Het was even wachten.  De vrieskou en de sneeuw ontbeerden nog een element om de echt mooie plaatjes te kunnen schieten. Te weinig vocht in de lucht voorkwam tot nu toe de broodnodige rijp.  Ziedaar afgelopen nacht kreeg Maastricht Aktueel fotograaf Laurens Bouvrie wat hij graag wilde.  Eindelijk tijd voor het close up werk.  En passant in Heugem/Randwyck aan de boorden van de Maas en aan de overkant aan de kades van Sint Pieter nog enkele andere taferelen vastleggen.  Een visser met vissenbloed, de binnenhaven van Sint Pieter als look a like van de Bonkervaart.  Winter in America is cold zong Doug Ashdown.  In Maastricht net zo…..

Ik hoorde deze week twee bevlogen mensen.  De een door vakbroeders en gasten geprezen om zijn vakmanschap en tegelijkertijd door, voornamelijk de buitenwacht, verfoeid om zijn vermeende arrogantie en schijt aan de buren mentaliteit.  De ander een door links en rechts gewaardeerde collega. Net zo zeer beticht van het oplaten van te veel proefballonnen.  Ja,beschrijving nummer een heeft betrekking op meesterkok Hans van Wolde.  Komt u, behalve de inwoners van Malberg en Oud Caberg, niet op naam nummer twee?  Laat me u helpen:  Albert Nuss,  PvdA wethouder van talloze zaken, waaronder  Duurzaamheid.  Twee heren in bijna niets vergelijkbaar.  De een flamboyant, de ander ingetogen.  De een exquise in de keuken met een hoog straattaalgehalte, de ander een dossiervreter en een beschaafd prater met zelden of nooit een stemverheffing.   De kokende flapuit en de soms ietwat dromerige politicus.  Twee karakters die, los van hun geaardheid, geen match opleveren bij een dating bureau.  Of de filosofie van het koppeltjesmakenbedrijf moet zijn: Opposite Attracks.  Twee tegenpolen met één grote gelijke noemer:  bevlogenheid.

 
Hans van Wolde praat maandag in het MECC niet ver van de intense  bier- en snacklucht van de BBB voor een gezelschap kenners van de fijne keuken.  Wat heet.  Van Wolde prikkelt, vraagt, daagt uit. Niet altijd even logisch.  Een beetje Cruyffiaans taalgebruik.  Uitspraken die haaks op elkaar lijken te staan.  Of wordt het oor van de leek misleidt?  Het maakt niet uit. Op een leren bank zit een trotse man met enorme passie voor zijn vak.  Een kok met een missie.  Geen tacticus, dat dan weer wel.  Zijn fijne gerechten staan haaks op zijn hutspot taal.  De ogen, de mimiek en de handen spreken evenwel boekdelen.  Van Wolde is puur,  zoals de smaak van zijn gerechten.  Zeker niet mijn man, zeker niet for all seasons.  Dat zal hem een zorg zijn, mij ook.  Ik roddel lekker mee wanneer die arrogante Hollander als onderwerp voorbij komt. Om zo nu en dan wel te zeggen:  wat een bevlogenheid toont die man keer op keer.

 
Een etmaal later loop ik Albert Nuss in het stadhuis tegen het lijf. Aan de praat met twee journalisten over uiteraard zijn Don Quichot gevecht in de gemeenteraad en daarbuiten over een windmolenpark. Over de mens Albert Nuss zijn de meningen niet sterk verdeeld.  Een rustig immer betamelijke man. De politicus Nuss daarentegen lukt het regelmatig sterke verdeeldheid te veroorzaken.  Niet door boude uitspraken of schofferen van collega politici. Neem het project windmolenpark Lanakerveld.  Tegenstanders van de studie van dit project strooien met angstscenario’s.  Dat is tegen het zere been van de Nuss.  Feiten wil hij op tafel hebben, geen veronderstellingen. Felle tegenstand maakt van Nuss een bevlogen mens.  Geen gedrevenheid om zijn zin te krijgen overigens.  Niet om anderen een loer te draaien.  De passies van Nuss zijn democratie en communicatie.  De hakken in het zand om zieltjes te winnen is niet zijn ding.  De toekomst van Maastricht vraagt om actie. Niet om niks te doen.  Misschien toch eens tijd voor een avondje gemeenteraad met Hans van Wolde.  Met orkaankracht duidelijk maken dat pas iets beoordeeld kan worden wanneer het af is, is hem wel toevertrouwd.

Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede

Ziedaar.  De laatste weekkoersen van politiek Nederland laten zien dat de brave burgers uit de polder net zo makkelijk een voorman van links radicaal als minister president willen hebben dan een rechtse populist.  Het middenveld van links tot en met rechts staar er bij als Jan met de korte achternaam.  Oké,  CDA gaat een poging wagen om een radicale middenpartij te worden en Job Cohen liet weten heel beslist namens de PvdA neen te gaan zeggen tegen Rutte c.s.   We zullen zien.  Voorlopig is het in de vaderlandse politiek zo dat de nieuwe grote partijen vooral alleen van zichzelf kunnen verliezen.   Toch eens aan Johan Cruyff vragen of hij een politieke variant kan verzinnen op zijn poëtische dribbel :  “De Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kan wel van ze verliezen”.

De SP is inmiddels volgens Maurice De Hond’s metingen de grootste partij van Nederland.  Te danken aan drie factoren:  het charisma van Emile Roemer, de tactische blunder van Geert Wilders Hare Majesteit te schofferen en last but not least in de hoek gezet door niet eens een oneliner van Beatrix maar een oneword.  “Onzin”,  zei de koningin op zijn ergernis over haar hoofddoek in een zandbakbezoek in het Midden Oosten.  Dat gaat Emile Roemer niet gebeuren.  De Tomatensocialisten zijn inmiddels net zo koningsgezind als de gemiddelde abonnee op het glossy magazine Vorsten.  De SP wordt weliswaar nog vaak betiteld als de fikse linkse tegenhanger van de PVV, maar het Maoïsme of andere extreme linksismen zijn toch ver te zoeken.  Het lijflied van rood, de Internationale, hoeft al helemaal niet op steun te rekenen bij de partij van Roemer.  Net als de PVV vindt men Europa al te veel van het goede.  Proletariërs aller landen verenigt U?  Het moet wel gezellig blijven vindt de partij die haar oorsprong in Brabant vindt.

Of de SP zo groot blijft of nog groter wordt op weg naar de eerstvolgende verkiezingen kan niemand met zekerheid zeggen.  Dat de socialisten straks een factor van belang worden lijkt evenwel zeker.  Met die wetenschap is het best spannend welke vruchten de SP Maastricht daarvan gaat plukken.  De afgelopen gemeenteraadsvergadering vroeg ik mij meer af:  gaat de SP in de Limburgse hoofdstad daar wel van profiteren.  Met Lenie Eijssen aan het roer durf ik dat oprecht te betwijfelen.  Zij is ongetwijfeld een integere, alleraardigste en goed bedoelende politica.  Maar zo goed als Roemer de partij landelijk neerzet, zo enorm irritant en vooral doelloos bedrijft Eijssen politiek in de Maastrichtse gemeenteraad.  Per definitie overal op tegen zijn waar de rest voor is, is nog tot daaraan toe.  Ellenlange betogen houden terwijl je weet dat het pleit al lang beslecht is, geeft in ieder geval ruimte tot een koffiepauze.  Evenwel iedere keer dusdanig verwarrend praten dat de twie maan en ‘nne peerdskop , die het weten op te brengen te blijven luisteren, echt niet meer weten waar het over gaat is normaal gesproken electoraal dodelijk.  De stevige frisse harde Nederlandse SP tomaat die Roemer Nederland voorschotelt is hier in Maastricht niet meer dan een slappe oude verrumpelde kwepsjtomat.

