Chrit Rousseau vertelt over de figuren van zijn werk. Han Scheuerman van Stichting Struys aon de Moer tekent zijn verhalen op. De stichting geeft een boekje uit over 22 jaar Rousseau in de Struys en het nieuwe werk van Jack Vreeke

Aanstaande zondag is het zover. Na 22 jaar prachtige carnavalskunst van Chrit Rousseau in café In den Ouden Vogelstruys wordt de opvolger, het carnavalspanorama  van Jack Vreeke, onthuld. Het officiële gebeuren kent ook nog eens een uniek samenzijn van de laatste vier burgemeesters van de stad Maastricht.

Om elf over elf, zondag 20 februari, onthullen

Henri Hochstenbag van de Struys en Jack Vreeke afgelopen zomer, vlak na de ondertekening van de opdracht het 65 vierkante meter carnavalspanorama te gaan schilderen.

burgemeester Onno Hoes en Prins Maurice d’n Ierste in café In den Ouden Vogelstruys het 65 vierkante meter grote carnavalspanorama van de Weertenaar Jack Vreke.  Ook oud-burgemeesters Philip Houben, Gerd Leers en Jan Mans geven acte de presence deze ochtend.  Stadsvertellers Jan Janssen en Rob Meurders introduceren het schilderij dat een ode is aan de Maastrichtse Vastelaovend en vooral de vastelaovendvierders.

Vanaf half twee zondagmiddag is de Struys weer ‘normaal’ geopend en kan het werk van Jack Vreke door het ‘Vollek vaan Mestreech’ worden bewonderd.

Philip Houben (1985-2002), Gerd Leers (2002-2010), Jan Mans (2010) en Onno Hoes (2010- heden).  Vier burgemeesters van Maastricht van de afgelopen 25 jaar. Allen van de partij bij het onthullen van Vreeke’s carnavalspanorama.

In aanloop naar de verkiezingen bezoekt Jan Peter Balkenende het Witte Vrouwenveld. Nog vol vertrouwen dat een vijfde kabinet met zijn naam een kwestie van geduld is.  Gerd Leers, inmiddels gewezen burgemeester van de stad, is ook van de partij en geeft in WVV het eerste signaal af niet afkerig te zijn van een post in een nieuw kabinet.  Guido Wevers moet met veel plezier en optimisme in de maand juni hebben geconstateerd dat Maastricht bruist van de culturele activiteiten.  Van Manus van Alles,  ook in het Witte Vrouwenveld,  tot de inmiddels prestigieuze Fashion Clash zorgen op allerlei gebied voor leven in de culturele brouwerij.  Maastricht organiseert zelfs een heus schuttersfeest. Op de voetbalvelden van Itteren is het onder zeer warme omstandigheden een komen en gaan van schutterijen.

Maart en april 2010.  Gerd Leers is vertrokken en de PvdA krijgt de rekening gepresenteerd tijdens de gemeenteraadsverkiezingen.  Het buitenleven neemt weer zijn aanvang en de Onze Lieve Vrouwenkerk krijgt zijn torenspits weer terug.  Op straat wordt weer gevoetbald en alles lijkt er op dat Job Cohen de nieuwe premier van Nederland gaat worden. Jean Jacobs en Wim Hazeu nemen afscheid als wethouders en ook in de gemeenteraad zijn tal van mutaties van toepassing.  Het project Mergelweg autovrij krijgt van het begin af aan te maken met burgerlijke ongehoorzaamheid van met name Belgen.  En uiteraard is er altijd weer tijd voor ‘wielrenners’  te kijken.  De Schleckjes, Gesink en Cunego op de Markt. Het blijft een mooi gezicht.

