Personen die worden opgevangen mogen tussen negen uur in de avond en zeven uur in de ochtend niet in de buitenlucht door te brengen

Met het vooruitzicht dat de komende nachten in Maastricht streng gaat vriezen heeft burgemeester Onno Hoes een noodverordening afgekondigd.   Door deze maatregel kan de gemeente personen die in de regel op straat verblijven verplicht overbrengen naar een opvanglocatie.  De noodverordening gaat vanavond om 21.00 uur in. Voor de personen die opgevangen worden is het niet toegestaan tussen voornoemd tijdstip en zeven uur in de ochtend in de buitenlucht door te brengen.

Volgens een woordvoerder van de gemeente Maastricht ziet het stadsbestuur het als haar taak ‘om kwetsbare burgers te beschermen tegen extreme weersituaties  als zij hier zelf niet, of onvoldoende toe in staat zijn. Door onvoldoende bescherming tegen de kou bestaat een kans op onderkoeling en gezondheidsproblemen, mogelijk zelfs met dodelijke afloop.’

De noodverordening kan de handhavers van de gemeente, de politie en GGD helpen om mensen over de drempel te krijgen, wanneer zij hen op straat aantreffen. Het overgrote deel van de daklozen, zo is de ervaring van de gemeente en ook hulporganisaties als het Leger des Heils, gaat overigens vrijwillig mee naar de nachtopvang. De verordening wordt alleen als uiterste middel ingezet voor een zeer kleine groep mensen die geen gebruik van de nachtopvang wil maken.

Carnavalsmaandag een uur of vijf in de middag.  De nationale weerberichten spreken over een grijze maar droge dag. Wel wordt voor dinsdag neerslag verwacht.  In Maastricht sneeuwt het inmiddels een uurtje of 36 min of meer non stop.  Het weerbericht voor Nederland stopt ergens een paar kilometer ten noorden van Maastricht, dat mag inmiddels helder zijn.

Elf uur in de avond. Nog steeds dwarrelen dikke witte vlokken neer op hen die niet van opgeven weten.  Uw reporter heeft de strijd al uren eerder gestaakt. Koude handen , geen zin en vooral onhandig bepakt om de drukke cafés binnen te gaan.  Morgen is weer een nieuwe dag en gezien het KNMI en Piet Paulusma neerslag verwachten vol goede hoop dat morgen in Maastricht eindelijk de zon schijnt.

Het is afzien en het is zichtbaar minder druk. Maar lopend door de straten van het centrum van Maastricht is het hartverwarmend om te zien hoe de harde kern van Vastelaovend vierend Mestreech maling heeft aan kou en sneeuw.

Ondanks de slechte weersomstandigheden ging de Kinderoptoch gewoon van start. Wederom iedereen te voet. En zoals altijd weer was er wel weer e look te vinden.  In de Grote Staat kwam zelfs een superlook tot stand. Guy d’n Ierste wachtte echter iedereen geduldig op en konden de deelnemers aan de optocht de gaten opvullen op de vele lege plekken waar men normaal als ‘nnen hiering in ‘n ton steit.

Het was vrijdagavond afzien tijdens de preview van de Mestreechter Vastelaovend. Kou, wind en sneeuw stelden de stappers voor een hels dilemma:  buiten toch de kou trotseren of gemangeld worden in overvolle kroegen.

Half zes in de avond. De Tribunal aan de Tongersestraat is vol, bomvol. Het is een kwestie van tactiek om de drukte zo min mogelijk te merken. In dit café is het dan na binnenkomst links afslaan en naar de hoek gaan waar ooit de fameuze striptease biljart stond. Dat levert twee keer een probleem op: het duurt even voor men die hoek bereikt heeft en als de tocht naar een andere kroeg wordt voortgezet de uitgang weer halen is een kleine survival.

