tunnelbouwers ergens geen last van mogen hebben is het wel van tunnelvisie.  Ieder detail moeten ze onder controle en in beeld hebben.  Geen idee hoe hen dat lukt.  Zij wel gelukkig.

Zandvoort midden jaren zestig. Ik bouw mijn zandkasteel of wat daarop moet lijken.  De geheime tunnel en ik ben klaar. Een kwestie van goed mikken om op de goede plek uit te komen.  Ik zit er net naast.  De helft van het kasteel stort in.  Tunnelbouwers verdienen de sterrenstatus.

Laurens Bouvrie

Op de radio hoor je hem zo af en toe nog wel eens voorbij komen, de jingle “Herinnert u zich deze nog?”. Herinneringen zitten vaak diep van binnen, soms weggedoken in een hoekje maar bij de minste herkenning floepen ze zo weer tevoorschijn. Waar dit allemaal over gaat……Dansles!

Voor velen een moment waar maanden naar toe geleefd werd, de allereerste dansles. Doodzenuwachtig vertrok je met een stel vrienden richting de Brusselsestraat, want daar, ja daar ging het gebeuren. Bij dansschool Bernaards werd het fundament gelegd voor de rest van je leven. Wie heeft daar niet op de dansvloer gestaan, vrijwel iedereen van school ging erheen, dus dan moest het daar wel cool zijn. Maar ja (stijl)dansen doe je nu eenmaal niet alleen, daar heb je een danspartner voor nodig. Waar we die vandaan moesten halen wisten we met zijn allen niet, maar daar wist de familie Bernaards wel raad mee. Ze hadden daar gewoon een neus voor, ze zagen volgens mij al op het moment dat je voor de eerste keer binnen kwam, aan wie ze je zouden koppelen, althans voor de dansles dan, alhoewel er toen al van die goochemerds waren die dat koppelen maar wat leuk vonden, zelfs tot lang na de dansles.

Waar dit herinneringsgedoe opeens vandaan komt, zult u zich afvragen. Afgelopen week wandelde ik vanaf het oud ziekenhuis (Sint Annadal) en huidig gerechtsgebouw richting de stad. Zodoende dat ik de Brusselsestraat aandeed en bij Dansschool Bernaards kwamen vervlogen jaren plotsklaps voorbij. De deur stond op een kier en ik dacht bij mezelf zal ik..maar besloot om die zoete herinneringen te behouden zoals ze in mijn geheugen gegrift staan en liep door. Enkele meters verder zag ik aan de overkant van de straat een groepje mensen staan vlak voor de voormalige bioscoop (De Lux als ik me goed herinner?) Gelijk viel me weer zo’n oude reclametekst in “Waarover praten ze……. tis over BioTex”, maar dat terzijde.

Nieuwsgierig als ik ben liep ik zo langzaam mogelijk richting het groepje en daar had ik een déjà vu. Ze spraken over dansles en of ze wel naar binnen durfden te gaan. Hier naar binnen dacht ik bij mezelf, hier kun je toch alleen maar squashen, maar daar had ik het helemaal mis. Ik keek richting de entree en zag dat hier MAC gevestigd is.  Maastricht Social Sports Club / Mac Athletic Club lees ik op de etalage. Atletiek? Volgens mij zit dit groepje verkeerd en moeten ze bij Bernaards zijn dacht ik nog. Maar niets bleek minder waar want toen ik, zo langzaam mogelijk, doorliep kwam er net een van de medewerksters van MAC om het groepje op te halen. “Jullie komen zeker voor de dansles hé”, vroeg ze. Ik kon het niet nalaten om te blijven staan en stond zo’n beetje verscholen achter het groepje. “U ook?” vroeg opeens de dansjuf. Toen ik haar zag was ik meteen verkocht, wie wil daar nou geen dansles van krijgen, dacht ik bij mezelf. “Of wilt u misschien eerst eens komen kijken?” vroeg ze. Met een rood aangelopen hoofd antwoordde ik dat dit wellicht een goed idee was. In mijn gedachte oefende ik de pasjes nog een keer, maar toen ik binnenkwam en de muziek hoorde bleek dat ik het met mijn foxtrot helemaal mis had.

