Cleo Reinders burger-niet-raadslid SBM.

Opinie

Cleo Reinders, burger-niet-raadslid, Economische en Sociale Zaken, Stadsbelangen Mestreech, vertelt waarom Stadsbelangen Mestreech vóór het oprichten van een groot poppodium in Maastricht is.

In de Gemeenteraadsvergadering van 27 september jl. is het initiatiefvoorstel van D66 over het poppodium in Maastricht met een meerderheid van de Raad aangenomen. Met het raadsstuk werd beoogd de mogelijkheden tot oprichting van een groot poppodium in Maastricht in kaart te brengen door het uitvoeren van business cases. Ik wilde deze ruimte daarom ook graag gebruiken om uiteen te zetten waarom Stadsbelangen Mestreech vóór het oprichten van een groot poppodium in Maastricht is.

Het doel van D66 om te komen tot een bredere popcultuur dan de huidige is volgens SBM allereerst een goed streven: er moet, onder andere in het kader van Maastricht Culturele Hoofdstad 2018, gekeken te worden naar de behoeften van de vele jongeren in Maastricht: dit is dus bij uitstek het
moment om na te denken over mogelijkheden om Maastricht, maar ook Zuid-Limburg in zijn geheel, aantrekkelijker te maken voor deze groep.

De verdere uitbreiding van de in 2007 opgerichte Muziekgieterij zou bovendien een logische stap in dit proces zijn, omdat zij haar sporen al verdiend heeft als klein poppodium en binnenkort besloten moet worden over de toekomst en huisvestingsplaats van dit podium. De expertise en ervaring die bij de Muziekgieterij als poppodium, maar ook als productiehuis, aanwezig zijn, kan Maastricht goed gebruiken bij het verbreden van haar popcultuur.

In het raadsvoorstel wordt gestreefd naar een bovenregionale werking van dit poppodium. Daar regionale en grensoverschrijdende Euregionale samenwerking twee van mijn persoonlijke speerpunten zijn, heb ik gepleit voor samenwerking met de andere poppodia in de omgeving, het liefst al in een vroeg stadium van het ontwikkelingsproces. Het is heel belangrijk in te zien dat wat wij hier in Maastricht ontwikkelen invloed kan hebben op andere steden in de Euregio: in dat kader is het verklaarbaar dat andere partijen (Gemeenten of andere Poppodia) met argusogen naar de ontwikkelingen in Maastricht kijken.

Het zou echter jammer zijn wanneer tegenwerking door andere partijen zou plaatsvinden uit angst: de mening van SBM is dat de ontwikkelingen namelijk niet negatief hoeven uit te pakken voor andere partijen: door goede communicatie te voeren, processen en programmering op elkaar af te stemmen en te bekijken welke karakteristieke kwaliteiten elke partij heeft, kan de potentie die Zuid-Limburg c.q. de Euregio als geheel heeft
optimaal aangeboord worden, met als resultaat dat er op een relatief klein grondgebied voor elk wat wils aanwezig is op het gebied van muziek, kunst en cultuur.

Overleg en samenwerking tot slot zijn volgens SBM randvoorwaarden voor het tegengaan van onwenselijke ontwikkelingen tegen de achtergrond van een ‘wij tegen hen’-houding! In dit kader noem ik het bericht uit L1NWS: voor velen een donderslag bij heldere hemel waarin gesuggereerd werd
dat er geen groot poppodium komt, non-argumenten en politiek ruis inbegrepen. Het zou jammer zijn als dit de nieuwe realiteit is.  Een bovenregionaal poppodium waarin ruimte is voor zowel passieve als actieve muziekbeoefening zou er immers voor kunnen zorgen dat naast Maastricht ook de rest van Zuid-Limburg aantrekkelijker wordt voor jongeren en studenten om hier te komen wonen en er na hun studie zelfs te blijven!

Cleo Reinders, burger-niet-raadslid ESZ Stadsbelangen Mestreech.

Wiel Nelissen in gesprek met Gerd Leers

Opinie

Per jaar bezoeken 60 duizend mensen uit Heer, Scharn, Amby en het Wittevrouwenveld het lees- en boekencentrum. Daar komt nog eens bij dat jaarlijks de bibliotheek van Heer door 160 schoolklassen wordt bezocht. Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken dat het filiaal de deuren moet sluiten om zo het Centre Céramique te redden. Het, zo is inmiddels duidelijk, (te) dure gebouw in Wyck vreet zo veel budget op dat andere – goed lopende – bijgebouwen de klos dreigen te worden.  Dat is onrechtvaardig en onlogisch. Ik ben niet tegen het Centre Céramique, maar het kan niet zo zijn dat een goedlopende voorziening door problemen van anderen al tien jaar met slopen wordt bedreigd.

