Over de Amstel Gold Race: “Ik ben nieuwsgierig naar de prestaties van Rob Ruygh. Op minder dan zes kilometer van de finish passeert hij zijn eigen woning. Meer motivatie om mee voorin te zitten lijkt me niet nodig.”

De Vacansoleil marketing manager in actie tijdens de Ronde van Wolder, editie 2010

Nederlands enige wielerklassieker Amstel Gold Race gaat morgenvroeg weer van start op de Markt in Maastricht. Na de Vlaamse Klassiekers en de helletocht over de keien van Parijs – Roubaix wordt in de Limburgse hoofdstad het Ardeense drieluik geopend: Amstel Gold Race – Waalse Pijl – Luik-Bastenaken-Luik. Aan de vooravond van de koers door het Zuid-Limburgse heuvelland sprak Maastricht Aktueel met Maastrichtenaar John Gerards. Senior Manager Marketing Europe bij Vacansoleil, touroperator voor luxe campingvakanties. Voor de wielerliefhebbers evenwel vooral de naamgever aan de succesvolle profwielerploeg met onder andere het Limburgse toptalent Wout Poels in de gelederen.

John Gerards, 49 jaar, kent de klappen van de zweep in de sportwereld. In de jaren ’90 bekleedt hij bij MVV de functie van commercieel directeur. Om in het begin van dit millennium over te stappen naar de Brabantse campingvakantie specialist Vacansoleil. Vanuit zijn marketingwerk blijft hij dicht bij de voetbalwereld. Zijn werkgever sponsort tal van Europese voetbalverenigingen. Onder andere PSV, MVV, Torino, Sheffield Wednesday en Schalke ’04.”

Waarom maakte Vacansoleil de overstap naar wielrennen?

John Gerards: “Dat kende een aantal redenen. De voornaamste mag genoemd worden: uniformiteit. Daar bedoel ik mee te zeggen dat we onze naam en ons huislogo overal waar we verschijnen in dezelfde vorm terugzien. Schalke ’04 is blauw wit en PSV rood wit en zwart. Bij iedere voetbalploeg is de uitstraling toch weer anders. In de wielrennerij ben je feitelijk je eigen ploeg. Of je nu in Spanje of in Polen fietst, iedereen ziet altijd dezelfde uitstraling van ons team. Bijna net zo belangrijk is natuurlijk het gegeven dat je ploegnaam tevens de naam is van je bedrijf. Op het gebied van branding (het verkrijgen van naamsbekendheid red.) een prachtig gegeven. In België is Vacancsoleil inmiddels net zo bekend als in Nederland.”

Wat doet een Senior Manager Marketing Europe voor de wielerploeg?

John Gerards: “Ja dat is nogal een naam. Simpel gezegd en omschreven ben ik de contactpersoon tussen het bedrijf en het wielerteam Vacansoleil. Ik zorg voor een rijtje aan zaken dat goed moeten lopen. Met als doel zorgen dat het bedrijf commercieel voordelen heeft van deze manier van sponsoren alsmede dat het team de mogelijkheden krijgt om optimaal te presteren. Mijn verantwoording is dat facilitair alles klopt. De teambus, de voertuigen en hotels moeten voor de teamleiding geen vragen opleveren. Zij moeten alleen bezig zijn het sportieve gedeelte. Belangrijk is natuurlijk zorgen dat het wielrennen de juiste exposure oplevert. Daar doen we het tenslotte voor. We steken enorm veel geld in ons team. Voor bedrijf als sportploeg is het van levensbelang dat dit uiteindelijk er toe leidt dat we in Europa veel vakanties verkopen.”

Bestaat er ook zoiets als maatschappelijk verantwoord wielrennen?

