Muzikanten, acteurs, kunstenaars en sporters.  Vooral zij die aan de top staan bewonder ik al vanaf mijn jeugd mateloos.  Mensen die iets bijzonders kunnen plezieren dag in dag uit ontelbare mensen . Ze geven het stukje genot dat het leven nog mooier maakt.  Of geven aan hen die in – al dan niet tijdelijke – ellende verkeren troost of vermaak.  Hun prestaties leveren overigens niet zelden net zoveel hoon kritiek op dan jubel.  Niet zozeer vanwege hun bijzondere talenten en  prestaties.  Het vergaarde geld en sterrenstatus zijn de afgunstfactoren.  Arrogant, lui en zakkenvuller zijn de predicaten die ze toebedeeld krijgen door hen die geen idee hebben hoe lang en zwaar de weg naar de top is. Om maar te zwijgen over hoe moeilijk het is het topniveau dat bereikt is te behouden.

Heb ik u genoeg getart met het ophemelen van al die verwende jongens en meisje die toevallig met een muziekinstrument, een bijzondere kop, vaardige handjes of voeten de dans van het gewone ontsprongen zijn?  Hoogste tijd voor de working class hero!  Met regelmaat mag ik een kijkje gaan nemen bij de vorderingen van de bouw van de A2 tunnel.  Zoals ook afgelopen dinsdag.  Ik schreef ongetwijfeld ooit wel eens over mijn onvermogen van niets iets te maken.  Behalve dan van een mug een olifant.  Ik ben het prototype van een hampelman, gereedschap volledig onwaardig.  In stille momenten vraag ik mij wel eens af hoe het mij vergaan zou zijn in tijden van weleer.  Toen je vrijwel alleen een boterham kon verdienen – de happy few uitgezonderd – door met je handen te werken.  Die gedachte passeerde deze week weer de revue op de plek waar straks het verkeer aan de zuidkant van Maastricht de A2 tunnel verlaat dan wel binnen rijdt.  Met regelmaat mag ik een bezoek brengen aan de werkzaamheden die zich vanaf de Geusselt tot aan Europaplein voltrekken.  De pers- en communicatiedienst van Avenue2, het consortium dat de bouw van de tunnel verwezenlijkt,  nodigt met regelmaat de pers uit om te vertellen over de huidige stand van zaken.  Niet alleen dat.  Na het gesproken woord en een verplicht voorlichtingsfilmpje over veiligheid, geïntroduceerd door een mijnheer (in het filmpje) die de filmmaker geleend had van Uitvaartcentrum Walpot, mochten journalisten, fotografen en cameramensen naar de zuidmond van de tunnel.  Het korte busreisje was lang genoeg om te zorgen voor de sfeer van een schoolklasreisje.  Inclusief melige opmerkingen.  Eenmaal ter plekke is het toch vooral:  pfffffff. Hetgeen staat voor:  indrukwekkend.  Daar bedoel ik vooral mee:  hoe krijgen ze het voor elkaar te snappen waar ze mee bezig zijn!  Als tunnelbouwers ergens geen last van mogen hebben is het wel van tunnelvisie.  Ieder detail moeten ze onder controle en in beeld hebben.  Geen idee hoe hen dat lukt.  Zij wel gelukkig.

Zandvoort midden jaren zestig. Ik bouw mijn zandkasteel of wat daarop moet lijken.  De geheime tunnel en ik ben klaar. Een kwestie van goed mikken om op de goede plek uit te komen.  Ik zit er net naast.  De helft van het kasteel stort in.  Tunnelbouwers verdienen de sterrenstatus.

Laurens Bouvrie

Het consortium Avenue2 nodigt met regelmaat de media uit om over de laatste stand van zaken te informeren wat betreft de tunnelbouw A2 in Maastricht. Niet zelden worden journalisten en fotografen in de late avonduren of midden in de nacht naar het bouwterrein gelokt.  Grote verplaatsingen of andere bouwactiviteiten geven in de nacht nu eenmaal minder verkeersoverlast dan overdag.   Afgelopen dinsdag kreeg met de Zuid-Limburgse pers de gelegenheid op ‘normale’ werkuren een kijkje te komen nemen.  Met name daar waar de tunnel in het zuiden begint.  Een mooiere dag had niet uitgekozen kunnen worden.  Een strakblauwe hemel en bijna zomerse temperaturen maakten het bezoek bijna tot een feestje.  Zeker ook voor de aanwezige fotografen. Die konden naar hartenlust hun kiekjes maken.  Laurens Bouvrie van Maastricht Aktueel  vond de bouwput zo nu en dan zelfs artistieke trekjes krijgen.  Hij genoot in ieder geval van de dieptes, de bijzonder contour- en silhouetvormingen die ontstonden door de invloed van zon en schaduw.  Graag geeft hij u een uitgebreide impressie van hetgeen hij waarnam in de bouwput van de A2 tunnel aan de zuidkant van Maastricht. 

