John Steijns

Opinie

Het interpellatiedebat, aangevraagd door de CDA-fractie in de gemeenteraad van Maastricht, is niet meer dan een grote afleidingsmanoeuvre.

De vragen die werden gesteld waren louter en alleen gericht op de financiering vanuit de Provincie. Met andere woorden heeft de Provincie -en zo ja, wanneer-  de “spaarpot” voor deze plannen gevuld. Met deze schijnbeweging van het CDA schieten de wijken Limmel en Nazareth niets op. De bewoners worden middels deze poppenkast voorstelling met een kluitje in het riet gestuurd!

Minster Verhagen (CDA) heeft in zijn schrijven van 12 augustus 2011 in eerste instantie de wijken Limmel en Nazareth aan het lijntje gehouden met de boodschap dat hij eind van dit jaar duidelijkheid hoopt te kunnen geven over de verkabeling van de hoogspanningsverbindingen. Inmiddels is duidelijk dat de eerste jaren geen schop de grond in zal gaan. Hij wil niet, en in zijn schrijven aan de buurt geeft hij aan dat de veiligheid van bewoners niet in het geding is. Ook aan de 2^e kamer heeft hij deze maand nogmaals laten weten dat “er geen sprake is van veiligheid- en gezondheidsaspecten die het wonen in de nabijheid van hoogspanningslijnen zouden beperken.”

Op 28 oktober 2011 heeft minister Verhagen het definitieve tracé voor de hoogspanningsverbinding Randstad vastgesteld. Deze verbinding zal o.a. bij
Schiphol – 3,5 kilometer – wel deels ondergronds worden aangelegd. Zoals opgenomen in het Structuurschema Elektriciteitsvoorziening III, zal de Technische Universiteit Delft in opdracht van het ministerie, na ingebruikname van het tracé, de komende 6 tot 8 jaar gaan onderzoeken of ondergrondse verkabeling van hoogspanningslijnen verantwoord zijn ten aanzien van spanningsstabiliteit en leveringszekerheid. Vanuit dit onderzoek zal op internationaal niveau de ervaringen worden uitgewisseld, zodat gegevens van simulatieonderzoek aan de praktijk kunnen worden getoetst. Hierna worden de onderzoeksresultaten geëvalueerd. Dit betekend voor eventuele nieuwe projecten dat ondergrondse verkabeling tot nader orde niet van toepassing kan zijn.

Stadsbelangen Mestreech concludeert  op basis van ministeriële publicaties en documenten dat minister Verhagen nu niet wilt. Als we in Maastricht 6 tot 8 jaar moeten wachten op de uitkomst van het onderzoek door de Technische Universiteit Delft betekent in feite dat minister Verhagen het
hoogspanningsproject Limmel op de lange baan schuift. Ook al is de spaarpot gevuld: van uitstel komt afstel!

John Steijns, fractievoorzitter Stadsbelangen Mestreech

Namens Stadsbelangen Mestreech heeft John Steijns opnieuw de perikelen met betrekking tot de zogenaamde Vogelaarsheffing onder de aandacht gebracht.

“Het voornemen van het kabinet Rutte en co. om deze heffing af te schaffen was hiervoor de aanleiding. Al in een eerder stadium heeft John Steijns zijn bezorgdheid over dit fonds uitgesproken omdat een aantal woningcorporaties

niet meer op vrijwillige basis aan de financiering van de 40 prachtwijken–waaronder Limmel, Nazareth, Witte Vrouweveld en Wyckerpoort- wilden bijdragen.”

“Met de uitspraak op 26 november van de rechtbank in Utrecht alle heffingsbesluiten nietig te verklaren en het oordeel dat de heffing een vorm van ongeoorloofde staatssteun was werd een streep getrokken door de solidariteitsgedachte. Maar ook valt er een belangrijke financieringsbron weg voor de plannen om in de komende tien jaar van Maastricht Noordoost weer een vitale woon- werk- en leefgemeenschap te maken.”

“Al geeft het College bij monde van wethouder Costongs (PvdA) in de reactie aan middels temporisering en met flexibiliteit de uitvoering van de plannen aan te pakken, is en blijft het een onverwachte tegenvaller” zegt John Steijns. “De uitwerking van de plannen die een oplossing moeten brengen voor de problemen op het terrein van wonen, leren, veiligheid, werken, integratie/participatie en de aanpak multiprobleem-huishoudens zullen over een langere tijd moeten worden uitgesmeerd. Langer dus dan 10 jaar, wie zit daar op te wachten?” John Steijns gaat verder: “In ieder geval niet de bewoners van de wijken Limmel, Nazareth, Witte Vrouweveld en Wyckerpoort, die daar vaak al jaren tot tevredenheid wonen. Dat de Vogelaarsheffing zo impopulair is onder de landelijke corporaties geeft te denken. Dit zou je toch niet verwachten van instellingen met als doelstelling het realiseren en verhuren van sociale woningen. Maar blijkbaar is de sociale gedachte verdrongen door de behoefte om makelaar en projectontwikkelaar te spelen met alle gevolgen van dien.”