Hier werd niet zomaar dansles gegeven, hier werd de dans beleefd. Geen 1,2.3 etc maar hier was het een en al temperament op de dansvloer. Flamenco en zigeunerdans stond op het programma, met aangepaste kledij. Vuur en passie op de dansvloer in dat oude Lux theater. De juf kwam even bij me zitten en legde uit dat men sinds kort begonnen was met het geven van danslessen voor kinderen en volwassenen, maar dan niet in de vorm van de foxtrot maar meer in het kader van bewegen met plezier door middel van flamenco, zigeunerdans of in  de vorm van Jazz en streetdance. “Een aanvulling op ons sportprogramma, want dat kan hier ook allemaal” aldus de juf.

Het groepje waarmee ik naar binnen gekomen was, had het grootste plezier en iedereen klapte en zong mee met de aanstekelijke muziek en niemand had er  moeite mee om zich helemaal uit te leven op de dansvloer.

Ik kreeg een folder in mijn handen gedrukt  waarop de lessen staan vermeld:

Mac Rumba volwassenen:

Een combinatie van het klassieke flamenco en het zigeunerdansen uit Spanje met een hedendaags vleugje. Deze stijl is heel leuk voor alle leeftijden en helemaal anders qua klederdracht en dans. De klederdracht dient u zelf mee te nemen, denk bijvoorbeeld aan een lange rok of jurk en hakkenschoenen. Hier wordt ook het hele lichaam behandeld maar op een hele andere manier dan bij de macDance lessen.

Mac Rumba kids:

1 uurtje lekker dansen op de traditionele flamenco en zigeunermuziek uit Spanje. De kinderen dienen zelf te zorgen voor gepaste kleding, denk bijvoorbeeld aan een lange rok of jurk en eventueel hakkenschoentjes. Leeftijdscategorieen: van 6-11 jaar, van 12-17 jaar.

Mac Dance volwassenen:

Combinatie van Jazz en streetdance. In een les wordt het hele lichaam behandeld qua spierkracht, lenigheid en techniek. Als afsluiting wordt een danscombinatie aangeleerd. Een leuke manier om te bewegen en iets te leren. Intensiteit ligt aan de leeftijd en de mogelijkheden van de doelgroep.

Mac Dance kids:

1 uurtje lekker dansen op kindermuziek van deze tijd waarin techniek wordt behandeld en veel dansplezier wordt beleefd, zodat uw kinderen op een leuke manier iets leren en bewegen.
Leeftijdscategorieen: 6-10 jaar, 11-14 jaar, 15-17 jaar.

Bij het naar buiten gaan schoot mij de volgende zin in:

Dansen, niet alleen plezier voor twee, maar plezier voor iedereen.

Een paar dagen later ben ik weer langsgegaan, maar nu bewust. “Komt u lessen, wat leuk” riep de juf.  ”Nee hoor, maar als het oké is maak ik graag wat foto’s,” was mijn antwoord.

Voor meer informatie over deze lessen kunt u terecht op:

www.macmaastricht.nl

Hans van Eijsden

Welk een lentestart.  Volop zon, een succesvolle TEFAF,  Hero Brinkman die Geert Wilders gaat gedogen en  de Maastrichtse jeugd krijgt een volwaardige poptempel in de Platte Zaol.  Je zou voor minder een dagje willen genieten met een flesje Trega bronwater aan de boorden van Limmel aan de Maas.  Alhoewel, het is nu vooral genieten in de binnenstad.  Ja, ja, inclusief Wyck. De mooiste winkelstraat, de Rechtstraat,  ligt nu eenmaal in het dorp van de Worteleboeren.  Of je nu van zuid naar noord loopt of omgekeerd, de kiekoets van al die winkeltjes en restaurants, verbazen iedere keer weer. Naar ik mag hopen levert dat kijkplezier voor detaillisten en restauranthouders ook negotie op.  Uit de mededelingen van de TEFAF persdienst valt op te merken dat het met de verkoop van kunstwerken in het MECC in ieder geval goed gesteld is.  Geen verrassing.  Nederland is het enige land ter wereld dat nog last heeft van welke economische crisis dan ook.  Terwijl hier prijzen van huizen dag in dag uit zakken,  staan de oosterburen in de rij om een nieuwe, nog duurdere, woonstee aan te schaffen.  De enige Nederlander die nog lachend gespot wordt heet Mark en schijnt onze minister president te zijn.  De duizenden buitenlanders die momenteel in onze stad vertoeven zal de mineurstemming van de Huilanders worst zijn.  Ze genieten van al het mooist dat TEFAF biedt en van de stad waar al die kunst voor veel geld van eigenaar wisselt.  Van het Catshuis, waar drie mannen proberen zonder beleid tot overeenstemming te komen een miljardje of 18 minder te gaan uitgeven, hebben ze nog nooit gehoord.  Des te beter weten ze dat het goed toeven is in the city of Maastricht.

Wie oren en ogen goed de kost geeft herkent de TEFAF gangers in één oogopslag.  Kleider machen die Leute schreef Gottfried Keller in 1874. Een novelle met eeuwigheidswaarde.  De TEFAF gasten leveren niet alleen baten op voor de lokale economie.  Het geeft Maastricht een tiendaagse parade van de wondere wereld van de upper ten gecombineerd met allerhande paradijsvogels en ander pluimage uit de kunstwereld.  Behalve de eeuwige zeveraars, die het nooit een keer lukt te begrijpen dat de wereld bestaat uit werk- en raspaarden en geluk- en pechvogels, ziet de genietende Maastrichtenaar zijn stad nog meer cachet krijgen door al die exoten. Wat de Maastrichtse carnavalsvierder drie dagen tracht te doen, opvallen met een mooie, aparte of gekke creatie,  is voor de gemiddelde TEFAF bezoeker dagelijkse kost. Als dat geen verwantschap oplevert.

Ik loop een rondje Maastricht.  Bij de Servaasbrug staat in de ochtendzon een belegen maar goed gesoigneerde Italiaan te bellen.  Naast de man een voor hem iets te jonge maar o zo prachtige mooie  vrouw, van het type waar je mee naar een Bunga Bunga feestje wil. “Sei già a Maastricht?” (Ben je al in Maastricht geweest).  Na drie seconde stilte: “E` una vergogna.  Maastricht è cosi bello.” (Dat is een schande. Maastricht is zó mooi).  De lente en TEFAF mogen voor eeuwig het straatbeeld van Maastricht bepalen.

Hoe ventileerde in het pre-internet tijdperk de anonieme mens zijn ongenoegen?  Die vraag beklijft  iedere keer weer wanneer ik de tijd neem om reacties van bezoekers van nieuwssites te lezen.  Die proza geeft,  zelfs met weinig fantasie,  het beeld van een mens  achter zijn laptop  met het schuim op de lippen, stomende oren en neusgaten,  op springen staande nekaderen  en ogen vol haat.  Het Grote Ongenoegen al lang voorbij. De reacties per definitie altijd opgedirkt met woorden die voor het graffititijdperk als schuttingtaal door het leven gingen.  Vrijwel altijd anoniem geuit.  Zelf ben ik er nog steeds niet uit of deze agressieve manier van meedoen aan het maatschappelijk debat een glimlach teweeg moet brengen of angst moet inboezemen.  Indien de adviezen of wensen van zij die reageren op een arrestatie van bijvoorbeeld een  drugsrunner of  een overvaller van een winkel  in de praktijk moeten worden gebracht , levert dat dagelijks een keur aan Middeleeuwse strafexercities op waar menig inquisiteur uit de tijd van duimschroeven en vierendelen nog het schaamrood van op zijn wangen kreeg.  Politici en andere mensen uit het maatschappelijke veld krijgen niet zelden net zo  verwensingen naar het hoofd geslingerd waar de meest uitgehongerde straathond nog geen brood van lust.  Bij een openbare avond van een politieke partij of buurtavonden zie je deze mensen  zelden of nooit terug.  Wellicht beter gezegd:  je hoort ze dan niet.  Waarom willen deze lieden alleen hun kwaadheid en frustratie anoniem uiten?  Zien ze het als niet meer dan een uitlaatklep na een saai dagje kantoor- of fabriekswerk?  Een pathetische vorm van belletje trekken voor volwassenen. Onzichtbaar anderen het bloed onder de nagels vandaan halen.  Ik vrees van niet.  De onderbuikgevoelens van de Nederlandse samenleving spelen te lang een rol in onze maatschappij om af te doen met: “Irritant maar niet meer dan dat.”