Welk een lentestart.  Volop zon, een succesvolle TEFAF,  Hero Brinkman die Geert Wilders gaat gedogen en  de Maastrichtse jeugd krijgt een volwaardige poptempel in de Platte Zaol.  Je zou voor minder een dagje willen genieten met een flesje Trega bronwater aan de boorden van Limmel aan de Maas.  Alhoewel, het is nu vooral genieten in de binnenstad.  Ja, ja, inclusief Wyck. De mooiste winkelstraat, de Rechtstraat,  ligt nu eenmaal in het dorp van de Worteleboeren.  Of je nu van zuid naar noord loopt of omgekeerd, de kiekoets van al die winkeltjes en restaurants, verbazen iedere keer weer. Naar ik mag hopen levert dat kijkplezier voor detaillisten en restauranthouders ook negotie op.  Uit de mededelingen van de TEFAF persdienst valt op te merken dat het met de verkoop van kunstwerken in het MECC in ieder geval goed gesteld is.  Geen verrassing.  Nederland is het enige land ter wereld dat nog last heeft van welke economische crisis dan ook.  Terwijl hier prijzen van huizen dag in dag uit zakken,  staan de oosterburen in de rij om een nieuwe, nog duurdere, woonstee aan te schaffen.  De enige Nederlander die nog lachend gespot wordt heet Mark en schijnt onze minister president te zijn.  De duizenden buitenlanders die momenteel in onze stad vertoeven zal de mineurstemming van de Huilanders worst zijn.  Ze genieten van al het mooist dat TEFAF biedt en van de stad waar al die kunst voor veel geld van eigenaar wisselt.  Van het Catshuis, waar drie mannen proberen zonder beleid tot overeenstemming te komen een miljardje of 18 minder te gaan uitgeven, hebben ze nog nooit gehoord.  Des te beter weten ze dat het goed toeven is in the city of Maastricht.

Wie oren en ogen goed de kost geeft herkent de TEFAF gangers in één oogopslag.  Kleider machen die Leute schreef Gottfried Keller in 1874. Een novelle met eeuwigheidswaarde.  De TEFAF gasten leveren niet alleen baten op voor de lokale economie.  Het geeft Maastricht een tiendaagse parade van de wondere wereld van de upper ten gecombineerd met allerhande paradijsvogels en ander pluimage uit de kunstwereld.  Behalve de eeuwige zeveraars, die het nooit een keer lukt te begrijpen dat de wereld bestaat uit werk- en raspaarden en geluk- en pechvogels, ziet de genietende Maastrichtenaar zijn stad nog meer cachet krijgen door al die exoten. Wat de Maastrichtse carnavalsvierder drie dagen tracht te doen, opvallen met een mooie, aparte of gekke creatie,  is voor de gemiddelde TEFAF bezoeker dagelijkse kost. Als dat geen verwantschap oplevert.

Ik loop een rondje Maastricht.  Bij de Servaasbrug staat in de ochtendzon een belegen maar goed gesoigneerde Italiaan te bellen.  Naast de man een voor hem iets te jonge maar o zo prachtige mooie  vrouw, van het type waar je mee naar een Bunga Bunga feestje wil. “Sei già a Maastricht?” (Ben je al in Maastricht geweest).  Na drie seconde stilte: “E` una vergogna.  Maastricht è cosi bello.” (Dat is een schande. Maastricht is zó mooi).  De lente en TEFAF mogen voor eeuwig het straatbeeld van Maastricht bepalen.