“Als gevolg van Europese regelgeving dreigen er donkere wolken voor de sociale huursector. In Brussel is vastgesteld dat woning corporaties met ingang van 1 januari  woningen nog alleen maar mogen verhuren aan huurders met een maximaal belastbaar inkomen van € 33.000,-. Corperaties die deze regelgeving niet toepassen wordt geen staatssteun meer toegekend voor het bouwen van nieuwe woningen. De regelgeving heeft dus grote gevolgen. Gevolgen –lees dreigementen voor de corporaties, maar ook voor de huidige huurders maar vooral voor de  nieuwkomers. Wie woont in een huurwoning en wil verhuizen is aangewezen op een vrije sector woning met een huur boven de € 650,00 indien zijn, haar of het gemeenschappelijk inkomen hoger is dan € 33.000,- Dit geldt ook voor nieuwe -vooral jonge- woningzoekenden. Wie zelf een full time baan heeft en de partner een part time job met een bruto uurloon van € 10,- per uur komt al snel als de grote verliezer uit de bus mede omdat het kopen van een huis geen optie is. Het Nibud heeft op basis van onderzoek namelijk vastgesteld dat bij een inkomen van € 33.000,- maximaal € 462,50 aan huur kan worden opgebracht. Het is dan ook niet vreemd dat deze Brusselse regeltjes tot grote ergernis hebben geleid bij zowel corporaties alsook bij huurbelangenorganisaties. Stadsbelangen Mestreech is van mening dat er dus een inspanningsverplichting ligt voor de gemeente om samen met de corporaties te voorkomen dat huishoudens die niet op een andere manier aan een huis komen buiten de boot vallen.”

Aldus John Steijns namens Stadsbelangen.

John Steijns, fractie voorzitter Stadsbelangen Mestreech, schreef onderstaand opiniestuk over de bezuinigingstaak voor de nieuwe coalitie.

Maastricht ontkomt er niet aan. Ook wij moeten de tering naar de nering zetten. De gevolgen van de financiële crises en de door het kabinet Rutte (VVD) aangekondigde bezuinigingen betekend dat het gemeentebestuur staat voor een enorme bezuinigingstaak. Met de week wordt duidelijker dat steeds minder geld beschikbaar is voor bestaand beleid in stand te houden. Geld voor nieuw beleid betekend momenteel niet meer dan dagdromen. Vanuit deze situatie start de regenboogcoalitie bestaande uit PvdA, Groen Links, D66, Senioren Partij Maastricht en de VVD onder het motto “Investeren in vertrouwen”. Maar is dat realistisch?

Een groot deel van de bezuinigingen vanuit Den Haag daalt neer op het bordje van het gemeentebestuur, een groot aantal maatregelen van de overheid treft de burger rechtstreeks, en indirect zal de burger geconfronteerd worden met de bezuinigingsdrift van Rutte (VVD) en co omdat de gemeente minder geld gaan krijgen vanuit Den Haag. In de gemeente begroting voor 2011 wordt een bezuinigingsopgave genoemd van liefst 22,7 miljoen die weliswaar gefaseerd maar uiteindelijk in 2018 moet zijn gerealiseerd.

Wat zijn de gevolgen voor Maastricht? Wat betekend deze bezuinigingsoperatie voor de burgers van Maastricht? Het is slechts enkele maanden geleden dat een overgrote meerderheid binnen de gemeenteraad van Maastricht heeft uitgesproken de sociale verworvenheden zoals veiligheid, de WMO en het armoedebeleid te ontzien. Is deze belofte –de zgn. Maastrichtse maat- waar te maken? Stadsbelangen Mestreech meent van wel!

Neem bijvoorbeeld de WMO. Maastricht kampt al sinds de invoering van de WMO met een groot tekort. In 2007 waren de uitgaven voor de WMO 1,9 miljoen hoger dan het budget door Den Haag beschikbaar gesteld. Momenteel legt de stad liefst € 80.000 per week bij uit eigen middelen. Met andere woorden dit jaar zal liefst 4 miljoen meer worden uitgegeven ten behoeve van de WMO dan beschikbaar.