John Gerards: “Jazeker. Op de eerste plaats moet dan al gezegd worden dat de wielrensport en met name de sporters zelf op hun manier zeer maatschappelijk verantwoord bezig zijn. Geen topsporter ter wereld is makkelijker benaderbaar dan een wielrenner. Voor de wedstrijd kunnen supporters nog een praatje met die mannen maken. Dat is de gewoonste zaak van de wereld. Dat lijkt een kleinigheid, maar probeer dat maar eens bij andere mondiale topsporters. Wielerliefhebbers zijn te vinden in alle geledingen van de samenleving. En in heel veel landen. Zeker in België, Frankrijk, Spanje, Italië en Nederland. De wielrensport is onder andere zo populair vanwege de ‘aanraakfactor’. Wielrenners staan heel dicht bij het volk. Dat vinden de fans geweldig.

Maar we doen ook vanuit de marketingsfeer werk in die richting. We organiseren vier keer per jaar de Vacansoleil 4 Challenge. Dat is een toertocht door ons georganiseerd. Iedereen kan daar aan meedoen. Van jong tot oud en voor beginners en doorgewinterde fietsers worden parcoursen uitgezet. En niet alleen het fietsen zoals wij met ons team doen wordt daarin georganiseerd. Ook het bij de jeugd razend populaire BMX racen en mountainbiken is daarin opgenomen. Ik hoop van harte dat we dit ook een keer in Zuid Limburg kunnen organiseren. Probleem is dat we hier in onze regio een overvolle wieleragenda kennen. Maar wie weet, lukt het een keer.”

Wat verwacht je van deze editie Amstel Gold Race?

John Gerards: “Fijne vraag altijd. Niks moeilijker dan een winnaar voorspellen van een klassieker. Laat ik mijzelf beperken tot onze eigen ploeg. Ik hoop dat we een podiumplek halen. Dat mag geen ijdele hoop genoemd worden. We hebben een sterk en goed collectief. En niet te vergeten een aantal jongens die op dit geaccidenteerd terrein uitstekend uit de voeten kan. John Hoogerland kan, met goede benen, lang mee met de voorste. Dat geldt zeker ook voor Wout Poels. Hij voelt zich goed en het is voor hem als Limburger toch een beetje zijn koers. Stijn de Volder is geen uitgesproken favoriet. Toch meer een man van de Vlaamse klassiekers. Evenwel een prachtig allround renner die zeker zijn steentje kan bijdragen aan een eventueel succes voor ons. Dat geldt net zo voor Marco Marcato en Sergey Lagutin. Zelf ben ik vooral nieuwsgierig naar de prestaties van Rob Ruygh. Op minder dan zes kilometer van de finish passeert hij zijn eigen woning. Meer motivatie om mee voorin te zitten lijkt me niet nodig.”

U fietst zelf ook. Staat er nog iets moois op het programma?

John Gerards: “Jazeker. We – met een aantal vrienden fiets ik regelmatig door het Limburgse heuvellandschap – zijn begonnen aan de voorbereidingen voor HET wielerfeest van Maastricht: De Ronde van Wolder. Een prachtig georganiseerde wielerwedstrijd. Daar pronken mijn vrienden en ik bij de toerfietsers een paar uur met onze Vacansoleil pakjes. Enige verschil met de echte mannen: het gaat een stuk langzamer en toch zien we meer af. Gelukkig is de ravitaillering na de koers van een uitstekende kwaliteit en kunnen we weer snel krachten opdoen.”

Het leven van de Maastrichtse kunstenaar Robert Graafland Deel 2

Alle ervaringen en indrukken die Graafland in zijn leven heeft opgedaan zijn merkwaardigerwijs niet terug te vinden in de schilderijen van zijn leerlingen. Is zijn eigen werk vrijwel continue onderhevig aan stijlveranderingen,  zijn expressie uit zijn Amsterdamse tijd is bijna niet te vergelijken met zijn hetgeen hij maakt tijdens zijn verblijf in New York, heeft totaal geen invloed op de lessen die hij geeft aan zijn leerlingen in de hoofdstad van Limburg. Toch probeert deze grote meester het culturele en artistieke klimaat in Maastricht te verbeteren en naar een hoger plan te tillen. Hiervoor richt hij in 1910 samen met Vic Reinders, Jan Bakhoven, Guillaume Eberhard, Herman Gouwe , Henri Jonas, J. van der Kooy en Jos Narinx de Limburgse Kunstkring op. Deze vereniging wordt opgezet naar voorbeeld van het Sint Lucasgilde , waarvan Graafland eerder dat jaar lid van is geworden.