Hoe ventileerde in het pre-internet tijdperk de anonieme mens zijn ongenoegen?  Die vraag beklijft  iedere keer weer wanneer ik de tijd neem om reacties van bezoekers van nieuwssites te lezen.  Die proza geeft,  zelfs met weinig fantasie,  het beeld van een mens  achter zijn laptop  met het schuim op de lippen, stomende oren en neusgaten,  op springen staande nekaderen  en ogen vol haat.  Het Grote Ongenoegen al lang voorbij. De reacties per definitie altijd opgedirkt met woorden die voor het graffititijdperk als schuttingtaal door het leven gingen.  Vrijwel altijd anoniem geuit.  Zelf ben ik er nog steeds niet uit of deze agressieve manier van meedoen aan het maatschappelijk debat een glimlach teweeg moet brengen of angst moet inboezemen.  Indien de adviezen of wensen van zij die reageren op een arrestatie van bijvoorbeeld een  drugsrunner of  een overvaller van een winkel  in de praktijk moeten worden gebracht , levert dat dagelijks een keur aan Middeleeuwse strafexercities op waar menig inquisiteur uit de tijd van duimschroeven en vierendelen nog het schaamrood van op zijn wangen kreeg.  Politici en andere mensen uit het maatschappelijke veld krijgen niet zelden net zo  verwensingen naar het hoofd geslingerd waar de meest uitgehongerde straathond nog geen brood van lust.  Bij een openbare avond van een politieke partij of buurtavonden zie je deze mensen  zelden of nooit terug.  Wellicht beter gezegd:  je hoort ze dan niet.  Waarom willen deze lieden alleen hun kwaadheid en frustratie anoniem uiten?  Zien ze het als niet meer dan een uitlaatklep na een saai dagje kantoor- of fabriekswerk?  Een pathetische vorm van belletje trekken voor volwassenen. Onzichtbaar anderen het bloed onder de nagels vandaan halen.  Ik vrees van niet.  De onderbuikgevoelens van de Nederlandse samenleving spelen te lang een rol in onze maatschappij om af te doen met: “Irritant maar niet meer dan dat.”

Afgelopen weekend vloog midden in de nacht boven Maastricht een aantal uren een politiehelikopter.  Op Facebook werd er al snel gewag van gemaakt.  Met als gevolg:  veel speculaties.  Van waardetransporten voor TEFAF tot en met een de zoektocht van een vermiste man uit Kerkrade zag ik voorbij komen.  Een telefoontje zaterdagochtend naar een woordvoerder van Politie Limburg Zuid gaf de uitkomst.  De helikopter ondersteunde een actie van het Joint Hit Team – de Benelux en Frankrijk drugsbrigade.  Maastricht Aktueel maakte er die ochtend kort melding van.  Binnen een paar uren vlogen de reacties met meer lawaai over het wereldwijde web dan het vliegende voertuig van de politie wist te produceren.  Voor- en tegenstanders van de politieactie hingen elkaar uren in de haren.  Vooral ongenuanceerd en over en weer elkaar voor rotte vis uitmakend.  Een complete volksgroep kreeg een standrechtelijke executie, dwangverpleging voor de politie was de enige oplossing om de burger zijn nachtrust te gunnen en het was vooral allemaal de schuld van de politiek.  Politie, politiek en drugsrunners in Maastricht krijgen een week lang de tijd om bij te komen.  Deze week  is vooral de kunstbeurs TEFAF en zij die daar bij betrokken zijn de schuld van alles.

Laurens Bouvrie

Het is nacht, midden in de nacht.  Wel slaap, maar niet om te vatten.  De hele dag nergens grip op gehad.  Ook geen begrip.  De automatische piloot functioneerde gelukkig wel.  Wat moet je met Maastricht Culturele Hoofdstad 2018 in je achterhoofd, je voorhoofd en tegelijkertijd op je netvlies het verlies van een vriend.  Zomaar omgekiept bij een uurtje zweten in een fitnesscentrum.  In minder dan een vloek en een scheet een vrouw en twee dochters achterlatend.  Vijf mannen welbespraakt, vol motivatie en ambitie pratend over kansen en mogelijkheden van 2018. Ik zie ze midden in de nacht weer voor me.  Pratend over cultuur, economie en infrastructuur.  Dat alles in bevlogen woorden. Remembering The Future is een van de programmapunten van het bidbook dat woensdagochtend wordt gepresenteerd in het Theater aan het Vrijthof.  Midden in de nacht, bijna donderdagochtend. Ik denk: fuck the future en the culture too. Frans is dood.  Een man naar mijn hart.  Een bittere opmerking. Want zijn hart begaf het.  Het mijne twee jaar geleden bijna maar net niet.  Nu, in termen van smart en verdriet, weer wel.  Talloze keren in mijn smartphone gekeken.  Dinsdagmiddag vijf voor vijf.  Mijn laatste gesprek met Frans gehad.  Een telefoontje over een wetenswaardigheid tussen hem en mij.  Zoals we elkaar wel vaker spraken.  Met altijd wel een kwinkslag. Aan het begin, tussendoor en op het eind.  Frans, als altijd goed gemutst, niet alleen met die möts van de Tempeleers op zijn markante hoofd.