De meest besproken Maastrichtenaar van het jaar 2010 is ongetwijfeld Gerd Leers.  Zijn aftreden als burgemeester van Maastricht,  het afscheid op de Markt en zijn ministerschap met de portefeuilles Immigratie en Integratie in kabinet Rutte I gaven en geven stof tot discussie.  Van stadhuis tot in de kroegen in de stad valt nog steeds met regelmaat zijn naam.  Afgelopen zaterdag was hij te gast in de hoeskamer vaan Mestreech, café In den Ouden Vogelstruys.  Het inmiddels beruchte heiligenbeeld naar zijn gelijkenis gemaakt om mee te dragen tijdens de Boonte Störrem 2010 kreeg daar zijn eindbestemming.  Initiator Bert Jorritsma:  “Heer is weer toes”.

Het Heiligenbeeld van Gerd Leers, dat met carnaval 2010 voor zoveel hilariteit zorgde, staat inmiddels boven de bar van Maastrichts oudste café.  Dat levert inmiddels hier en daar negatieve commentaren op.  Dubbel vreemd.  Ten eerste omdat vele mensen de kern van de carnavalsgrap,  bedacht door Camiel Wolfs, uitgewerkt door kunstenares Ellen Eyck en uitgevoerd door de bedenker zelf en zijn kompanen Bert Jorritsma en Werner Eussen, volledig kwijt zijn geraakt. Vervolgens niet zo vreemd dat Leers als BM’er nu dagelijks terug te vinden is in het café aan het Vrijthof.  Het enige verschil is dat hij niet kunstig is vastgelegd op foto of schilderij zoals zoveel andere markante inwoners van de Limburgse hoofdstad, maar als beeld.

Het gaat echter vooral om  het verhaal van de docenten aan de Hogeschool Zuyd en erkende vastelaovendsvierder in het Maastrichtse.  “In ons team aan de Hogeschool Zuyd zijn we graag actief om hier en daar iets ludieks te bedenken.  Een meer uitgelezen mogelijkheid dan met carnaval bestaat in onze contreien toch niet.  En het aftreden van Gerd Leers nog vers in het geheugen was voor ons een kwestie van nu of nooit.”

Net zoals Sint Servaas en alle andere heiligen ging Gerd Leers dus door de stad in een grote optocht. Alleen in dit geval niet tijdens een processie.  De huidige minister van Immigratie en Integratie toornde tijdens de Carnaval boven het vollek vaan Mestreech uit.  “Met milde spot droegen we hem enerzijds op handen en anderzijds de stad uit. Dat was toch ook op dat moment wel een beetje het beeld van Gerd Leers om het maar eens zo te zeggen. De knipoog was voor velen op dat moment wel duidelijk. Later vervaagde dat blijkbaar. Jammer want Gerd Leers zelf begreep zelf heel goed dat we hem zowel een compliment gaven en tegelijkertijd, zoals het betaamt tijdens de Vastelaovend,  op de hak namen.  Jammer dat dan een paar mensen daar een lading aan willen geven die totaal niet aan de orde is.”

Zaterdagmiddag kwam het in ieder geval tot een prachtige speech van Bert Jorritsma en zag Maastricht weer eens Gerd Leers terug.  Met veel humor wist de Hogeschool Zuyd docent uit te leggen hoe het zo gekomen is dat Leers nu boven de bar ‘zweeft’ in de Struys.  “Wat doe je na de carnaval met zo een beeld.  Weliswaar gemaakt door een heuse kunstenares.  Maar het ging toch vooral om de lol. En die hadden we volop gehad. Het aantal foto’s dat we kregen op het speciaal gemaakte e-mailadres sintgerardus@hotmail.com waren talloos.  Maar middernacht dinsdag moet je met goed fatsoen van je carnavalsspullen af.  Met d’n Heilige Leers wilde we toch wel een beetje respectvol opgaan.  Niet zo maar bij het oud vuil zetten.  Op een vlot de Maas af was onze eerste gedachte. Maar voor je het weet strandt dat al bij de sluis van Borgharen.  Dan ben je hem nog niet kwijt. Het carnavalsmuseum in Venlo dachten we ook nog even aan.  Evenwel. Venlo en Maastricht dat is toch de Rotterdam – Amsterdam zuid controverse.  Tja en Leers in het donker van een kelder zetten kwam ook niet door de ballotagecommissie. “  Via omwegen en hulp van derden kwam men in contact met Henri Hochstenbag van de Struys.  Deze weer veel gevoel voor Maastrichts sentiment en een neusje voor historisch perspectief liet zonder dralen weten:  “Zet ‘m mèr beij us boven de bar. Daan zuut heer eederen daag ’t vollek dat heer gedeend heet.”