Het gezelschap maakt serieus plannen om in Maastricht geregeld tentoonstellingen te houden van leden. Nogal in hetzelfde jaar van oprichting wordt de eerste expositie gehouden in de Dominikanerkerk met werken van Graafland, Bakhoven, Eberhard, Gouwe, Jonas, van der Kooy, Narinx en Postmes. Een succesvolle en actieve periode van exposeren en het verrijken van het culturele leven volgt.

In 1936, als de Limburgse kunstkring het 5^e lustrum viert en bijna is uitgerangeerd door de oprichting van de concurrerende Kunstenaarsvereniging Limburg, hebben in die kwart eeuw, 25 groepstentoonstellingen, 30 eenmanstentoonstellingen en 54 tentoonstellingen van niet/leden plaatsgevonden.

Graafland maakt gedurende die periode hevige depressies door. Het leven valt hem zwaar. Dat leidt tot een dramatisch dieptepunt in 1933 als hij een poging doet zichzelf van het leven te beroven. Deze wanhoopsdaad kost hem een oog en doet hem in een psychiatrische inrichting belanden, eerst in Apeldoorn en later in Vught. Wel leidt deze dramatische tijd nog een keer tot een behoorlijke creatieve periode. Graafland keert echter na zijn ontslag uit de inrichting in Brabant niet meer terug naar Maastricht. De laatste jaren van zijn leven brengt hij door in Den Haag en Vught. Vlak voor Nederland vijf jaar lang onder het juk van Nazi-Duitsland geraakte overleed hij op 28 april tijdens een operatie in een ziekenhuis in Heerlen.

Zijn vriend Vic Reinders schreef naar aanleiding van zijn overlijden onderstaand gedicht:

In ’t lentelicht zal men hem grafwaarts leiden

Hem, die dat licht zoo hevig heeft bemind,

Die, telken jaar, gelukkig als een kind,

Het openplooien der witte bloemen beidde,

Strooit op zijn zerk dan witte en rode rozen,

En paarse en hemelsblauwe violier,

Dat lichtdoorzinderd loof de rustplaats siert

Van hem, dien licht en kleur tot meester kozen.

En denkt: de dood nam slechts het lijf, dat viel,

Zijn geest gaf doode stof het lichtend leven,

De schoonheid, die hij schiep, is ons gebleven;

Laten wij danken: biddend voor zijn ziel

John Gerards.

Met dank aan:

Wikipedia

Gezicht van Maastricht, Drs. M.F.A. Dickhaut

www.robgraafland.nl

Volgende keer vervolgen de serie met de levensloop van Charles Hollman 1877-1953

Als Maastrichtenaren gebruiken we maar al te graag het woord gruuts. Pratend of schrijvend over onze prachtige stad met de Slevrouwe, Sint Servaas, het Vrijthof en al die prachtige kleine straatjes en pleinen in de binnenstad. Volkomen terecht. De Limburgse hoofdstad heeft een centrum dat kan wedijveren met tal van andere historische locaties.

Maar zijn we ook trots en/of bekend met onze Maastrichtse beeldende kunstenaars die de stad, aan het einde van de 19^e eeuw en het begin van de 20^e eeuw, in beeld brachten en het romantische Maastrichtse straatbeeld kleurden?

Graag wil ik de lezers van Maastricht Aktueel kennis laten maken met tal van Maastrichtse kunstenaars. Sommigen van hen bekend tot – zeker lokaal – zeer bekend, anderen (bijna) vergeten, evenwel zeker niet minder talentvol en interessant. Velen van hen die aan bod komen bekwaamden zich in het dagelijks stadsleven of de historische binnenstad op doek vast te leggen.

Ik ben van mening dat deze kunstenaars niet de eer en aandacht krijgen die hun eigenlijk toekomt. In talloze privé collecties van Maastrichtse families vind ik vaak een enorme rijkdom aan verborgen juweeltjes uit de “Maastrichtse school”.  Een school of kunstrichting die volgens de gevestigde orde uit de museale wereld niet of niet noemenswaardig bestaan heeft. Laat me het maar gelijk zeggen: Dat durf ik te bestrijden!