Het Butterfly Effect passeert al uren mijn gedachten.  De metafoor uit de beginjaren zestig door een zekere Edward Lorenz gebruikt om te illustreren dat de vleugelslag  van een vlinder in de oerwouden van Brazilië een maand later in Texas USA een tornado kan veroorzaken.  Zou een langer telefonisch onderhoud met hem nu een leuke column over Maastricht Culturele Hoofdstad hebben opgeleverd?  U zegt het, ik denk het met u mee: complete onzin.  So what, midden in de nacht heeft niemand last van mijn idioterie.   Heb mijn 500 woorden bijna getikt.  En dan?  Toch maar naar bed.  Het Stabat Mater van  Antonín Dvořák op mijn oren. Mijn favoriete droeve muziek.  De dood. Wat moet je ermee?  Zo lang jezelf niet aan de beurt bent komt Pierlala altijd onverwacht en vooral ongelegen voorbij.  En over enige zorgvuldigheid in keuze maar te zwijgen.  Ik vertroebel en word onredelijk.  Net zoals de hoofdrolspeler in Perlmann’s zwijgen van Pascal Mercier.  Een ware aanrader voor mensen die last hebben van te veel optimisme in het leven.  Iedere bladzijde doorspekt  met de twijfels en het onvermogen van een begaafd mens.  Een allesweter die niets meer te zeggen heeft.  Frans was bij verre geen allesweter. Of hij liep daar niet mee te koop. Wel een genieter van alles, in ieder geval heel veel.  En veel – weet ik zeker – had hij nog te zeggen.  Het is half vijf in de ochtend. Uitgeluld en –geblust.  Voor even dan toch.  Om straks weer verder te gaan.  Met een prachtige vent minder in het leven en bidbook vol cultuur rijker.

Maastricht tint al dagenlang grijs.  Ook de donderdagochtend laat gelijk veel grauw zien. Mijn favoriete kleur blauw laat het flink afweten.  Had stiekem gehoopt dat na carnaval de zomer inzette.  In de bijsluiter van het weer staat dezelfde laatste regel als in bij beleggingen.   ‘Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.’ Die regel geldt heden ten dage nog meer voor de politiek.  April 2010: Job Cohen is te gast bij de Universiteit Maastricht.  Niet alleen vriend, ook menig vijand is er stellig van overtuigd dat de voormalig Rector Magnificus van de Universiteit Maastricht de gedoodverfde kandidaat is voor het Nederlandse premierschap.  Amper twee jaar later laat hij weten de politiek vaarwel te zeggen.  Hij blijkt de juiste man op de verkeerde plaats in de verkeerde tijd te zij.  De Balkenende slogan  Fatsoen Moet Je Doen werd in 2005 al weggelachen.  Het kille grauwe Nederland is in 2012 nog lang niet klaar voor een warm woord en aai over de bol.