Afgelopen weekend vloog midden in de nacht boven Maastricht een aantal uren een politiehelikopter.  Op Facebook werd er al snel gewag van gemaakt.  Met als gevolg:  veel speculaties.  Van waardetransporten voor TEFAF tot en met een de zoektocht van een vermiste man uit Kerkrade zag ik voorbij komen.  Een telefoontje zaterdagochtend naar een woordvoerder van Politie Limburg Zuid gaf de uitkomst.  De helikopter ondersteunde een actie van het Joint Hit Team – de Benelux en Frankrijk drugsbrigade.  Maastricht Aktueel maakte er die ochtend kort melding van.  Binnen een paar uren vlogen de reacties met meer lawaai over het wereldwijde web dan het vliegende voertuig van de politie wist te produceren.  Voor- en tegenstanders van de politieactie hingen elkaar uren in de haren.  Vooral ongenuanceerd en over en weer elkaar voor rotte vis uitmakend.  Een complete volksgroep kreeg een standrechtelijke executie, dwangverpleging voor de politie was de enige oplossing om de burger zijn nachtrust te gunnen en het was vooral allemaal de schuld van de politiek.  Politie, politiek en drugsrunners in Maastricht krijgen een week lang de tijd om bij te komen.  Deze week  is vooral de kunstbeurs TEFAF en zij die daar bij betrokken zijn de schuld van alles.

Laurens Bouvrie

Onlangs mocht ik een geweldige training volgen bij een van de meest inspirerende vrouwen die ik ken: Byron Katie. Haar boodschap is verbluffend simpel: don’t fight reality. De methodiek die ze aanreikt om te komen tot volledige acceptatie van de werkelijkheid noemt ze The Work. Dat doet vermoeden dat het om een hele ingewikkelde methode gaat, maar niets is minder waar.  Dit is haar uitgangspunt: onderwerp elke gedachte die een negatieve emotie bij je oproept (boosheid, frustratie, angst, onzekerheid, verdriet) aan de volgende vier vragen:

1. Is het waar?

2. Kan ik absoluut zeker weten dat het waar is?

3. Hoe voel ik me als ik die gedachte geloof?

4. Hoe zou mijn leven eruit zien als ik die gedachte niet geloof?

Resultaat: als je niet langer gelooft in je eigen verhaal, je eigen interpretatie, kun je zien wat er écht is. En vecht je niet meer tegen de realiteit maar ga je er in mee. En dat is een stuk minder pijnlijk.

Het levende bewijs van bovenstaande waarheid zien we dagelijks terug in ons Huis. De realiteit is deze: NIEMAND wil een ziek kind. Dat is iets dat je overkomt. En elke keer opnieuw horen we het ouders in ons Huis zeggen: “Ik heb toch geen keuze?” Toch is dat niet helemaal waar. We hebben namelijk geen controle over wat ons overkomt. Maar we hebben wel een keuze in hoe we daar vervolgens mee willen omgaan.