En was het alleen nog een kwestie van een datum prikken in de overvolle agenda van de minister om hem zijn eigen heiligenbeeld te laten onthullen. En dat alles in een overvol café aan het Vrijthof.  Met een zeer relaxte minister die erg in zijn nopjes leek te zijn om weer eens acte de présence te geven in de stad waar hij vanaf nu als een heilige waakt over de hoeskamer vaan Mestreech.

Welk een opluchting. We zijn de derde stad in Nederland met een PVV vertegenwoordiging in de gemeenteraad. De move van Kitty Nuyts om tijdens de Provinciale Statenverkiezingen op nummer zes van Geert Wilders verkiezingslijst in Limburg te staan, mag toch vrij vertaald worden naar: vanaf heden is de Liberale Partij Maastricht een filiaal van het gedachtegoed van de man die vrijheid predikt als een recht alleen voor hen die het met hem eens zijn. De rest is vooral moslim en links. Wat weer gelijk staat aan niet deugend en vrij vertaald eigenlijk niet waard in dit prachtige land te wonen.

Na eerst mantelpakjes chick Laurence Stassen bewonderd te hebben, nog een paar van dit soort foto’s en een paar wijzigingen in de vraagstellingen van www.stemwijzer.nl en ik ben helemaal om, zag ik in de tweede kolom van het Limburger artikel over de kandidatenlijst de naam Kitty van de Bergh-Nuyts opdoemen. Dacht eerst nog, daar zijn slaperige zaterdagochtenden voor, verrek: loopt nog een Limburgse politica met die naam rond. Bij gedachte twee had ik de zaken evenwel al snel op een rijtje. Kitty vaan us gaat in Limburg onder de naam van haar partner van de Bergh carrière maken binnen de PVV. In Maastricht, zo leert de website van de Gemeente Maastricht is ze gewoon nog de voor ons zo wel vertrouwde vertegenwoordiger van de Liberale Partij Maastricht die vooral uit Kitty en heel veel Nuyts bestaat.

Ik kan niet wachten dat de voormalige VVD’er haar maiden speech voor de PVV in het Gouvernement gaat maken. Hier in de gemeenteraad weten we inmiddels wel dat we de tijd moeten nemen als Kitty het woord neemt. Ze wordt zo nu en dan wel links ingehaald door mevrouw Eijssen van de SP. De LPM fractieleider is in ieder geval een goede tweede wat betreft debatkwantiteit. Ook het stellen van een vraag wordt vaak niet afgedaan in twee regeltjes. Wat dat betreft mag zij toch een vreemde eend in de PVV –bijt genoemd gaan worden. PVV’ers staan toch vooral graag bekend als niet lullen maar poetsen types. Soms zelfs als eerst schieten en dan vragen wat de verdachte misdaan heeft. Ik begreep uit het artikel in De Limburger van zaterdag jongstleden dat Laurence Stassen ook niet van de fijne en lange betogen is. Kernachtig to the point komen, daar gaat het om bij de PVV. De dvd’s, die Geert over Kitty’s flitsende betogen in de Maastrichtse gemeenteraad kreeg om te besluiten haar op een prominente zesde plaats te posteren, moeten toch behoorlijk met geavanceerde snelheidstechnieken bewerkt zijn.