In komende maanden wil ik u, tweewekelijks, een Maastrichtse schilder uit deze, naar mijn stellige overtuiging, ondergewaardeerde kunstrichting voorstellen. Misschien draagt dat bij om bij de Maastrichtse musea een prikkeling te weeg te brengen dat deze stroming van Maastrichtse kunstenaars (met name uit de periode 1900 tot 1950) de aandacht krijgt die het verdient: meer aandeel van Maastrichtse kunstenaars in de vaste collecties van de musea in onze stad.

Los van het feit dat deze artiesten hierdoor de eer krijgen die hen toekomt is een dergelijke waardering een extra profilering voor de stad die zo graag prat gaat op haar historie. Bezoekers geeft dat een extra reden om een museum te bezoeken. Voor menigeen die zo graag Maastricht niet alleen willen profileren als gezellige winkel- en  ‘op stap’ stad maar vooral toch ook als cultuurstad , toch een flirt om serieus over na te denken.

Wat is dan mooier om de jaarlijks talloze bezoekers te trakteren op iets dat tot op heden nooit echt bekend is geworden: De Maastrichtse School. Veel van die werken maken een behoorlijk deel uit van de Maastrichtse kunsthistorie en zijn het bekijken meer dan waard. Het is algemeen bekend en onderzocht dat veel bezoekers van de stad niet alleen om de sfeer van de stad, de mooie winkels en de prachtige pleinen hun weg hier naar toe vinden. Velen van hen hebben ook interesse om de (kunst)geschiedenis van deze stad te zien. Ik ben er van overtuigt dat de gemiddelde bezoeker aan Maastricht graag een middagje naar een museum gaat waar de kunstenaars van weleer de bezoeker laten genieten hoe zij in hun tijd Maastricht zagen.

Waarom Maastrichtse musea, tot op heden,  bezoekers van de stad en ook de eigen inwoners niet of nauwelijks kennis laat maken met het Maastrichtse kunstenaarsgilde heeft ongetwijfeld van doen met de immer aanwezige discussie: Wat is kunst?  Laat mij voorop stellen dat de Maastrichtse School sowieso geen kitsch is. Ik ben realist genoeg om te constateren dat het geen wereldkunstenaars zijn geweest die de stad decennialang op doek hebben vastgelegd. Maar ze zijn in wel in staat geweest op eigen karakteristieke wijze de stad van toen voor eeuwig vast te leggen. En niet zelden op een behoorlijk tot zeer hoog niveau.  En dat is wat veel museumbezoekers zeer interessant vinden. Kunstliefhebbers zijn niet per definitie alleen maar hoogdravende elitaire mensen op zoek naar contemporaine kunst of andere door musea zo vaak geprezen, maar door de gemiddelde liefhebber niet begrepen kunstuitingen. Het is niet voor niks dat de musea Mesdag en Gemeente Museum in Den Haag zo populair zijn met hun permanente collecties van de Haagse School. In de residentiestad wordt gewoon getoond hoe trots een stad kan zijn op haar eigen kunstgeschiedenis en omgeving.

De hoogste tijd dus om de vaak prachtige werken van Maastrichtse kunstenaars onder het stof vandaan te halen en aan u voor te stellen. Ik presenteer u kunstenaars uit de periode 1900 – 1950  als Charles Hollman, Henri Jonas, Frans Ronda, W. Neuhof, Han Jelinger, Jos Narinx, Rob Graafland, Edmond Bellefroid, Kromjong, Gregoire, Wilhelmus. Maar ook latere Maastrichtse kunstenaars als Pieter Defesche, Ger Lataster, Jef Diederen en Gene Eggen gaan ongetwijfeld aan bod komen.

John Gerards

Maastricht Fine Art

Kunstverzamelaar en kunstadviseur

Mocht u opmerkingen op hebben of heeft u kunstwerken van Maastrichtse kunstenaars in uw bezit en wilt u hier meer informatie over, kunt u deze  mailen aan:  jwmmgerards@home.nl