Herinnert u zich het verdrietige verhaal nog over Jan en Yvonne, dat ik een paar maanden geleden op Maastricht Aktueel vertelde?  * De ouders van de tweejarige Sander zijn “kind aan Huis” bij ons. In het najaar van 2011 logeerden ze in ons Huis toen Yvonne, 32 weken zwanger van een tweeling, beide kindjes verloor. Afgelopen dinsdagavond waren ze met Sander en de ouders van Yvonne in ons Huis. Niet om te logeren, maar omdat ze “iets terug wilden doen “. Ze kwamen soep en pannenkoeken maken voor de ouders die op dit moment in ons Huis logeren. Het werd een geweldige, ontzettend gezellige avond. Niet in de laatste plaats omdat dit gezin een prachtig, hoopvol voorbeeld vormt voor de huidige gasten. Want Jan en Yvonne laten zien dat ze geen controle hebben over wat er in hun leven gebeurt, maar dat ze heel bewust kiezen hoe ze hiermee willen omgaan. Ze geven ruimte aan hun verdriet maar vechten niet tegen de realiteit. En daarmee vormen ze een bron van inspiratie, niet alleen voor andere ouders in een vergelijkbare situatie, voor onze vrijwilligers, voor mij en mijn collega’s, maar hopelijk ook voor u!

* www.maastrichtaktueel.nl/ronald-mcdonald-huis-column-een-verhaal-dat-moet-gelezen-worden/

Het is nacht, midden in de nacht.  Wel slaap, maar niet om te vatten.  De hele dag nergens grip op gehad.  Ook geen begrip.  De automatische piloot functioneerde gelukkig wel.  Wat moet je met Maastricht Culturele Hoofdstad 2018 in je achterhoofd, je voorhoofd en tegelijkertijd op je netvlies het verlies van een vriend.  Zomaar omgekiept bij een uurtje zweten in een fitnesscentrum.  In minder dan een vloek en een scheet een vrouw en twee dochters achterlatend.  Vijf mannen welbespraakt, vol motivatie en ambitie pratend over kansen en mogelijkheden van 2018. Ik zie ze midden in de nacht weer voor me.  Pratend over cultuur, economie en infrastructuur.  Dat alles in bevlogen woorden. Remembering The Future is een van de programmapunten van het bidbook dat woensdagochtend wordt gepresenteerd in het Theater aan het Vrijthof.  Midden in de nacht, bijna donderdagochtend. Ik denk: fuck the future en the culture too. Frans is dood.  Een man naar mijn hart.  Een bittere opmerking. Want zijn hart begaf het.  Het mijne twee jaar geleden bijna maar net niet.  Nu, in termen van smart en verdriet, weer wel.  Talloze keren in mijn smartphone gekeken.  Dinsdagmiddag vijf voor vijf.  Mijn laatste gesprek met Frans gehad.  Een telefoontje over een wetenswaardigheid tussen hem en mij.  Zoals we elkaar wel vaker spraken.  Met altijd wel een kwinkslag. Aan het begin, tussendoor en op het eind.  Frans, als altijd goed gemutst, niet alleen met die möts van de Tempeleers op zijn markante hoofd.