Stadsbelangen Mestreech is van mening dat deze kosten overschrijding –in ieder geval voor een gedeelte- vanuit het Vruchtboomfonds gefinancierd moet worden.

De vergrijzing van de Maastrichtse bevolking brengt met zich mee dat de aanspraak op WMO faciliteiten groeit. Bijna 40% van de bevolking van Maastricht is 50 jaar of ouder. Naar verwachting zal dit aantal de komende jaren nog toenemen.

Stadsbelangen Mestreech stelt dan ook dat ten behoeve van de Maastrichtse burger deze spaarpot van 175 miljoen mag en moet worden aangesproken. Dit laat onverlet met vereende krachten de zorg de komende jaren slimmer en efficiënter te organiseren naast de invoering van een draagkrachtbeginsel zonder het solidariteitsgevoel los te laten. Organiseer de WMO collectief waar het kan, en voer het individueel uit waar het moet.

Stadsbelangen Mestreech heeft oog voor de toekomst. Daarbij is van belang vooral jongeren aan de stad te binden, maar wij weigeren 40% van de burgers af te schrijven.

Het handhaven van de Maastrichtse maat zal mede bepalend zijn voor de gemeenschapszin en de verenigingsstructuur binnen Maastricht. Het handhaven van de Maastrichtse maat betekend ook de fundering voor het welzijn van bijna de helft van de Maastrichtse bevolking. Stadsbelangen Mestreech kiest dus voor “wij” en niet voor “ik”.

John Steijns – fractie voorzitter Stadsbelangen Mestreech

John Steijns, fractievoorzitter Stadsbelangen Mestreech, schreef zijn opinie over de bezuinigingen en de noodzaak tot samenwerking.

De laatste maanden wordt steeds meer het woord bezuiniging genoemd. Als gevolg van de financiële crisis lopen de overheidsinkomsten en uitgaven uit de pas. Den Haag gaat dus bezuinigen.

Een groot aantal maatregelen van de overheid treft de burger rechtstreeks. Belastingmaatregelen, het wijzigen van de AOW leeftijd van 65 naar 67 jaar, de wijziging van het pensioensysteem en ga maar zo door. Maar ook indirect zal de burger geconfronteerd worden omdat de gemeente minder geld zal gaan krijgen vanuit Den Haag. Het College van Burgemeester en Wethouders noemt al een bedrag van 30 miljoen euro op jaarbasis dat uiteindelijk moet worden bezuinigd.

Evenals het CDA, PvdA, de Senioren Partij Maastricht en D66 stelt Stadsbelangen Mestreech dat sociale verworvenheden zoals veiligheid, de WMO en het armoedebeleid moeten worden ontzien. Maar hoe realistisch is dat? Maastricht kampt al sinds de invoering van de WMO met een groot tekort. In 2007 waren de uitgaven voor de WMO 1,9 miljoen hoger dan het budget dat hiervoor vanuit Den Haag beschikbaar werd gesteld. In 2008 werd liefst 3,6 miljoen meer uitgegeven en afgelopen jaar (2009) bleef de teller steken op 2,5 miljoen. Ondanks alles blijft het uitgangspunt dat op individuele zorg niet wordt beknibbeld. De oplossing wordt gezocht om de zorg slimmer en efficiënter te organiseren. Maar hoe lang kunnen we dit nog volhouden?

Met de regelmaat van de klok worden proefballonnen opgelaten. Bijvoorbeeld bezuinigen op subsidies of voor alle diensten en faciliteiten van gemeente een kostendekkend tarief in rekening te brengen. Deze maatregelen zullen echter gevolgen hebben voor onze gemeenschapszin en de verenigingsstructuur en gaat dus ten koste van het welzijn van de burger.

Stadsbelangen Mestreech is van mening dat eerst moet worden ingezet op minder vergaderen en andere vormen van overleg. Het verhogen van het gemiddeld aantal productieve uren levert ongetwijfeld enkele miljoenen op evenals operationele samenwerking met buurgemeenten. Een sociale dienst voor alle Zuid Limburgse gemeenten, een gezamenlijk inkoopsbureau, het gemeenschappelijk innen van gemeentelijke belastingen of een gemeenschappelijke dienst voor het inzamelen van het huisafval zijn voorbeelden die kunnen bijdrage om de bezuinigingsopgave voor een groot deel te realiseren!

Op het terrein van volkshuisvesting, economische ontwikkeling en toerisme is een takendiscussie zinvol omdat vereende krachten niet alleen de kwaliteit ten goede komt maar ook financieel voordeel kan worden behaald.