Het is makkelijk om iedere keer weer bij het onderwerp sluiting met argumentaties te komen die aangeven dat de sluiting door voldoende alternatieven wordt opgevangen. Het merendeel van die alternatieven zijn overigens nieuw aan te brengen voorzieningen. Dan is het toch niet meer dan logisch dat ieder weldenkend mens zegt: “wat zijn daar de kosten van?”  Het antwoord weet niemand of wordt in ieder geval niet bekend gemaakt. Net zo min kom je te weten wat de Bieb in Heer jaarlijks aan opbrengsten oplevert.

We zijn als gemeentelijke overheid op zoek naar mogelijkheden om de sociale samenhang te vergroten. Dan past het toch niet een voorziening, die in het hart van een goed florerende gemeenschap staat en die een bindende factor is, te sluiten. Laten we een voorbeeld nemen aan Heerlen. Daar hebben ze een bibliotheek met maar liefst een stuk of vijf buurtvestigingen.

Maastricht Culturele Hoofdstad. Prima streven, moeten we vooral ook doen en ons honderd procent voor inzetten. In deze tijden mogen we evenwel niet alleen bezig zijn met het neerzetten van een high culture.  Cultuur is niet exclusief weggelegd voor de happy few.

Tekenend voor die Cultuur is dat op een subsidie van 30 miljoen euro maar 275.000 euro wordt bezuinigd. Dat is een marginaal bedrag in deze tijden waar de kaasschaaf lijkt vervangen door het hakbijl. Bizar mag het genoemd worden dat van die bijna 3 ton bijna 30 procent bezuiniging ten laste komt van de Bieb in Heer: 100.000 euro. Dat valt niet uit te leggen.

Wij moeten toch zeker ook een laagdrempelige culturele voorziening als een goed lopende bibliotheek in stand houden? Hoeveel (meer) geven we niet uit aan verschillende culturele instellingen, zoals Marres en de Culturele Biografie om dit tweetal maar eens te noemen die minder succesvol zijn wat betreft  bezoekersaantallen dan de bibliotheek in Heer en die samen zo’n 800.000 euro subsidie krijgen van de gemeente.

Wij steken als stad heel veel geld in het ontwikkelen van een jongerencultuur. Prima. Maar maak dan niet een voorziening waar veel ouderen, samen met jongeren,  gebruik van maken kapot.

Iedereen weet inmiddels wel dat de broekriem moet worden aangetrokken. Daar kunnen we niet omheen draaien. Dat wil echter niet zeggen dat we wat gezond en goed is wegsnijden uit de samenleving. En al helemaal niet, zo lijkt het in ieder geval, door maar iets te doen zonder onderbouwing en zonder te kijken naar wat iets oplevert. Bezuinigen mag, maar mag niet ten koste gaan van onze basisvoorzieningen. En de Bieb in Heer bewijst jaar in jaar uit een basisvoorziening te zijn voor velen. Nog erger wordt het wanneer we iets simpelweg wegschrappen en gaan vervangen door alternatieven waar niemand van weet wat ze gaan kosten. Dat is kortzichtige korte termijnpolitiek avant la lettre.

De Seniorenpartij gaat wethouder Jacques Costongs dan ook voorstellen om de bibliotheek in Heer, die van Malpertuis evenzo, open te houden tot een gedegen onderzoek heeft plaatsgevonden naar de functionaliteit van beide filialen.

Wiel Nelissen, Seniorenpartij Maastricht.

Al sinds de jaren tachtig bestaan er anti-kraakbureaus en we zijn er maar al te blij mee, want zo hebben we geen last van krakers en is er (tijdelijk) goedkope woonruimte voor wie geen geschikte woning kan vinden. Het is echter geen rozegeur en maneschijn bij de anti-kraakbureaus, want bewoners van panden die in beheer zijn van deze bureaus blijken helemaal geen rechten te hebben. Zo ontstaat er onbedoeld een groep huurders die buitenspel staat op de woningmarkt.

Anti-kraakbureaus maken namelijk geen gebruik van normale huurcontracten maar van bruikleenovereenkomsten. Door deze constructie weten ze buiten de huurwet te blijven. Dit betekent dat de bewoners zich niet kunnen beroepen op de bescherming van de huurwet. De opzegtermijn is bijvoorbeeld maar 2 weken. Dat is niet alles: bewoners kunnen geen beroep doen op huurbescherming, hebben geen huisvrede waar inbreuk op kan worden gemaakt en hun persoonlijke levenssfeer kan worden aangetast. Zo bevat de bruikleenovereenkomst een bepaling dat het anti-kraakbureau zonder aankondiging het pand mag betreden. Daarnaast bevat de bruikleenovereenkomst verschillende bepalingen die leiden tot inmengen in de persoonlijke levenssfeer van de bewoner. Het is ongehoord dat een anti-kraakbureau gebruik kan maken van dergelijke bepalingen terwijl de bewoners niet worden beschermd.