Het Butterfly Effect passeert al uren mijn gedachten.  De metafoor uit de beginjaren zestig door een zekere Edward Lorenz gebruikt om te illustreren dat de vleugelslag  van een vlinder in de oerwouden van Brazilië een maand later in Texas USA een tornado kan veroorzaken.  Zou een langer telefonisch onderhoud met hem nu een leuke column over Maastricht Culturele Hoofdstad hebben opgeleverd?  U zegt het, ik denk het met u mee: complete onzin.  So what, midden in de nacht heeft niemand last van mijn idioterie.   Heb mijn 500 woorden bijna getikt.  En dan?  Toch maar naar bed.  Het Stabat Mater van  Antonín Dvořák op mijn oren. Mijn favoriete droeve muziek.  De dood. Wat moet je ermee?  Zo lang jezelf niet aan de beurt bent komt Pierlala altijd onverwacht en vooral ongelegen voorbij.  En over enige zorgvuldigheid in keuze maar te zwijgen.  Ik vertroebel en word onredelijk.  Net zoals de hoofdrolspeler in Perlmann’s zwijgen van Pascal Mercier.  Een ware aanrader voor mensen die last hebben van te veel optimisme in het leven.  Iedere bladzijde doorspekt  met de twijfels en het onvermogen van een begaafd mens.  Een allesweter die niets meer te zeggen heeft.  Frans was bij verre geen allesweter. Of hij liep daar niet mee te koop. Wel een genieter van alles, in ieder geval heel veel.  En veel – weet ik zeker – had hij nog te zeggen.  Het is half vijf in de ochtend. Uitgeluld en –geblust.  Voor even dan toch.  Om straks weer verder te gaan.  Met een prachtige vent minder in het leven en bidbook vol cultuur rijker.

Maastricht tint al dagenlang grijs.  Ook de donderdagochtend laat gelijk veel grauw zien. Mijn favoriete kleur blauw laat het flink afweten.  Had stiekem gehoopt dat na carnaval de zomer inzette.  In de bijsluiter van het weer staat dezelfde laatste regel als in bij beleggingen.   ‘Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.’ Die regel geldt heden ten dage nog meer voor de politiek.  April 2010: Job Cohen is te gast bij de Universiteit Maastricht.  Niet alleen vriend, ook menig vijand is er stellig van overtuigd dat de voormalig Rector Magnificus van de Universiteit Maastricht de gedoodverfde kandidaat is voor het Nederlandse premierschap.  Amper twee jaar later laat hij weten de politiek vaarwel te zeggen.  Hij blijkt de juiste man op de verkeerde plaats in de verkeerde tijd te zij.  De Balkenende slogan  Fatsoen Moet Je Doen werd in 2005 al weggelachen.  Het kille grauwe Nederland is in 2012 nog lang niet klaar voor een warm woord en aai over de bol.

Donderdagochtend.. Ik hoor op Radio 1 onze Geert.  De cijfers van de BV Nederland vallen vies tegen.  Zijn eerste reactie:  “We (de PVV dus) zijn geen cijferfetisjen.”  In drie minuten tijd herhaalt hij de nieuwste oneliner een keer of zes.  Raar toch.  Over allochtonen kent hij alle cijfers bloot uit zijn hoofd. Tot drie cijfers achter de komma. Bedoelt hij te zeggen dat hij meer een kommaneuker is?   Over de Maas hangt een grauwe sluier.  De weerman heeft laten weten dat in het zuidoosten misschien de zon even te voorschijn gaat komen.  Dat geeft hoop.  Hoe is het met de hoop bij het PvdA gesteld?  Gloort na tijdenlang alleen een hoop ellende ook een sprankje optimisme?  Donderdagavond komen de drie belangrijkste kandidaten voor het leiderschap van de sociaal democraten naar Maastricht.  Wat dat gaat geven weet u inmiddels al. Ik nu nog niet.  Zelf ga ik voor Diederik Samson.  Hij doet zijn naam eer aan.  Hij toont kracht, zelfvertrouwen en voor mij het belangrijkste: optimisme.  Ronald Plasterk is te veel koren op de molen van de Jip en Janneke aanhangers.  Een geweldige intellectueel, dus bij voorbaat verdacht bij simplistisch Nederland.  Ben zeer blij dat ook Nebahat Albayrak vanavond ook van de partij is.  Ik acht haar zeer hoog.  Mag voor mij een goede tweede worden.  En, ik geef het grif toe, ik vind haar een klassieke schoonheid. Dus  fotogeniek.  Ik acht de kans groot dat ik vanavond meer foto’s van haar maak dan van Plasterk.