Ik wil het ons gemeenteraadslid niet tegen maken. Immers een PVV functie belooft een gouden toekomst. Mits je bereid bent je te voegen naar Geerts wil en wet. Een van de regels die hij met ijzeren hand hanteert: geen eigen mening hebben. Alleen Wilders’ opinie telt. En wordt voornamelijk ook door hem uitgedragen. Als je al tegen de pers iets zegt als PVV’er is dat toch voornamelijk: “Dat moet u aan de heer Wilders vragen”. Dat gaat onze Kitty niet volhouden. En terecht. Ons gemeenteraadslid staat bekend om haar exclusieve meningen. Die gaat ze toch niet inslikken ter wille van een carrière bij de PVV? Het zou mij zeer bedroeven.

Denk nog eens terug aan een van de high lights uit Kitty Nuyts politieke carrière. Bijkans alweer een jaar geleden. Ik roep een flash back op over een huilende Kitty Nuyts bij het aftreden van burgemeester Gerd Leers. Prakkezeer me suf. Haar spontane en oprechte verdriet drong door tot alle Nederlandse huiskamers. Waar was Geert Wilders die avond? Vertoefde hij bij zijn bloedbroeders van de Tea Party in de U.S.A.? Was hij op visite bij eervol ontslagen sergeant der 1e klasse Eric Lucassen om te concluderen aan tafel te zitten met een PVV toptalent? Geen idee. Wat ik wel weet is dat Gerd Leers hem knettergek vond en Kitty de toenmalige burgemeester een topper vond. En we hoeven niet te wachten op onthullingen via Wikileaks dat Wilders de huidige minister van Integratie en Immigratie niet bepaald hoog heeft zitten. Het zal toch niet zo zijn dat we hier – zonder het nu nog te zien – getuige zijn van een hoge schoolpolitiek manoeuvre. Krijgt Kitty de opdracht vanuit Den Haag om Geert en Gerd nader tot elkaar te brengen. Moet zij de zalvende factor worden tussen twee Limburgse kemphanen op het Haagse pluche? Wordt Kitty Nuyts de reddende Maastrichtse engel van kabinet Rutte I ?

Laurens Bouvrie

Terwijl standhouders van Woon Mooi in het MECC hun designspulletjes in de vrachtwagens kieperen houdt de Maastrichtenaar zich vooral bezig met de vraag: “Boe goon ze woene”.  Een gewichtige kwestie voor Sjeng en Marie. Welke ambities de nieuwe burgemeester Onno Hoes heeft en hoe de loodzware kar Maastricht weer vooruit te gaan trekken maakt niet zo gek veel uit. Welk stulpje hij met echtgenoot Albert Verlinde gaat betrekken des te meer. Ik kan mij niet herinneren of die vraag zo dringend werd gesteld toen Gerd Leers hier aan het roer kwam. Daar werd wonen pas een issue tegen het einde van zijn carrière in Maastricht. Niet eens hier interesseerde ons een zier, maar een huisje in Bulgarije maakte ons nieuwsgierig naar Leers’ zijn woongewoontes.  En nu Gerd in Den Haag vertoeft met een portefeuille op zak die garandeert dat hij continue langs de meetlat van Geert wordt gelegd, is zijn nachtmerrie uit Bulgarije nog altijd belangrijker, dus voorpaginanieuws, dan zijn hoofdpijnministerschap op het gebied van Immigratie en Integratie.  Leg dat maar eens uit aan een vluchteling uit Irak, hier wonend in depressief makende prefab huisjes in AZC’s  als Ter Apel. Geestdodend maar wel veilig.  Terwijl in Bagdad de terreur op straat dagelijks toeneemt en honderd doden of meer bij een aanslag geen nieuws meer zijn omdat het verzadigingspunt voor ons westerlingen al lang bereikt is,  moet Gerd, omdat Geert dat wil, Irakezen terug naar hun land sturen. Voor de gemiddelde Nederlander heel logisch, want die gasten hun huizen staan daar en niet hier. Dat daar dagelijks extreem geweld heerst is niet meer ons probleem.  Die linksekerk hobby is jaren 70 kul. En hier vallen toch ook jaarlijks een stuk wat doden door zinloos geweld.