Maar het kan gewoon anders. De wetgever heeft voorzien in de mogelijkheid van tijdelijke verhuur. Hierbij hebben bewoners wel huurbescherming, huisvrede en er is geen inmenging in de persoonlijke levenssfeer. De verhuurder behoudt flexibiliteit met een opzegtermijn van 3 maanden. Dit biedt genoeg mogelijkheden om het gebruik van bruikleenovereenkomsten door anti-kraakbureaus in de toekomst te verbieden. Zolang dat nog niet door de regering is doorgevoerd kan de gemeente ook ingrijpen. De gemeente moet door middel van een leegstandsverordening eisen stellen aan de anti-kraakbureaus die in de stad actief zijn. Een anti-kraakbureau dat inbreuk maakt op de huisvrede en de persoonlijke levenssfeer krijgt dan geen vergunning.

De gemeente Maastricht maakt zelf ook gebruik van een anti-kraakbureau. Voor zover dat mogelijk is, moet de gemeente de samenwerking met anti-kraakbureaus stopzetten en voortaan gebruik maken van tijdelijke verhuur. De gemeente hoort hier namelijk het goede voorbeeld te geven. De overheid behoort niet geassocieerd te worden met praktijken waarbij allerlei wetten worden omzeild.

Voor mij is het duidelijk: de huidige praktijken van anti-kraakbureaus moeten stoppen. Geen omzeiling meer van de huurbescherming, geen inbreuk op de huisvrede en geen inmenging meer in de persoonlijke levenssfeer. De gemeente en het rijk hebben de middelen in handen om hier een einde aan te maken.

Antoine van Lune

‘Wij zijn groot en jullie zijn klein en dat is niet eerlijk’

Het vertrek van Luc Winants moet – helaas – als volkomen logisch worden gezien. De situatie was er simpelweg naar. Iedereen begreep dat dinsdag en woensdag 21 en 22 september 2010. Behalve sommige mensen binnen het CDA.  Laat het volstrekt helder zijn dat niemand, maar ook niemand, van links tot en met rechts en van voor- en tegenstanders in de redding van MVV een hekel aan de inmiddels gewezen wethouder had of heeft. Zijn positie kon niet meer gehandhaafd worden omdat – uitstekend verwoord door Esmiralda Thieme van Trots op Nederland – de gemeenteraad dan de komende drie en half jaar zichzelf niet meer serieus kon nemen. Duidelijk, helder, klaar. Dat is heel erg, dat is heel triest, maar het politieke metier is als de Tour de France:  de politiek wacht op niemand en gaat ieder dag weer verder.

Des te boeiender toch trachten te begrijpen waarom  Peter Geelen woensdagavond om een motie van wantrouwen in te dienen tegen het college waarin twee CDA wethouders in actief zijn. Wat bezielde hem. Een ultieme vorm van machtspolitiek? Totale arrogantie? Een zelden eerder vertoonde vorm van pathetiek  moet toch bijkans geconcludeerd worden. Een mislukte variant om een nieuw Calimero effect tot stand te brengen:  “Wij zijn groot en jullie zijn klein en dat is heel zielig hoor”.

Knokken voor het lijfsbehoud van je politieke broeder is niks mis mee. Sterker nog, doet een partij dat niet mag je daar vraagtekens bijzetten. De tactiek van het CDA Maastricht kan evenwel linea recta het rariteitenkabinet in.  Met een absoluut maffe manier van het gebruik van politieke machtsmiddelen (een CDA’er uit, dan maar het gehele college) in combinatie met een ‘smartlapperige’ manier van het etaleren van zelfzieligheid wekte zo veel verbazing, zeg maar gerust volstrekt ongeloof dat het enige resultaat dat Peter Geelen hiermee boekte was dat hij helemaal alleen kwam te staan.

De komende weken zal vooral veel worden gepraat hoe nu in het college verder te gaan.  De kans mag gerust groot genoemd worden dat de wonden snel geheeld zullen zijn.  Dat heeft niks met politiek te maken maar met persoonlijke talenten en synergie. Wethouder Jim Janssen van het CDA mag in staat worden geacht om op basis van vertrouwen en capabiliteit goed verder samen te werken met zijn collega’s van PvdA. D66 en Seniorenpartij Maastricht.  Daar zal de pijn niet lang blijven hangen.  De geest van Luc Winants en de wijze waarop hij moest vertrekken zal in dat gezelschap niet lang rondwaren. Dat heeft niets met de ex-wethouder te maken maar met ‘common sense’ van de rest van het gezelschap.