Heeft eindelijk een PVV’er  een punt wordt hij gelijk weggebonjourd. Laurence Stassen, aanvoerster van het Wilders gedachtegoed in de Limburgse Staten, schreef dat toch letterlijk in haar reactie op de varkensmail van de Roermondse kruidenier en politicus Cor Bosman.  Wie ben ik om het gelijk van mijn voornaamgenote in twijfel te trekken.  Ware het niet dat ze hem had moeten zeggen dat zijn intenties volgens PVV normen goed waren maar dat het uitgekotste stuk halalvlees slaat als een tang op een Turks varken.  Ik schatte PVV’ers  voor het incident in als Islamdeskundigen.  Dat valt dus vies tegen.  In ieder geval de afdeling Limburg weet niet dat varkens daar aan de Bosporus zwaar worden gediscrimineerd en geen kans maken de Ottomaanse keuken te verrijken  met  bijvoorbeeld verrekes-pu.  De beesten worden daar op verschrikkelijke wijze aan hun lot overgelaten en rest niks anders dan hun leven lang in de modder te wroeten. Dat valt niet te rijmen met ons dierenwelzijnbeleid.  Wij weten wel beter wat goed is voor al onze Babe’s . Gelijk de jeugd uit de polder in een discotheek na een week lang werken op de boerderij of een viskotter, stapelen we onze varkens gezellig op elkaar in een stal en kunnen ze elkaar gezellig diep in de, door veelvuldig met antibiotica te zijn ingespoten, wazige ogen kijken.  Niet alleen het weekend overigens.  Dag in, dag uit is het feest voor Nederlandse varkens.  Om na hun onbekommerde leventje ook nog eens een prachtige bijdrage te leveren aan een Oer-Hollands culinaire leckerbissen. Andijvie stamppot met spekjes bijvoorbeeld.  Toch een warme lage landen prak fameus over de hele christelijke varkensetende wereld.
Cor Bosman gaat nu verder als eenmansfractie.  Verraden door een narcistische zak en in de steek gelaten door zijn vrienden wil hij niet de handdoek in de ring gooien.  Een judoka naar mijn hart.  Niet bij de eerste beste houdgreep op de mat kloppen.  Doorgaan tot je blauw aanloopt .  Doen Turkse worstelaars net zo overigens.  Met een gerust hart kan hij nu in ieder geval e-mails naar zijn fractie sturen zonder het gevaar te lopen gepakt te worden.  Om ze vervolgens zelf te openen en met Laurence Stassen’s woorden tegen zichzelf te spreken:  “Cor heeft hier ongetwijfeld een punt”.   Spannend moet het voor Bosman zijn de eerste keer dat hij als woordvoerder aan de bak komt tijdens een Provinciale Statenvergadering.  Gaat hij als de grote leider van de Partij voor Leefbaarheid en Democratie iets zeggen over het gebeurde?  Biedt hij, volledig door de zenuwen benomen, alle varkens zijn excuses aan?  Klopt hij PvdA Statenlid Selçuk Öztürk goedlachs op zijn schouder en zegt:  “Du hast Schwein gehabt”?  Of slaat hem de schrik in de benen wanneer hij op de voorzittersstoel van de Staten een indrukwekkende snor ziet zitten.  Te druk met leuke mails sturen naar zijn fractiegenoten was het hem nooit eerder opgevallen.  “Sodeju hebben we een Turk als Gouverneur”, murmelt Bosman binnensmonds. Uzze Theo Bovens ziet het hem denken.  Goed voorbereid en druug es altied spreekt de Gouverneur in zijn beste Turks toe:  Toplantı açık!  (De vergadering is geopend).