Donderdagochtend.. Ik hoor op Radio 1 onze Geert.  De cijfers van de BV Nederland vallen vies tegen.  Zijn eerste reactie:  “We (de PVV dus) zijn geen cijferfetisjen.”  In drie minuten tijd herhaalt hij de nieuwste oneliner een keer of zes.  Raar toch.  Over allochtonen kent hij alle cijfers bloot uit zijn hoofd. Tot drie cijfers achter de komma. Bedoelt hij te zeggen dat hij meer een kommaneuker is?   Over de Maas hangt een grauwe sluier.  De weerman heeft laten weten dat in het zuidoosten misschien de zon even te voorschijn gaat komen.  Dat geeft hoop.  Hoe is het met de hoop bij het PvdA gesteld?  Gloort na tijdenlang alleen een hoop ellende ook een sprankje optimisme?  Donderdagavond komen de drie belangrijkste kandidaten voor het leiderschap van de sociaal democraten naar Maastricht.  Wat dat gaat geven weet u inmiddels al. Ik nu nog niet.  Zelf ga ik voor Diederik Samson.  Hij doet zijn naam eer aan.  Hij toont kracht, zelfvertrouwen en voor mij het belangrijkste: optimisme.  Ronald Plasterk is te veel koren op de molen van de Jip en Janneke aanhangers.  Een geweldige intellectueel, dus bij voorbaat verdacht bij simplistisch Nederland.  Ben zeer blij dat ook Nebahat Albayrak vanavond ook van de partij is.  Ik acht haar zeer hoog.  Mag voor mij een goede tweede worden.  En, ik geef het grif toe, ik vind haar een klassieke schoonheid. Dus  fotogeniek.  Ik acht de kans groot dat ik vanavond meer foto’s van haar maak dan van Plasterk.

Grauw Maastricht, grauw Nederland.  Het CPB geeft deze donderdagochtend ons land behoorlijke slechte cijfers. Misschien toch maar een universitair docent vragen om in te grijpen en ons allen dit jaar een genadezesje te geven.  Geef ons land weer wat kleur.  Ik snak naar optimisme en naar rood en blauw.   Samson mag voor het rood zorgen, de strakblauwe hemel regel ik zelf wel.  Eerste nieuwe wet die het grauw moet doorbreken:  stoppen met zieken.   Carin Klompen, directeur van de 350-jaar oude Stadsbibliotheek zei het zo mooi:  “Van zeuren wordt je zo lelijk.”  Stop het zeurfetisjen!

Op Aswoensdag  las ik iets over het Nederlands Fluit Genootschap.  Ik heb het niet zo op de fluit.  Voor alle duidelijkheid: ik spreek over het muziekinstrument.  Alhoewel geen kenner, weet ik best dat in het fluituniversum tal van varianten in omloop zijn.  Maar ook mij is generaliseren niet vreemd en  besef verdomd goed dat zelfs in mijn persoon een kleine geblondeerde  leider huist die,  door een kleine vervelende ervaring, niet zelden in de jeugdjaren opgedaan, een aversie opbouwt die tot volledige blindheid leidt waardoor iedere nuance onzichtbaar wordt.  De boosdoener in de kwestie fluit is absoluut niet mijn vader noch tant Wiesa.  Mocht u precies willen weten: niet mijn eigen tante maar een nicht van mijn oma Neske zoaliger. De Bouvrie’s zijn van oudsher een Joker familie.  Het kaartspel dat reeds RSI opleverde toen de computer, laat staan de muis, niet eens in science fiction boeken voorkwam.  Die muishand bij Jokeren liep je vooral op wanneer je je arm kocht aan kaarten en toch maar niet op tafel kon.  De Jokeraar onder u voelt nu precies de kramp in de hand die ik bedoel.  De Bouvrie’s gebruikte allerhande Jokerjargon.  Met daarin twee opvallende hoofdrollen voor de fluit.  Bij het vinden van de Joker, toch vaak de verlosser in tijden van nood, riep de vinder steevast:  De Pötter este ‘m op z’n kónt houws, daan fluit ‘r.  Vraag overigens niet waarom de Joker bij de Bouvrie’s de Pötter heet.  De absolute hit kwam evenwel van tant Wiesa.  Wierp zij een twee op de stok dan gebeurde dat nooit zonder dat ze zei:  E twieke op e fluitsje . Anno 2012 is Wiesa nog steeds onder ons.  Niet in levende lijve maar met haar ongeëvenaarde kaartterm.

Over de fluit van mijn pa kan ik kort zijn.  Vader Harie floot in zijn goede jaren dat het een lieve lust was.  Zelden herkenbare deuntjes die uit zijn getuite lippen tot leven kwamen. Wel zeer hoorbaar.  De vogels in onze tuin aan de Cannerweg waren absoluut niet te benijden.  Volgens mijn eigen waarneming fluit de 21^ste eeuw mens stukken minder.  Toch een wetenschappelijk onderzoekje waard. Toeval of niet, onlangs heb ik weer eens een ouderwets fervent fluiter ontdekt.  In een kroeg aan de Markt waar, na het kraaien van de haan, vaak veel bedrijvigheid heerst gaat barman I. bijna dagelijks fluitend door het leven. In ieder geval tijdens zijn werkdag.  Vooral knap en interessant is dat hij iets anders fluit dan de wijs van de muziek die uit de muziekboxen schalt.

