De Partij voor de Vrijheid heeft ook in Maastricht zeer goed gescoord in de Statenverkiezingen gisteren gehouden.  Bijna zeventien procent van de Maastrichtenaren gaven hun stem aan de partij van Geert Wilders. Ook D66 kan zeer tevreden zijn. Grote verliezer in de Limburgse hoofdstad was het CDA. De uitslag volgt nagenoeg de landelijke trend. De PvdA is procentueel de grootste met 18,8 procent van de getelde stemmen.  In Maastricht kwam exact de helft van de stemgerechtigden opdagen. Dat mag een succes genoemd worden. Vier jaar geleden werd een historisch dieptepunt bereikt met net iets meer dan 40 procent.

De uitslag van de Statenverkiezingen in Maastricht

PvdA                     18,8 procent

PVV                       16,6 procent

VVD                       13,6 procent

CDA                        13,4 procent

SP                            10,7 procent

D66                            9,9 procent

Groen Links             8,4 procent

50 Plus                      4,9 procent

PvdD                           2,2 procent

Christen Unie          0,8 procent

PNL                              0,7 procent

Welk een opluchting. We zijn de derde stad in Nederland met een PVV vertegenwoordiging in de gemeenteraad. De move van Kitty Nuyts om tijdens de Provinciale Statenverkiezingen op nummer zes van Geert Wilders verkiezingslijst in Limburg te staan, mag toch vrij vertaald worden naar: vanaf heden is de Liberale Partij Maastricht een filiaal van het gedachtegoed van de man die vrijheid predikt als een recht alleen voor hen die het met hem eens zijn. De rest is vooral moslim en links. Wat weer gelijk staat aan niet deugend en vrij vertaald eigenlijk niet waard in dit prachtige land te wonen.

Na eerst mantelpakjes chick Laurence Stassen bewonderd te hebben, nog een paar van dit soort foto’s en een paar wijzigingen in de vraagstellingen van www.stemwijzer.nl en ik ben helemaal om, zag ik in de tweede kolom van het Limburger artikel over de kandidatenlijst de naam Kitty van de Bergh-Nuyts opdoemen. Dacht eerst nog, daar zijn slaperige zaterdagochtenden voor, verrek: loopt nog een Limburgse politica met die naam rond. Bij gedachte twee had ik de zaken evenwel al snel op een rijtje. Kitty vaan us gaat in Limburg onder de naam van haar partner van de Bergh carrière maken binnen de PVV. In Maastricht, zo leert de website van de Gemeente Maastricht is ze gewoon nog de voor ons zo wel vertrouwde vertegenwoordiger van de Liberale Partij Maastricht die vooral uit Kitty en heel veel Nuyts bestaat.

Ik kan niet wachten dat de voormalige VVD’er haar maiden speech voor de PVV in het Gouvernement gaat maken. Hier in de gemeenteraad weten we inmiddels wel dat we de tijd moeten nemen als Kitty het woord neemt. Ze wordt zo nu en dan wel links ingehaald door mevrouw Eijssen van de SP. De LPM fractieleider is in ieder geval een goede tweede wat betreft debatkwantiteit. Ook het stellen van een vraag wordt vaak niet afgedaan in twee regeltjes. Wat dat betreft mag zij toch een vreemde eend in de PVV –bijt genoemd gaan worden. PVV’ers staan toch vooral graag bekend als niet lullen maar poetsen types. Soms zelfs als eerst schieten en dan vragen wat de verdachte misdaan heeft. Ik begreep uit het artikel in De Limburger van zaterdag jongstleden dat Laurence Stassen ook niet van de fijne en lange betogen is. Kernachtig to the point komen, daar gaat het om bij de PVV. De dvd’s, die Geert over Kitty’s flitsende betogen in de Maastrichtse gemeenteraad kreeg om te besluiten haar op een prominente zesde plaats te posteren, moeten toch behoorlijk met geavanceerde snelheidstechnieken bewerkt zijn.

Ik wil het ons gemeenteraadslid niet tegen maken. Immers een PVV functie belooft een gouden toekomst. Mits je bereid bent je te voegen naar Geerts wil en wet. Een van de regels die hij met ijzeren hand hanteert: geen eigen mening hebben. Alleen Wilders’ opinie telt. En wordt voornamelijk ook door hem uitgedragen. Als je al tegen de pers iets zegt als PVV’er is dat toch voornamelijk: “Dat moet u aan de heer Wilders vragen”. Dat gaat onze Kitty niet volhouden. En terecht. Ons gemeenteraadslid staat bekend om haar exclusieve meningen. Die gaat ze toch niet inslikken ter wille van een carrière bij de PVV? Het zou mij zeer bedroeven.