Ik las in dagblad De Limburger dat PvdA gemeenteraadslid Nelleke Barning haar zondagse boodschappen in een Zuid Limburgs dorp doet.  Ze werd geciteerd naar aanleiding van de Nieuwjaarsrede van burgemeester Onno Hoes.  Die vindt dat Nelleke op die dag niet in de auto hoeft stappen om haar verse eitjes en warme broodjes te gaan inkopen.  Zij dient de mogelijkheid te hebben om op de dag des Heren haar primaire levensbehoeften op de fiets of te voet in huis kunnen halen.  Zo is het maar net.  De rust van de zondag ligt toch al jarenlang achter ons.  We zuipen, vreten, toeren, sporten en weet ik veel wat we met zijn allen nog meer doen op de zevende dag van de week dat het een lieve lust is.  Maar een winkel bezoeken wordt ons door God en gebod verboden.  Tenminste Onze Lieve Heer wordt in ieder geval regelmatig  betrokken bij het maatschappelijk debat over openingstijden van winkels.  Daar voegen we gemakshalve aan toe dat de middenstander ook recht heeft op vrije tijd.  Of dat niet geldt voor hulpverleners, fabrieksarbeiders die volle continue werken, verplegers, horeca en noem alle beroepsgroepen maar op die ook op zondag actief zijn.  Om niet iedere winkel van Maastricht straks boos te worden aangekeken of misschien zelfs er uit geschopt te worden:  natuurlijk heeft de detaillist recht op rust en vrije tijd.  Ook op een zondag.  Maar moet dat iedere zondag zijn?  Is het niet heerlijk om lekker vrij te zijn op maandag en dinsdag?
De economie van Maastricht draait al jarenlang voor een groot gedeelte op bezoekers en mensen die van buitenaf hier hun boterham verdienen.  De tijd dat het grote geld in het laatje kwam door het fabriceren van pispotten of andere manufacturen waar de Maastrichtse arbeider en machines voor productie zorgden is nog maar een fractie van pak hem beet een halve eeuw geleden.  De stad dankt zijn huidige welvaart onder andere aan het gelukkige feit dat enkele lieden inzagen dat de Limburgse hoofdstad alleen maar kon overleven door de deuren wagenwijd open te zetten.  Van de appendix van Nederland tot hartje centrum van de Euregio;  van ongeletterde fabrieksstad tot tweede grootste cultuurstad.  Daar kunnen ongetwijfeld honderden kanttekeningen bij worden geplaatst.  Het zal niet veel moeite kosten kritiek te spuien over het Maastricht van nu.  En last but not least zal zeker hier en daar een Sjeng roepen dat de Mestreechter Geis verkwanseld is aan d’n Hollènder en het grote geld.  Dat moet vooral zo blijven.  Zo lang d’n Hollender minder populair is dan een vervelend Marokkaans drugsdealertje maak ik me geen zorgen over de authentieke Maastrichtse mentaliteit.  We willen immers alles behalve vergeleken worden met het Calvinisme van boven de grote sloten.  Alleen daarom al moet de stelling van Onno Hoes de winkels op zondag open te gooien toch met warm applaus begroet worden.  We willen toch met zijn allen stiekem Belg zijn.  En Nelleke Barning op een mooie zondagmorgen op de fiets is zowel voor links als rechts een feest voor het oog.

Laurens Bouvrie

Voorzitter van het geheime genootschap KPC Jos Crijns met Vojacek Wijnhandel medewerker Milou Munsters vlak voor de start

Maurice Olivers is van vele markten thuis. De Stadsprins, gewaardeerd UM'er en bestuurslid van Zweit veur Leid draait er zijn hand niet voor om tussendoor ook nog het verkeer in de binnenstad van Maastricht in goede banen te leiden.

Nog eenmaal nagenieten van Zweit veur Leid.  De goede doelen run in Maastricht die afgelopen zaterdag dik zestig duizend euro opleverde.  Bijeengerend door zeshonderd deelnemers.  We lieten u al eerder op Maastricht Aktueel  de voorbereiding, de start en de lopers op het parcours zien.  Nu nog een toetje met van alles en nog wat.
Wat te denken van een stadsprins die moeiteloos zijwaarts kan instromen bij Handhaving en Toezicht;  een voorzitter van een raad van bestuur die persoonlijk al het personeel het rugnummer opplakt; of twee dames die vlak voor ’t groete Zweite gaat beginnen toch nog de tijd hebben om over de voorjaarsmode 2012 door te nemen.  
Of Maastricht Aktueel ook de nieuwe stadsprins in het vizier had?  Dat weten we volgende week zondag!