Onno Hoes kent dit soort problemen niet. Zijn grootste zorg de komende maanden is van kinderlijke eenvoud.  Hoe hou ik de illusie van een mooi regenboog(coalitie) in stand. Weliswaar een gewichtige maar zeker niet onmogelijke taak. Dat gaat enige sim salabim, hocus pocus pas en abracadabra trucjes kosten gelardeerd met wat gedraai en gekonkel van zijn eigen partijgenoten uit de lokale VVD stal. Leuk om de tien verschillen te noteren tussen rechts Maastrichts geworstel en het veranderen van hun cultuurmening en de door de liberale zo verafschuwde vermeende pirouettes van de PvdA in Den Haag.   Sleutelwoorden van deze aanstaande soap in de raadszaal: John, 2018 en cultuur. In het huis van de democratie aan de Markt gaan de komende maanden flink wat kunstjes worden vertoond die bevestigen dat de cultuur van marchanderen en maskeren nu niet veel anders is dan vroeger.  Toptheater zonder dat het cultuurwethouder Costongs een cent kost.

Laurens Bouvrie

Het is zover. Ik heb weer sokken aan.  De ochtend van de 14^e oktober geef ik toe dat de zomer 2010 definitief verleden tijd is. De eerste dag deze boerka’s voor voeten dragen voelt niet alleen fysiek als een gijzeling.  Als zonnekind spelen emoties hoog op.  De warmte die geboden wordt komt niet meer van buiten maar wordt in een gesloten circuit zonder luchtverversing tot stand gebracht.  De warmte van een door vier personen bemande potdichte auto in sokformaat met het verwarmingsschuifje op het donkerste rood. Inclusief de odeur die daarbij hoort. Op dit moment van schrijven – het is nu donderdagochtend – ruikt het fris en zien we sprankelende en energieke gezichten op het  bordes van paleis Huis ten Bosch. Zo hoort dat. Of er nu een kabinet staat van rechtse of linkse signatuur. Een nieuwe regering straalt per definitie Esperanza uit. Hoop is geen exclusief recht van een Chileens mijnwerkersstadje. Zoals links hoopt dat Kabinet Rutte zichzelf zal opblazen als de meest fanatieke moslim extremist, droomt rechts Nederland vier jaar lang de  vingers af te likken. Zal de realiteit net zoals de waarheid ergens in het midden liggen?  Indien ja, komen we toch vanzelf uit bij het CDA. En deze keer toch wel met een – historisch? – hoog Maastricht gehalte. De geboren en getogen Maxime Verhagen en door vele Sjengen zo geliefde ex-burgemeester Gerd Leers geven het kabinet wel een aardig tintje Mestreech. Waar voor Verhagen minister spelen inmiddels dagelijkse kost is, gaat Sjèr een nieuwe stap in zijn inmiddels al zo kleurrijke carrière maken. Kleur wordt sowieso het thema waar Leers serieus rekening mee moet gaan houden. Een van zijn meest spraakmakende oneliners – in de Thorbecke-lezing van 2005 – ging over de grijswasmachine van Den Haag. Vijf jaar later krijgt hij de meest kleurrijke ministersportefeuille Integratie & Immigratie. En cadeau daarbij een mede- en tegelijk tegenstander die nog nooit van grijs gehoord heeft en alles in zwart en wit ziet: Geert Wilders. Het enige grijs aan Leers tot op heden zijn sommige pakken die hij draagt en zijn haardos. Voor de rest houdt ‘dee vaan us’ wel van enig bont spektakel. Hij noemde weliswaar Wilders niet knettergek maar wel zijn ideeën. Toen zat Gert nog fijn bij ons hier in Maastricht. Een donkerrode opmerking met geen spatje grijs er in. Geert heeft Gerd hier al over aangesproken. Dat gebeurde binnenskamers. Moet ongetwijfeld gezellig zijn geweest. Straks in de Tweede Kamer staan camera’s en microfoons opgesteld. Ik wacht met spanning op de eerste keer dat Wilders Leers tot de orde roept. Het kan twee kanten op: Gerd verbleekt of Geert kleurt alle kleuren van de regenboog. De kleur grijs? Alleen zichtbaar onder het blond van Wilders.