Grauw Maastricht, grauw Nederland.  Het CPB geeft deze donderdagochtend ons land behoorlijke slechte cijfers. Misschien toch maar een universitair docent vragen om in te grijpen en ons allen dit jaar een genadezesje te geven.  Geef ons land weer wat kleur.  Ik snak naar optimisme en naar rood en blauw.   Samson mag voor het rood zorgen, de strakblauwe hemel regel ik zelf wel.  Eerste nieuwe wet die het grauw moet doorbreken:  stoppen met zieken.   Carin Klompen, directeur van de 350-jaar oude Stadsbibliotheek zei het zo mooi:  “Van zeuren wordt je zo lelijk.”  Stop het zeurfetisjen!

Op Aswoensdag  las ik iets over het Nederlands Fluit Genootschap.  Ik heb het niet zo op de fluit.  Voor alle duidelijkheid: ik spreek over het muziekinstrument.  Alhoewel geen kenner, weet ik best dat in het fluituniversum tal van varianten in omloop zijn.  Maar ook mij is generaliseren niet vreemd en  besef verdomd goed dat zelfs in mijn persoon een kleine geblondeerde  leider huist die,  door een kleine vervelende ervaring, niet zelden in de jeugdjaren opgedaan, een aversie opbouwt die tot volledige blindheid leidt waardoor iedere nuance onzichtbaar wordt.  De boosdoener in de kwestie fluit is absoluut niet mijn vader noch tant Wiesa.  Mocht u precies willen weten: niet mijn eigen tante maar een nicht van mijn oma Neske zoaliger. De Bouvrie’s zijn van oudsher een Joker familie.  Het kaartspel dat reeds RSI opleverde toen de computer, laat staan de muis, niet eens in science fiction boeken voorkwam.  Die muishand bij Jokeren liep je vooral op wanneer je je arm kocht aan kaarten en toch maar niet op tafel kon.  De Jokeraar onder u voelt nu precies de kramp in de hand die ik bedoel.  De Bouvrie’s gebruikte allerhande Jokerjargon.  Met daarin twee opvallende hoofdrollen voor de fluit.  Bij het vinden van de Joker, toch vaak de verlosser in tijden van nood, riep de vinder steevast:  De Pötter este ‘m op z’n kónt houws, daan fluit ‘r.  Vraag overigens niet waarom de Joker bij de Bouvrie’s de Pötter heet.  De absolute hit kwam evenwel van tant Wiesa.  Wierp zij een twee op de stok dan gebeurde dat nooit zonder dat ze zei:  E twieke op e fluitsje . Anno 2012 is Wiesa nog steeds onder ons.  Niet in levende lijve maar met haar ongeëvenaarde kaartterm.

Over de fluit van mijn pa kan ik kort zijn.  Vader Harie floot in zijn goede jaren dat het een lieve lust was.  Zelden herkenbare deuntjes die uit zijn getuite lippen tot leven kwamen. Wel zeer hoorbaar.  De vogels in onze tuin aan de Cannerweg waren absoluut niet te benijden.  Volgens mijn eigen waarneming fluit de 21^ste eeuw mens stukken minder.  Toch een wetenschappelijk onderzoekje waard. Toeval of niet, onlangs heb ik weer eens een ouderwets fervent fluiter ontdekt.  In een kroeg aan de Markt waar, na het kraaien van de haan, vaak veel bedrijvigheid heerst gaat barman I. bijna dagelijks fluitend door het leven. In ieder geval tijdens zijn werkdag.  Vooral knap en interessant is dat hij iets anders fluit dan de wijs van de muziek die uit de muziekboxen schalt.