Zweit veur Leid: een nobel initiatief.  Met aan het eind van de rit een prachtig bedrag van meer dan zestig mille voor goede doelen in het Zuid Limburgse. Zweit veur Leid is evenwel niks, noppes zonder deelnemers.  Bekende en minder bekende Maastrichtenaren, joonk en aajd ,  vrouwen en mannen, geoefende en niet zelden iets tot niets getraind.  Gelokt door collega’s, vrienden, familie of bekenden om mee te doen aan een run door centrum Maastricht.  Zeshonderd deelnemers leveren niet alleen geld op voor de sjariteit.  Ze dragen net zoveel bij aan een gevoel van saamhorigheid, een stad met een sociaal gezicht in tijden van individualisering.  Dat geeft niet alleen de deelnemers een goed en warm gevoel.

Voor Maastricht Aktueel in ieder geval genoeg reden om volop de fotografie registers open te trekken.  Op diverse plaatsen van het parcours schoten Hans van Eijsden en Laurens Bouvrie hun digitale fotorolletjes vol.  Een ode aan hen die makkelijk of met de tong op de schoenen een of meerdere malen het Zweit veur Leid parcours absolveerden.

Ik sprak deze week met een aangenaam mens. Niet echt een unieke gebeurtenis. Bij voorkeur spreek ik met soortgenoten die volgens mijn normen en waarden tot die categorie behoren.  De goede man heb ik leren kennen via Facebook.  Hij of ik klikte, als ik mij wel herinner,  ergens afgelopen zomer op +1 Vriend Toevoegen.  Einde herfst  hadden we een eerste vluchtige ontmoeting bij het Theater aan het Vrijthof.  De eerste week van het nieuwe jaar zitten we in mijn stamkroeg met elkaar aan de cappuccino.  Hij bij de tweede ronde licht teleurgesteld dat de barista zijn tweede tas zonder motief appeltjesmotief heeft vervaardigd.   Ik hou van dit soort kinderlijke decepties bij volwassenen.  Zelf zit ik barstensvol met deze kleine heimelijke ongenoegens.  Overigens net zo veel van het zelfde soort niets zeggende pleziertjes.  Zolang mijn vrouw mij met regelmaat zegt “De bis zjus e keend”  weet ik dat het wel goed zit met hetgeen het leven mij te bieden heeft.

 
Dat geldt helaas niet voor een man die ik in de loop der jaren zeer hoog ben gaan achten.  Ik ken hemniet eens goed.  Zag hem hier en daar. Altijd in voor een goedendag of een kort gesprekje.  Een man kort bij de tachtig en tot voor kort in every inch a gentleman.  Tot verdriet van mijn echtgenote ben ik niet van de gesoigneerde.  Niet meer .  Te lang in pakken gelopen omdat het moest.  De man in kwestie ga ik waarschijnlijk niet meer zien.  In dezelfde stamkroeg vernam ik, een dag voor mijn koffieklatsch met het aangenaam mens,  van een kennis die ik de laatste weken steeds beter leer kennen omdat we regelmatig Wordfeud spelen, dat het niet goed gaat met de seigneur.  Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen.  Een tijdje heeft hij nog in een bejaardentehuis doorgebracht.  Een wandeling richting Luik via de vluchtstrook van de A2 maakte duidelijk dat zijn zelfstandigheid aan banden moest worden gelegd.  Ik keek de Wordfeud vriend aan. Hij mij.  Heel even vonden we geen woord om punten mee te scoren.

 
De Facebook vriend en ik gaan elkaar in de toekomst vaker ontmoeten.  Hij heeft iets dat ik niet heb en ik heb niets dat hij nodig heeft.  Behalve dan heel veel gedachten over de toekomst.  Hij is dusdanig begaafd dat hij sommigen daarvan kan omzetten in bits en bytes.  Wie weet memoreer ik hem hier nog wel eens.  Wellicht dan met zijn voornaaminitiaal.  Dan mag u er van uitgaan dat hij is toegetreden tot de illustere immer zwijgende sidekicks van deze column zoals   J. , J., F en F en het koppel H & M.  Afgelopen woensdag maakte hij dusdanig indruk op mij dat ik die kans behoorlijk hoog inschat.  Zijn zalvende stem maakte mij rustig. Tegen alle gewoonte, zo concludeerde ik na dik een uur samen gezeten te hebben, praatte ik minder dan mijn tafelgenoot.  Sterker nog:  met volle aandacht luisterde ik naar hem.  En dat naar een man die denkt in enen en nullen, spreekt over bandwith, encryptie, data traffic, patch en Riva(tnt).  Ik meende hem nog te begrijpen ook.