De blokfluit is de grote boosdoener.  Nooit, helemaal nooit lukte het me op de lagere school ook maar een melodieuze noot uit de dikke tak met gaatjes te fluiten.  Ziek, zwak en misselijk werd ik er van. Net zoals van een partijtje blaasvoetbal.  Van het woord blokfluit raakte ik jarenlang geblokkeerd.  Op 10 en 11 maart viert het Nederlands Fluit Genootschap haar 20 jarig bestaan in Maastricht.  Zelf organiseer ik in dat weekend het eerste Wiesa  Joker Toernooi met als hoofdprijs  de Twieke Op e Fluitsje trofee.

Voor het eerste een ouwe lul genoemd.  Tenminste door iemand die ik totdat moment niet kende.  Thuis vinden ze dat al jaren en mijn voetbalvrienden van De Buukskes weten niet eens mijn voornaam, wel hoe het is gesteld met mijn kroonjuwelen.  Op mijn dagelijkse fietstocht naar hartje Maastricht het werd ik door een jonge dame op het kruispuntje Pieterstraat / Begijnenstraat op deze eretitel vergast.  Het moet gezegd, even daarvoor zei ik trut tegen het wicht.  Op een scooter waarop aan de zijkant prominent haar naam Belle stond geschreven, sloeg de blondine vlak voor mijn neus links af naar de Begijnenstraat.  Als ouwe lul wist ik door een uiterste krachtinspanning en remactie niet volop haar in te rijden.  De trut, het woord is nu eenmaal gezegd, keek mij met haar naar ik meen staalblauwe ogen met een koele Breivik blik aan en ik hoorde haar, bedacht ik achteraf, denken:  ouwe lul, kijk eens uit. Niets bijzonders.  Mensen die een fout in het verkeer maken verwijten anderen vaak zat dat ze beter moeten opletten. Veelal die gedachte benadrukkend met het opsteken van een middelvinger.  Het woordje trut vloog uit mijn mond en in het wegrijden draaide Belle, met in haar het beest, haar mooie hoofdje 180 graden als ware ze Linda Blair in The Exorsist, en riep me toe “Awwe lul, loer zellef oet”.  Ik keek verbouwereerd om me heen en bij het zien van het eethuis van Robin Berben dacht ik: “Sjiek is miech dat.”  Na nog wat  verbaal heen en weer geduw en getrek vervolgde we beiden maar onze weg.

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, SAPPI, was ik het voorval alweer vergeten.  Een kleine twintig papiermakers probeerden daar E-bikes uit. Leuk en gezellig gebeuren in een groot magazijn van de fabriek.  Tot het moment dat ik door een SAPPI mevrouw werd gevraagd wat ik kwam doen.  Foto’s maken en later een stukje over het gebeuren schrijven was de korte heldere uitleg.  Stuurt u ons het stukje eerst toe voor goedkeuring vroeg de vrouw me vooral dringend en minder vriendelijk.   Met ongeloof keek ik haar aan en antwoordde dat ik dat niet van plan was.  “Dat is onze policy”, zei ze.  In een poging gevat te zijn vroeg ik of we hier te maken hadden met een SAPPI bedrijfsgeheim.  Dat was niet het geval, maar iets schrijven over haar werkgever moet eerst goedgekeurd worden.  Ik dacht even terug aan Belle.  Bleef evenwel verstandig en zei: “U leest het wel terug op Maastricht Aktueel en De Ster. Waarvan akte.

Een geluk bij een ongeluk bracht mij bij de derde ontmoeting met een vrouw die dag.  De onfortuinlijke 91 jarige mevrouw H.  lag uitgestrekt op de Hondstraat. Een flinke klap gemaakt met haar rollator deed haar kermen van de pijn.  Gelijk schoten we met een aantal mensen haar te hulp.  Flink ingepakt in dekens en op haar hoofd mijn Slazenger ijsmuts hielden we haar warm tot  de ambulance kwam.  “Wat bin iech toch lèstig”, zei het lieve mens.  Ik wist wel beter.