Denk nog eens terug aan een van de high lights uit Kitty Nuyts politieke carrière. Bijkans alweer een jaar geleden. Ik roep een flash back op over een huilende Kitty Nuyts bij het aftreden van burgemeester Gerd Leers. Prakkezeer me suf. Haar spontane en oprechte verdriet drong door tot alle Nederlandse huiskamers. Waar was Geert Wilders die avond? Vertoefde hij bij zijn bloedbroeders van de Tea Party in de U.S.A.? Was hij op visite bij eervol ontslagen sergeant der 1e klasse Eric Lucassen om te concluderen aan tafel te zitten met een PVV toptalent? Geen idee. Wat ik wel weet is dat Gerd Leers hem knettergek vond en Kitty de toenmalige burgemeester een topper vond. En we hoeven niet te wachten op onthullingen via Wikileaks dat Wilders de huidige minister van Integratie en Immigratie niet bepaald hoog heeft zitten. Het zal toch niet zo zijn dat we hier – zonder het nu nog te zien – getuige zijn van een hoge schoolpolitiek manoeuvre. Krijgt Kitty de opdracht vanuit Den Haag om Geert en Gerd nader tot elkaar te brengen. Moet zij de zalvende factor worden tussen twee Limburgse kemphanen op het Haagse pluche? Wordt Kitty Nuyts de reddende Maastrichtse engel van kabinet Rutte I ?

Laurens Bouvrie

Het is zover. Ik heb weer sokken aan.  De ochtend van de 14^e oktober geef ik toe dat de zomer 2010 definitief verleden tijd is. De eerste dag deze boerka’s voor voeten dragen voelt niet alleen fysiek als een gijzeling.  Als zonnekind spelen emoties hoog op.  De warmte die geboden wordt komt niet meer van buiten maar wordt in een gesloten circuit zonder luchtverversing tot stand gebracht.  De warmte van een door vier personen bemande potdichte auto in sokformaat met het verwarmingsschuifje op het donkerste rood. Inclusief de odeur die daarbij hoort. Op dit moment van schrijven – het is nu donderdagochtend – ruikt het fris en zien we sprankelende en energieke gezichten op het  bordes van paleis Huis ten Bosch. Zo hoort dat. Of er nu een kabinet staat van rechtse of linkse signatuur. Een nieuwe regering straalt per definitie Esperanza uit. Hoop is geen exclusief recht van een Chileens mijnwerkersstadje. Zoals links hoopt dat Kabinet Rutte zichzelf zal opblazen als de meest fanatieke moslim extremist, droomt rechts Nederland vier jaar lang de  vingers af te likken. Zal de realiteit net zoals de waarheid ergens in het midden liggen?  Indien ja, komen we toch vanzelf uit bij het CDA. En deze keer toch wel met een – historisch? – hoog Maastricht gehalte. De geboren en getogen Maxime Verhagen en door vele Sjengen zo geliefde ex-burgemeester Gerd Leers geven het kabinet wel een aardig tintje Mestreech. Waar voor Verhagen minister spelen inmiddels dagelijkse kost is, gaat Sjèr een nieuwe stap in zijn inmiddels al zo kleurrijke carrière maken. Kleur wordt sowieso het thema waar Leers serieus rekening mee moet gaan houden. Een van zijn meest spraakmakende oneliners – in de Thorbecke-lezing van 2005 – ging over de grijswasmachine van Den Haag. Vijf jaar later krijgt hij de meest kleurrijke ministersportefeuille Integratie & Immigratie. En cadeau daarbij een mede- en tegelijk tegenstander die nog nooit van grijs gehoord heeft en alles in zwart en wit ziet: Geert Wilders. Het enige grijs aan Leers tot op heden zijn sommige pakken die hij draagt en zijn haardos. Voor de rest houdt ‘dee vaan us’ wel van enig bont spektakel. Hij noemde weliswaar Wilders niet knettergek maar wel zijn ideeën. Toen zat Gert nog fijn bij ons hier in Maastricht. Een donkerrode opmerking met geen spatje grijs er in. Geert heeft Gerd hier al over aangesproken. Dat gebeurde binnenskamers. Moet ongetwijfeld gezellig zijn geweest. Straks in de Tweede Kamer staan camera’s en microfoons opgesteld. Ik wacht met spanning op de eerste keer dat Wilders Leers tot de orde roept. Het kan twee kanten op: Gerd verbleekt of Geert kleurt alle kleuren van de regenboog. De kleur grijs? Alleen zichtbaar onder het blond van Wilders.

Laurens Bouvrie

Gerd Leers (CDA), voormalig burgemeester van Maastricht en beoogd minister voor Immigratie en Asiel moest eerst bij Geert Wilders op gesprek voordat hij kon worden voorgedragen als minister.

Leers leverde in het verleden felle kritiek op uitspraken en anti-islamitische ideeën van de PVV-voorman. Het gesprek van Wilders met Leers vond vorige week donderdag plaats. Afgelopen maandag ging Leers naar formateur en VVD-leider Mark Rutte voor zijn formele aanstellingsgesprek. Wilders heeft aan het begin van de formatie bedongen dat hij zijn mening mocht geven over alle bewindslieden die in het minderheidskabinet komen.