Laurens Bouvrie

Het jaar 2011 is inmiddels geschiedenis, maar Maastricht Aktueel reporters Laurens Bouvrie en Hans van Eijsden blikken ieder op eigen wijze terug op het afgelopen jaar middels een fotoportret per maand. Vandaag hekkensluiter december. Wat bracht ons deze magische maand?

Met een kort openingswoord van burgemeester Onno Hoes en een kleine maar fijne openingsshow van Close Act vond begin deze maand de officiële start plaats van Magisch Maastricht. Wekenlang zorgt Magisch Maastricht voor discussies op het digitale net alsook bij de burger op de straat maar zorgt ook voor vertier en vermaak bij duizenden bezoekers.

In het Centre Ceramique werd de kerstopera Amahl and the Night Visitors (Carlo Menotti) uitgevoerd door de operaklas van Conservatorium Maastricht.

De kreupele Amahl woont samen met zijn moeder in een kleine hut. Op een avond kloppen er drie koningen aan, die de ster volgen op weg naar het kindeke Jezus. De straatarme Amahl en zijn moeder bieden de koningen een slaapplaats aan. In de nacht wordt de verleiding voor de moeder te groot en ze overweegt het goud, dat de koningen meebrachten, te stelen zodat ze haar zoontje te eten kan geven. Als de koningen haar betrappen en haar beschuldigen van diefstal, komt Amahl tussen beiden….

Het was een prachtig schouwspel waarbij het verhaal (over hetgeen werkelijk van waarde is) duidelijk tot uiting kwam en de muzikale begeleiding op piano gaf een extra cachet aan deze kerstopera. Ondanks dat het een serieus stuk was werd de humor niet geschuwd, hetgeen het geheel alleen maar ten goede kwam.

Onder het motto “Niemand hoeft met kerst alleen te zijn” organiseerde Ondernemend Jekerkwartier  een Dag van Eenzaamheid. Als locatie werd gekozen voor het pleintje bij de St. Pieterstraat in het hartje van het Jekerkwartier, vlak bij de twee cadeauboxen en de mega kerstboom.

Middels flyers werd deze actie aangekondigd en diverse ouderencentra waren op de hoogte gesteld van dit gebeuren. Rond de klok van vijf hadden zich een 40-tal mensen verzameld bij het knetterende vuur, waar er vanuit de inmiddels bekende cadeauboxen soep werd geserveerd. Men had de keuze uit maar liefst vijf verschillende soorten soep welke werden opgediend door niemand minder dan MVV-goalie Job Bulters, die als een volleerde kok stond te roeren in de soepketel en “zijn” soep aanprees aan iedereen die voorbij kwam. Want het was natuurlijk een kerst-inn voor iedereen, niemand uitgezonderd. Toevallige, nietsvermoedende voorbijgangers, studenten op weg naar huis aan iedereen werd de mogelijkheid geboden zich even te komen warmen bij het vuur onder het genot van een kop soep.

“Het “samen-gevoel” creëren tijdens deze donkere dagen is een mooie gedachte, die we met zijn allen moeten vasthouden”, aldus Jan Hoen in zijn toespraak. Hij complimenteerde de ondernemers die deze avond mogelijk gemaakt hadden voor hun inzet voor de medemens en bracht namens het Gemeentebestuur de hartelijke kerstwensen over. 

Niet alleen bij “Slevruike” in het centrum van de stad, maar ook in de deels gerestaureerde doopkapel van de voormalige Sint Antonius van Paduakerk in Nazareth kunnen vanaf deze maand kaarsjes opgestoken worden.