De blokfluit is de grote boosdoener.  Nooit, helemaal nooit lukte het me op de lagere school ook maar een melodieuze noot uit de dikke tak met gaatjes te fluiten.  Ziek, zwak en misselijk werd ik er van. Net zoals van een partijtje blaasvoetbal.  Van het woord blokfluit raakte ik jarenlang geblokkeerd.  Op 10 en 11 maart viert het Nederlands Fluit Genootschap haar 20 jarig bestaan in Maastricht.  Zelf organiseer ik in dat weekend het eerste Wiesa  Joker Toernooi met als hoofdprijs  de Twieke Op e Fluitsje trofee.

Ik mag graag naar Piet Paulusma kijken. Niet zozeer vanwege het weerbericht. Hetgeen hij voorspelt is niet veel beter of slechter dan Erwin Krol of Helga van Leur.  Los daarvan: de voorspellingen en de actuele situatie van gespreksonderwerp nummer een in Nederland, met Meldpunt midden- en oost Europeanen met stip op twee op de voet volgend, lijkt over het algemeen alleen geldig tot ongeveer de lijn Sittard – Vlissingen.  Het weertype Maastricht staat regelmatig in schril contrast met hetgeen de weergoden en –godinnen van radio en tv verkondigen.  Laat u niet misleiden wanneer de meteoroloog ‘het zuiden’ bezigt.  Daar wordt Maastricht in ieder geval niet mee bedoeld.  Bij verkeersinformaties op de radio van hetzelfde laken een pak:  “In het zuiden staat op de A59, op Knooppunt Klaverpolder, vanuit Dordrecht richting Breda een lange file veroorzaakt door een vrachtwagen die zijn lading heeft verloren.”  Het zuiden in weer en verkeer door de Nederlandse media gemeld kan de Maastrichtenaar het beste aan zich voorbij laten gaan.

Het weerbericht van Piet Paulusma vindt vooral mijn aandacht vanwege de dagelijkse Andy Warhol kenners die bij Piet komen opdraven om 15 minuten famous te zijn.  Netjes en aandoenlijk staan ze om de weerman heen gedrapeerd  om aan het eind met zijn allen te mogen zeggen:  “Oet Moan”.   Ik krijg dan altijd een heel apart gevoel van binnen.  Dan zie je dat het met de vermeende kilheid en hardheid die Nederland schijnt te teisteren best wel meevalt.  Want het zijn toch iedere dag minimaal een stuk of tien lieve Hollandse scheten die Paulusma voor de camera weet te lokken.  Zo ook deze week.  Piet mag graag vlak voor de carnaval klunend richting zuiden gaan.  Want daar wordt carnaval gevierd.  Het zuiden houdt ook in dit geval ergens op in de buurt van Eindhoven.   Dat is mooi voor ons.  Want dat geeft een prachtig beeld van de carnavalsvierders in die contreien.  Meestal word ik dan getroffen door plaatsvervangende schaamte.  Met die carnavalsvierder wil ik niet over een kam geschoren worden.  Ik zie dan vooral:  ik wil wel maar ik kan niet.  Ik krijg dan visioenen van een halfvol zaaltje met net niet verklede mensen. Met een half verschaald maar vaker nog zonder glas hossen ze op de wijs van een of ander vunzig door boven Moerdijkse geinponems in elkaar gedraaid liedje dat als carnavalskraker door het leven moet gaan.  Tegelijkertijd komt dan ook een onbedwingbare nieuwsgierigheid bij mij op.  Hoe is de sfeer zondagmorgen tegen een uur of twaalf in Eindhoven of Breda?  Staan daar ook de lokale 60-dagen pleinen vol met mensen wiens adrenaline door het lijf jaagt.  Is daar ook die knisperende niet te beschrijven sfeer van:  Noe geit ’t gebäöre.  Ik zal het nooit te weten komen.  Ik ben met die dagen nooit elders geweest.  Tenminste niet om carnaval te vieren.  Het lijkt me ook niet waarschijnlijk dat ik u ooit kan berichten over mijn carnavalservaringen in het zuiden van Piet Paulusma en verkeersinformanten uit Driebergen.  Zeker nu niet, want Noe Höb Iech Geinen Tied.  Vastelaovend Same!