Bron: ad.nl

Vooral een week van verlies. Fängte schon an am Samstagabend mit der Tot van Louis von Gaal. Der Mann der Uli Höness vom Dug Aus nach die Tribune verbannte. Dan hat man nicht nur Lef, dan versteht man auch noch Spass. Helaas moest hij met Bayern München, een team dat ik tot september verleden jaar van alles toewenste behalve gladiolen, het onderspit delven tegen José Mourinho. Volgens eega’s vriendin A.  – waarmee zij trouwens volmondig mee instemde -  een man meer waard dan alleen een beschuitje mee te eten. Restte mij zondag, nadat een koninklijk mooie blondine met een gast naast haar in oranje trui en een typische Hollandse kaaskop in de Grote Staat passeerde, niks anders te pareren deze mevrouw wel eens blij te willen maken met mijn kroonjuwelen. Mourinho zijn arrogantie verafschuw ik. Zijn successen met etterend destructief voetbal nog meer. Dergelijke mensen zien winnen doet mij veel pijn aan mijn prei. Dubbel pech. Want ook in de politiek winnen momenteel vooral zij die ik niet mag. Ik moet het anders zeggen. Hij die het goed met ons allemaal – met nadruk op allemaal – voorheeft, komt niet goed uit de verf.  Mijn favoriet Job Cohen blijkt te netjes voor het televisiedebat. Laat iedereen uitspreken, wacht zijn beurt af en geeft opponenten gelijk waar hij vindt dat ze gelijk hebben. Dat blijkt in een land dat dringend verlangt naar ouderwetse normen en waarden niet te werken. En als een als linkse vriend aangekondigde Huub Stapel in een panel zit en ultrarechtse Wilders als beste debater verkiest heb je verder geen vijanden meer nodig. Lieve naïeve Huub, al was Cohen nog zo goed geweest, denk nu maar niet dat Leefbare Pastor ooit Cohen voor twee miljoen kijkers als beste uit de bus laat komen. De aan de Toneelschool Maastricht gerijpte acteur hoefde voor mij zeker niet de matige prestatie van Cohen tot een topperformance om te lullen. Maar in het rechtse geweld waarin die avond het debat plaatsvond had hij ook wat gifpijlen op de mensen mogen afvuren die het wat minder nauw nemen met de sociale moraal in Nederland. Of is Huub te veel stapel op zijn eigen Zwitserleven gevoel en is het linkse sociale er wel een beetje vanaf.

Laurens Bouvrie

Veel onrustige dromen de laatste weken. Mannen in pijen of met witte boordjes die erg vriendelijk tegen me zijn. Zie er jong uit in de filmpjes die ’s nachts achter mijn gesloten ogen worden afgedraaid. De ene keer ben ik misdienaar, dan weer die mislukte linksback van M.K.C.  Mijn blonde, meer nog engelachtige witte haren en babylauwe ogen oefenen magnetische krachten uit op hen die de gelofte van eeuwige kuisheid hebben afgelegd.  Pastoor L. kijkt me lief aan, ook als ik dan weer te vroeg dan weer te laat de klok luidt om het vrome volk ’s ochtends om half acht op de knieën te krijgen. Broeder B. is na de wedstrijd de enige die wel blij is met mijn terugspeelbal naar de keeper waardoor we in de laatste minuut verliezen. Zijn rechterhand laat weten dat mijn zwakke linkerbeen voor hem geen steen des aanstoots is.  Om vervolgens wakker te schrikken en wederom te moeten constateren dat mijn dromen in ieder geval wel altijd bedrog zijn.

Het verbaast waar te nemen dat de halve wereld op zijn kop staat, omdat meer en meer generatiegenoten de ene na de andere déjà vue ontdekken in andermans openbaringen over katholieke geestelijken die niet in staat bleken hun celibatair leven vol te houden. Ieder weldenkend mens weet toch dat door de eeuwen heen, van paus tot eenvoudig kapelaan, menig vroom lid van de Roomse kerk – met dat lid in eerste instantie een persoon bedoelend – niet bestand blijkt tegen al dat jeugdig onschuldig schoon om hem heen. Interessanter is het om te weten waarom nú collectief de pater, priester, broeder of pastoor van toen mensen slapeloze nachten bezorgt. Waarom niet in de jaren zeventig toen we ons massaal keerden tegen het conservatisme van de R.K. en op geen enkel onderwerp meer een taboe rustte. Het meest fascinerend is echter het stilzwijgen van de nationale voorvechter van de westelijke, dus christelijke normen en waarden, Geert Wilders. Zijn nachtmerries zijn doorspekt met een Hollands landschap vol minaretten. En zijn zoete dromen: een minetje in de pastorij?