Onder grote belangstelling van buurtbewoners en afvaardigingen van het stadsbestuur, Woonpunt, Trajekt, Buurtbelangen en diverse verenigingen werd vandaag de doopkapel, welke na afbraak van de kerk behouden bleef, gezegend door de pastoor. De inzegening werd voorafgegaan door een heilige mis in het buurtcentrum.

De deze maand gehouden Kerstmannenloop leverde weliswaar minder deelnemers op dan de organisatie had gehoopt, de sfeer was er niet minder om.  Klokslag half zes vertrokken ongeveer 350 lopers vanaf Mosae Forum.  Niet vooraleer de deelnemers een professionele warming up van de Kerstengelen van MAC Social Sportsclub en een Glühwein hadden gekregen.  Die combinatie bleek voldoende te zijn om voor de start al een polonaise te starten, met de MAC engelen voorop. 
Wethouder John Aarts is vrijwel dagelijks ergens te vinden waar een Magisch Maastricht gebeurtenis plaatsvindt. Zo ook deze avond.  Met de bel van de Kerstman te leen beierde hij de sporters in Kerstmannentenue weg van de startlijn.  De renners in allerhande variaties als Kerstman uitgedost maakten een tocht van ongeveer 5 kilometer.  Winkelend publiek en andere passanten van de stad vonden het prachtig en moedigden spontaan de deelnemers aan.  Naast diverse ravitailleringposten werd de stemming in het peloton rood-witten er ook in gehouden door muziek. Zo moedigde een orkest van het Leger des Heils met uptempo Kerstliedjes de deelnemende mannen, vrouwen en kinderen aan.
Na de tocht door Wyck en de oversteek via de Sint Servaasbrug liepen de deelnemers, op koopavond,  via de Wolfstraat en het Onze Lieve Vrouwenplein naar het Jekerkwartier.  Op het Vrijthof wachtte hen nog een cooling down gegeven door de charmante en bovenal sportieve engelen van MAC.

Op het Onze Lieve Vrouweplein werd een kerstzang gehouden waarbij enkele honderden mensen meezongen met de Mastreechter Staar.

De volkszang werd voor de tweede keer gehouden en dus mogen we spreken van een nieuwe traditie. Bedoeling van deze kerstzang is om op traditionele manier de kerstperiode in te luiden.

De aankondiging van kerstzang met 1000 stemmen was wellicht wat voorbarig maar ondanks de snerpende kou was het plein goed gevuld. Harmonie Kunst Door Oefening zorgde voor de muzikale begeleiding en pastoor Kurris beklom de gondel van een hoogwerker om vanaf hoogte en met een goed overzicht zijn koor te kunnen dirigeren.

Voor het tweede opeenvolgend jaar werd er op het pleintje Onder de Klok in Wyck gezorgd voor een kerstsfeer, onder de noemer “Soep onder de Klok”, voor iedereen die maar wilde meegenieten. ‘s Morgens werd een veldkeuken van het Nederlands leger opgesteld en werd alles in gereedheid gebracht om te zorgen dat er soep kon worden uitgedeeld.

De soep werd niet verkocht, maar gratis aan het publiek aangeboden, een vrijwillige bijdrage doneren kon natuurlijk wel en dat werd met gulle hand gedaan.

De opbrengst kwam ten goede van het eetcafé “Doe Gewoon”, een zaak op de Boschstraat in hartje Maastricht waar met veel plezier gewerkt wordt in de keuken en bediening door mensen met een verstandelijke beperking.  “Doe Gewoon” biedt hen de kans deel uit te maken van de samenleving en voldoening te halen uit hun werk.

Hans van Eijsden

Het jaar 2011 is inmiddels geschiedenis, maar Maastricht Aktueel reporters Laurens Bouvrie en Hans van Eijsden blikken ieder op eigen wijze terug op het afgelopen jaar middels een fotoportret per maand.

 Wat bracht ons november 2011?

Onder een stralende zon kwam de zwaar beladen stoomboot van Sinterklaas aan in Maastricht. Alle pieten waren goedgemutst toen ze eindelijk weer aan wal mochten en konden niet wachten om te beginnen met hun kunsten.