Het was even wachten.  De vrieskou en de sneeuw ontbeerden nog een element om de echt mooie plaatjes te kunnen schieten. Te weinig vocht in de lucht voorkwam tot nu toe de broodnodige rijp.  Ziedaar afgelopen nacht kreeg Maastricht Aktueel fotograaf Laurens Bouvrie wat hij graag wilde.  Eindelijk tijd voor het close up werk.  En passant in Heugem/Randwyck aan de boorden van de Maas en aan de overkant aan de kades van Sint Pieter nog enkele andere taferelen vastleggen.  Een visser met vissenbloed, de binnenhaven van Sint Pieter als look a like van de Bonkervaart.  Winter in America is cold zong Doug Ashdown.  In Maastricht net zo…..

Ik hoorde deze week twee bevlogen mensen.  De een door vakbroeders en gasten geprezen om zijn vakmanschap en tegelijkertijd door, voornamelijk de buitenwacht, verfoeid om zijn vermeende arrogantie en schijt aan de buren mentaliteit.  De ander een door links en rechts gewaardeerde collega. Net zo zeer beticht van het oplaten van te veel proefballonnen.  Ja,beschrijving nummer een heeft betrekking op meesterkok Hans van Wolde.  Komt u, behalve de inwoners van Malberg en Oud Caberg, niet op naam nummer twee?  Laat me u helpen:  Albert Nuss,  PvdA wethouder van talloze zaken, waaronder  Duurzaamheid.  Twee heren in bijna niets vergelijkbaar.  De een flamboyant, de ander ingetogen.  De een exquise in de keuken met een hoog straattaalgehalte, de ander een dossiervreter en een beschaafd prater met zelden of nooit een stemverheffing.   De kokende flapuit en de soms ietwat dromerige politicus.  Twee karakters die, los van hun geaardheid, geen match opleveren bij een dating bureau.  Of de filosofie van het koppeltjesmakenbedrijf moet zijn: Opposite Attracks.  Twee tegenpolen met één grote gelijke noemer:  bevlogenheid.

 
Hans van Wolde praat maandag in het MECC niet ver van de intense  bier- en snacklucht van de BBB voor een gezelschap kenners van de fijne keuken.  Wat heet.  Van Wolde prikkelt, vraagt, daagt uit. Niet altijd even logisch.  Een beetje Cruyffiaans taalgebruik.  Uitspraken die haaks op elkaar lijken te staan.  Of wordt het oor van de leek misleidt?  Het maakt niet uit. Op een leren bank zit een trotse man met enorme passie voor zijn vak.  Een kok met een missie.  Geen tacticus, dat dan weer wel.  Zijn fijne gerechten staan haaks op zijn hutspot taal.  De ogen, de mimiek en de handen spreken evenwel boekdelen.  Van Wolde is puur,  zoals de smaak van zijn gerechten.  Zeker niet mijn man, zeker niet for all seasons.  Dat zal hem een zorg zijn, mij ook.  Ik roddel lekker mee wanneer die arrogante Hollander als onderwerp voorbij komt. Om zo nu en dan wel te zeggen:  wat een bevlogenheid toont die man keer op keer.

 
Een etmaal later loop ik Albert Nuss in het stadhuis tegen het lijf. Aan de praat met twee journalisten over uiteraard zijn Don Quichot gevecht in de gemeenteraad en daarbuiten over een windmolenpark. Over de mens Albert Nuss zijn de meningen niet sterk verdeeld.  Een rustig immer betamelijke man. De politicus Nuss daarentegen lukt het regelmatig sterke verdeeldheid te veroorzaken.  Niet door boude uitspraken of schofferen van collega politici. Neem het project windmolenpark Lanakerveld.  Tegenstanders van de studie van dit project strooien met angstscenario’s.  Dat is tegen het zere been van de Nuss.  Feiten wil hij op tafel hebben, geen veronderstellingen. Felle tegenstand maakt van Nuss een bevlogen mens.  Geen gedrevenheid om zijn zin te krijgen overigens.  Niet om anderen een loer te draaien.  De passies van Nuss zijn democratie en communicatie.  De hakken in het zand om zieltjes te winnen is niet zijn ding.  De toekomst van Maastricht vraagt om actie. Niet om niks te doen.  Misschien toch eens tijd voor een avondje gemeenteraad met Hans van Wolde.  Met orkaankracht duidelijk maken dat pas iets beoordeeld kan worden wanneer het af is, is hem wel toevertrouwd.