Laurens Bouvrie

Ondanks een bittere verkiezingsnederlaag is het CDA aan de macht weten te blijven in de landelijke politiek.  In hoeverre dat te danken is aan een slaafse buiging naar de PVV toe zal duidelijk worden als de regering aan de slag gaat. Het beslissende congres in Arnhem liet in ieder geval heel mooi zien hoe geweldig het is in een democratie te mogen leven. Echte en gespeelde emoties, voor en tegen, goede en slechte sprekers. Iedereen kreeg de kans zijn zegje te doen. Of het nu toeval was of niet de als zeer kritische CDA’er bekend staande Gerd Leers kreeg als laatste ‘zendtijd’.  En, niet geheel verrassend, gaf hij zijn christelijke medebroeders- en zusters het advies te stemmen vóór regeringsverantwoordelijkheid.

Leers stond, samen met Alexander Pechtold van D66, bekend als politicus die niet nerveus werd van Geert Wilders en diens polariserende uitspraken over met name moslims. Zoals in Maastricht sommigen niet blij waren met ‘zijn voor de coalitie troepen uitlopen’ en het woord nemen waar formeel een wethouder aan zet was, ergerden niet zelden zijn CDA collegae zich aan zijn uitspraken over Haagse zaken. Zeker als die niet strookten met de feitelijke machthebbers binnen zijn partij.  De rest is geschiedenis. Gert Leers struikelde over een stoeptegel van een vakantiehuis in Bulgarije en een tijdje leek het er op dat hij goed werk ging doen in commissies en persoonlijk veel genoegdoening ging vinden in het geven van lezingen. De 14^e oktober zien we evenwel een fiere Gerd Leers op het bordes van kasteel Huis ten Bosch staan.  Leers is in het jaar dat hij moest aftreden als burgemeester van zijn geliefde Maastricht minister van Integratie en Immigratie. Zo gaat dat in het leven.

Politiek Maastricht after Gerd Leers ligt behoorlijk in de touwen te snakken naar adem. Het dagelijks leven gaat weliswaar fijn door en het zal echt niet zo zijn dat Onno Hoes bij zijn eerste Nieuwjaarsreden moet constateren dat hij de ambtsketting draagt van het  Pompeii van Nederland.

De krachten binnen de Maastrichtse politiek zijn evenwel behoorlijk versplinterd en niet zozeer gepolariseerd van elkaar dan wel vervreemd. PvdA en CDA lijken niet zozeer op een kissebissend echtpaar, waarvan je weet dat op het eind toch wel weer goed komt, maar op een koppel in een restaurant dat elkaar niets te vertellen heeft en zwijgzaam een vorkje prikt. De meest genante relatie die bestaat. En toch zal het tussen deze twee goed moeten komen.