De hele Maaspromenade stond afgeladen vol met kinderen die al af niet geschminkt of verkleed als Sint of Piet vol verwachting de aankomst afgewacht hadden. De Sint verheugde zich om al die kinderen weer te zien na een jaartje Spanje.

In boekhandel Selexyz Dominicanen gingen burgemeester Onno Hoes en televisiepersoonlijkheid Rik Felderhof in dialoog over de succesvolle roman  ‘De Vliegenvanger’ van Ravelli. ‘De Vliegenvanger’ is een meeslepend en ontroerend drama van een mislukte Limburgse geestelijke die een intieme relatie heeft met een meisje en tegelijkertijd verliefd is op een jongen. Voor deze ‘dubbele fout’ wordt hij verbannen uit het klooster waar hij zijn opleiding volgt. De ontspoorde geestelijke vlucht uit schaamte naar het buitenland, waar hij een leven leidt vol passie en bedrog.

De Hoofdwacht werd deze maand als een groot diascherm gebruikt tijdens een visueel spektakel. Op het Vrijthof kregen de toeschouwers een beeld te zien van de stad Maastricht als centrum van militaire activiteiten, waar belegeringen en bezettingen eeuwenlang aan de orde van de dag waren. Het succes van deze voorstellingen was zo groot dat het tijdens Magisch Maastricht in de maand december een vervolg zou krijgen in de vorm van een kerstverhaal.

Onder het toeziend oog van onder meer “D’n Ingel vaan Mestreech”, ontving wethouder Jacques Costongs uit handen van auteur en bedenker Jo Weijenberg het eerste exemplaar van het boek “‘t Raodsel vaan de verdwene Mestreechter Geis tijdens een presentatie die bol stond van humor en dat op de vooravond van de 11e van de 11e.In weekblad De Ster kon men vanaf eind september al wekelijks genieten van het stripverhaal “‘t Raodsel vaan de verdwene Mestreechter geis” van schrijver Jo Weijenberg en illustrator Jo Gordijn.

Minister Maxime Verhagen en Drs. Guy Peeters

Vice-premier en minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie Maxime Verhagen (Maastricht) opende, middels een druk op een gouden laserpen, het nieuwe, zeven verdiepingen tellende onderkomen van het Oogziekenhuis van het Maastricht UMC+. Minister Verhagen liet zich door Prof. dr. Fred Hendrikse uitleggen dat men er alles aan gedaan heeft om het voor de patiënt zo geruststellend mogelijk te maken. Zo heeft iedere verdieping een eigen kleurenpalet aangepast aan de soort zorg die er gegeven wordt en kan men er aquariums terugvinden, die stralen rust uit en dat is, naast een professionele zorg, een van de speerpunten van dit Oogziekenhuis. De minister kreeg de lachers op de hand toen hij om de werking van een apparaat vroeg en Prof. dr. Fred Hendrikse eerlijk toegaf dat hij niet de know how had van alle apparaten die er gebruikt gaan worden, waar de minister weer counterde met “tja dan moet ik toch nog bekijken of ik me indien nodig hier laat behandelen.”

Ter ere van het vijfjarig bestaan van het vernieuwde winkelcentrum Entre Deux werd deze maand flink uitgepakt door alle winkeliers.

Het winkelcentrum ligt tussen het Vrijthof en de Markt. De naam van het winkelcentrum vloeit voort uit deze ligging, want de vertaling van het Franse ‘Entre Deux’ is ‘Tussen twee’, tussen twee pleinen dus, in dit geval.

Gebruikmakend van het natuurlijke hoogteverschil, ontwierp architect Arno Meijs tussen het Dominicanerkerkplein en de Spilstraat een licht hellende, overdekte hoofdstraat, met op drie etages winkels aan binnenstraten. Delen van het oude Dominicanenklooster kregen een horecafunctie. Rondom een plein op de bovenste etage zijn luxe appartementen gebouwd. In 2006 openden de eerste winkels hun deuren van het nieuwe Entre Deux.

Hans van Eijsden