Hoe de verhoudingen de komende maanden binnen de CDA fractie gaan liggen is veel spannender.  Een opvolger voor Winants zal niet makkelijk te vinden zijn maar is niet onoverkomelijk. Meer ter zake doende is echter de positie van Peter Geelen. Nog een keer in een spannende situatie in de raad zo raar te werk gaan, levert hoon op van alle andere partijen. En of de eigen partijleden een dergelijk manier van debatteren en merkwaardige manier van optreden in de raad nog een keer accepteren mag betwijfeld worden.

Laurens Bouvrie

Afgelopen dinsdag gaven de oprichters van het opinieblad Zuid een persconferentie. Hierin deden zij uit uitgebreid uit de doeken wat hun doelen zijn.

In de gezelligste huiskamer van Wyck, hotel Townhouse, werd gisteren voor relaties, medewerkers en andere genodigden een klein feestje gehouden.

Maastricht Aktueel nam een kijkje en zag veel bekende BM’ers van rechtse en linkse signatuur. Net zoals ook de creatieve gasten net zozeer aanwezige waren als de degelijke zakenmensen. Opinie komt immers nooit vanuit een richting lieten de makers van het blad weten.

Mocht u overigens denken dat er vooral veel Zuid gelezen werd, neen. Dat was maar een momentopname. Zuid deed vooral deze avond waar het zuiden misschien wel het meest in gespecialiseerd is: genieten van een drankje en een hapje en van goed gezelschap.

De initiators van Zuid. Van links naar rechts: Peter Eberson, Maurice Ubags en Peter Denen

Peter Eberson geeft tekst en uitleg over de format van Zuid

Zuid-Limburg is sinds dinsdag 7 september 2010 een magazine rijker: Zuid. Niet zomaar een maandblad. Geen glossy als Chapeau of Niveau, voornamelijk handelend over het rijke Bourgondische leven.  Ook geen Nummer Een, vooral gevuld met advertorials. Twee van de voormalige drie oprichters van de inmiddels niet meer weg te denken Stadskrant De Ster, Maurice Ubachs en Peter Eberson, presenteerden dinsdagochtend met trots een heus met pretentie opgezet onafhankelijk regionaal opinieblad met een naam die staat voor waar het uit gaat komen: Zuid. En daar waar het succes van De Ster in de Maastricht mee begon: spraakmakend en gratis moet het opinieblad op een hoger plan verder gaan.

Zuid gaat de spannende uitdaging aan om een gratis opinieblad in een regionale markt te positioneren. Tegelijkertijd geven de initiators Ubachs en Eberson, samen met hun commercieel directeur Stefan Denen,  uitdrukkelijk aan dat de inhoud van Zuid onafhankelijk zal zijn. Een zware en uitdagende proeve, om een deze week populair woord te noemen.

De toekomst zal snel genoeg leren of het Zuid lukt om een waar opinieblad te zijn voor de regio zonder de onafhankelijkheid van de redactie te moeten prijsgeven. De visvijver van potentiële adverteerders ligt immers vlak naast het water waar ook de opinie vandaan gehaald moet worden en niet zelden is de adverteervis direct familie van de opinievis. Maurice Ubachs pareerde evenwel de kritische vragen hierover met de stellige overtuiging en misschien nog wel belangrijker ervaring die hij bij De Ster opdeed. Niet zelden wist Maurice Ubachs een meer dan kritisch journalist te zijn naar het stadsbestuur van Maastricht toe.  Dat de gemeente Maastricht een niet geringe afnemer van advertentieruimte in De Ster was (nog steeds is)  deerde Ubachs niet. Als hoofdredacteur waren zijn commentaren vaak vlijmscherp en zeker naar de gewezen burgemeester Gerd Leers toe soms zelfs een bijna persoonlijk duel.  De echte opiniestukken zullen ook echte artikelen worden met een mening. Waar Zuid vooral voor moet waken is dat de advertorials, waar vooral een gratis blad nu eenmaal niet zonder kan, niet de overhand gaan krijgen en opzichtig genoeg zijn afgebakend.