Voor dit moment valt waarschijnlijk de meeste pijn binnen het CDA waar te nemen. Deze partij heeft binnen een zeer kort tijdsbestek zowel een burgemeester als een wethouder prijs moeten geven.  Het boegbeeld Gerd Leers en kroonprins gingen op surrealistische wijze onderuit. Iedereen zag het gebeuren, behalve het CDA zelf.  Dat laatste vooral bij de val van Luc Winants.  De CDA fractie, aangevoerd door Peter Geelen, waren ongewenst de gangmakers op het verkeerde feest.  Of het nu wel of niet waar is dat de leden van het college vooraf hadden laten weten Luc Winants door dik en dun te steunen in de MVV affaire deed eigenlijk al niet meer ter zake.  Zowel oppositie als de coalitiegenoten D66 en PvdA zagen tegenover zich een Rottweiler zonder tanden en zware last van dysplasie in de heupen. Het resultaat is bekend:  de grootste partij van Maastricht droop jankend af. Nu al weer dik drie weken later wachten we op wat komen gaat.

Het CDA heeft het roer overgelaten aan het PvdA. In Den Haag kijkt Cohen met jaloezie naar wat in Maastricht gaande is. Verliezen en toch de macht in handen krijgen. Of Gerd Leers de komende dagen veel tijd heeft voor zijn Maastrichtse partijgenoten valt te betwijfelen. Mocht dat wel zo zijn dan zal hij zeker de fractie met klem adviseren te kiezen voor heldere taal, kracht en leiderschap. En dat betekent niet anders dan een wisseling van de wacht in de fractie van het CDA.  De huidige fractievoorzitter Peter Geelen is een zeer gewaardeerd lid van de christen democraten.  Een gentleman, nooit een onvertogen woord, integer: dus een prima CDA politicus. Evenwel bleek de afgelopen periode dat hij geen leider is en niet de vechtersmentaliteit heeft en de zo nodige geslepenheid die, tegen de met name jonge honden in de Maastrichtse politieke arena,  getoond moet worden.

De huidige coalitie gaat waarschijnlijk alleen overleven als het CDA bereid is nog een keer iemand te slachtofferen en met een nieuwe leiding de fractie meer smoel en fighting spirit gaat geven.  Gaat dat weken of nog langer duren, mag het niet verbazen dat VVD en/of Groen Links alsnog een stap richting college gaan maken.

Gerd Leers (CDA), voormalig burgemeester van Maastricht en beoogd minister voor Immigratie en Asiel moest eerst bij Geert Wilders op gesprek voordat hij kon worden voorgedragen als minister.

Leers leverde in het verleden felle kritiek op uitspraken en anti-islamitische ideeën van de PVV-voorman. Het gesprek van Wilders met Leers vond vorige week donderdag plaats. Afgelopen maandag ging Leers naar formateur en VVD-leider Mark Rutte voor zijn formele aanstellingsgesprek. Wilders heeft aan het begin van de formatie bedongen dat hij zijn mening mocht geven over alle bewindslieden die in het minderheidskabinet komen.

Bron: ad.nl

Gerd Leers wordt minister voor Integratie & Immigratie. De oud-burgemeester van Maastricht bevestigde vanavond aan Maastricht Aktueel dat hij na het weekend op bezoek gaat bij formateur en aanstaand minister-president.

Gerd Leers liet verleden week in Arnhem duidelijk weten dat hij voor een coalitie met de VVD is die mag rekenen op gedoogsteun van de PVV. Voor veel politieke deskundigen werd dat gezien als een open sollicitatie naar een job in Den Haag. De ministerspost die Gerd Leers wil aanvaarden mag wellicht gezien worden als die met de meest delicate en emotionele portefeuille. Zeker als straks de debatten in de Tweede Kamer gaan plaatsvinden zal Gerd Leers het vuur behoorlijk aan de schenen worden gelegd.

Naast Gerd Leers wordt door insiders uit Den Haag ook steeds meer de naam van Miriam Dupont genoemd als kandidaat voor een staatsecretaris post. Maastricht Aktueel weet via diverse bronnen dat haar naam door het CDA naar voren is gebracht voor deze functie. Dat zou bijvoorbeeld kunnen zijn bij Gezondheidszorg, en Infrastructuur en Milieu. Dat staatssecretarisschap is toegezegd aan haar partij.