Door naar de Struys aan het Vrijthof.  Het is buiten aanmerkelijk minder druk dan andere vrijdagavonden voor carnaval. Toch bestellen we ons eerste pilsje buiten aan de bierkiosk.  Na een kwartier krijgt de kou te veel vat en wordt het gewoonweg onaangenaam. Dan toch maar een poging binnen te zien geraken. Dat kost geduld. Meer nog moet men goed gehumeurd zijn en vooral niet claustrofobisch zijn aangelegd.  Eenmaal binnen is het vooral een kwestie van met de beweging van de massa mee te liften. Niet bepaald iets voor tegendraadse mensen. De sfeer is trouwens prima maar voor de liefhebber van een carnvalesk gesprek toch niet wat hij zoekt.

Later op de avond besluit de eigenaar van de Struys twee mensen aan de deur te zetten om de drukte binnen beheersbaar te houden. Een verstandig beslissing die echter door sommige lieden die, door deze maatregel,  niet direct naar binnen mogen wordt gewaardeerd.  Dat terwijl juist deze noodzakelijke limiet wordt gehanteerd ter wille van ieders veiligheid.

In de Platielstraat praten we met Remco Brouwer, eigenaar van café Moutan Blanc en Brittanique.  De Moutan is ook overvol. De kou drijft ook daar iedereen de kroeg in. Wij besluiten dan  maar het café aan de Kersenmarkt over te slaan.  Tegen beter weten in gaan we naar de Karkol. Een van de meest populaire cafés van Maastricht en ‘n piepelaoj groot enteren vereist bijna de brutaliteit van Somalische zeerovers. Hetgeen ons, gecombineerd met enige Maastrichtse charme, lukt. So far so good. Evenwel, terwijl uw reporter rechtdoor richting serre loopt besluiten zijn kompanen bij binnenkomst gelijk rechtsaf te slaan. Na een tocht van tien meter in tien minuten de serre bereikt te hebben constateert hij vrij snel dat zijn vrienden niet dezelfde weg hebben gevolgd. Weer tien minuten later heeft hij de andere kant van de kroeg bereikt om daar te genieten van een gratis sauna en mangelmassage. Desalniettemin is ook hier de sfeer meer dan goed. Zonder overleg besluiten we toch een dik uurtje te genieten van onze verworven positie. Warempel een keer in dat uur ontstaat er zoiets als ruimte. Heel even zijn zelfs de vloertegels te zien en lukt het een pirouette te maken.

Via het Onze Lieve Vrouwenplein waar het de helft minder druk lijkt dan we gewend zijn lopen we naar een van de epische centra van de straatcarnaval: De Belsj.  Eerst nog echter oog voor klein menselijk leed. Op het plein staat een oliebollenkraam met daarin een oliebollenmeisje. Ze heeft het zichtbaar koud en toont nog meer dat ze er geen zak aan vindt.  Het lijkt er niet op dat ze al veel te doen heeft gehad en of dat later die avond wel nog gaat gebeuren is voor ons passanten nog maar de vraag. En haar expressie ziend voor haar al een weet.

Bij de Belsj buiten is het snerpend koud. Toch staat het voor de kroeg redelijk vol.  Niet logisch denkt u?  Dat wordt het wel als men probeert een poging naar binnen te wagen. Er is simpelweg geen doorkomen aan. Dan maar figureren in Die Hard VI op de klinkers van het straatje Steine Brögk.  Tot we de eerste ijsschotsen op ons pils zien drijven blijven we hangen.  Om daarna terug bij af, zonder 200 euro te krijgen, weer in de Tribunal terug te keren.

De jongere generaties uit Maastricht krijgen eindelijk hun eigen ervaring over een echte koude carnaval en hoeven niet meer ieder jaar weer alleen te luisteren naar de sterke verhalen van ouwe knarren over DE wintercarnaval van 1969.

Het was even karakter tonen zondagochtend. Eenmaal een rondje makend van Wyck via Eijsden naar Petit Lanaye en terug naar Sint Pieter geen sprake van spijt vroeg uit de veren te zijn gekomen.  De sneeuw die van zaterdag op zondag viel kreeg een extra mooi tintje omdat daarna heel even een dooi intrad die weer snel werd opgevolgd door vrieskou. Hierdoor kreeg het wit nog een keer extra glanzende schil. Het uurtje blauwe lucht dat de ochtend bood deed extra cachet geven aan een koude maar o zo mooie zondagmorgen.