Los van alle economische en commerciële moeilijkheden die Zuid net zo mag verwachten als ieder ander nieuw product, zal wellicht de hoogste moeilijkheidsgraad ontdekt worden in het steeds weer opnieuw vinden van spraakmakende personen, bedrijven, instellingen en onderwerpen. Zuid Limburg is niet Nederland en al helemaal niet de wereld. Bewegend en vooral schrijvend in een niche als regionale opinie kan dat leiden tot een droge of in ieder geval een flauwe  pen. Nieuws is er iedere dag, van klein tot groot. Maar opiniemakers en andere kopstukken zijn in een klein gebied niet ontelbaar aanwezig. Te vaak en te veel een mening van dezelfde personen over dezelfde onderwerpen kan een gevaar van verzadiging opleveren.

Dat is vooralsnog niet aan de orde. Het drietal moet nu vooral geprezen worden met een mooi vers pittig product op de markt komen. En dat valt in een tijd van veel van hetzelfde en weinig diepte in doen en laten zeer te waarderen.

Het magazine verschijnt tien maal per jaar.  Dat in een oplage van 33.000 stuks.  Het blad is zoals gezegd niet te koop. Het wordt gratis verspreid aan vooraf bepaalde adressen.

Laurens Bouvrie

De gemeente Maastricht is op zoek naar leden voor Het Maastricht-panel . Een panel dat via internet actief zal zijn voor de stad.  Het biedt iedereen die in Maastricht woont de mogelijkheid online zijn of haar mening te geven over zaken die in Maastricht spelen.

Iedereen die in Maastricht woont, ouder is dan twaalf jaar en regelmatig zijn of haar mening wil geven over zaken die in Maastricht spelen kan zich voor het panel inschrijven. Panelleden worden enkele malen per jaar benaderd om deel te nemen aan een onderzoek over diverse onderwerpen. De onderwerpen hebben betrekking op de stad Maastricht of op de woonbuurt. Het invullen van een onderzoek neemt naar verwachting zo’n tien tot vijftien minuten in beslag.

Het Maastricht-panel is een samenwerking tussen de gemeente Maastricht en het onderzoeksbureau Flycatcher.

Kijk op www.maastricht.nl

Opinie van Antoine van Lune (PvdA) over de bezuiniging op homo-emancipatie.

Vorige week kwam het SCP-rapport “Steeds gewoner, nooit gewoon” uit over de acceptatie van homoseksualiteit in Nederland. Over de hele linie genomen blijkt dat de acceptatie van homoseksuelen groter is geworden, maar onder een aantal groepen is het nog steeds problematisch. Een van die groepen zijn de jongeren. Een op de tien jongens wil niet bevriend zijn met een homo. De helft van de jongeren vinden het vies als twee jongens zoenen. En een op de drie jongeren denkt dat het niet veilig is om op school eerlijk te zijn over je homoseksualiteit.

Als we er voor willen zorgen dat homoseksuelen, biseksuelen en lesbiennes in de toekomst veilig voor hun seksualiteit uit kunnen komen, zullen we vooral ons beleid op jongeren moeten richten. Met de subsidie van voormalig minister Ronald Plasterk aan een aantal gemeenten is men in 2008 in Maastricht begonnen met een project waarbij verbetering van de acceptatie van homoseksualiteit op scholen centraal staat, een fantastisch project dat met dezelfde regeling ook in Heerlen is gestart in 2009. In 2011 loopt die subsidieregeling af. Grote bezuinigingen komen op Maastricht af vanwege de economische crisis. Zonder een landelijke subsidie dreigt er dan ook weinig tot geen budget over te blijven voor homo-emancipatiebeleid, dat mag niet gebeuren!

Een serieuze kandidaat voor Culturele Hoofdstad 2018 kan natuurlijk niet zonder een serieus homo-emancipatiebeleid. Samen met de grote steden, de provincie en belangenorganisaties zal er gewerkt moeten worden aan een veilige leefomgeving voor iedereen. Dit begint bij jongeren, maar binnen andere groepen zoals orthodox religieuze groepen valt ook nog veel werk te doen.

In de afgelopen jaren is er door de gemeente, scholen en COC in Maastricht een begin gemaakt met het verbeteren van de acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren. Laten we dit beleid voortzetten en versterken door samenwerking in de regio en niet het kind met het badwater weggooien!

Antoine van Lune

Deze week werd in de commissie stadsontwikkeling de jaarrekening besproken. De bespreking van de Jaarrekening is een cruciaal moment voor de controlerende taak van de gemeenteraad. Het is het moment waarop de gemeenteraad de prestaties kan beoordelen van het voorgaande jaar, lering kan trekken uit het verleden en de consequenties voor het toekomstige beleid kan bepalen.

De programma’s over stadsontwikkeling en wonen worden sterk beïnvloed door de demografische ontwikkeling en de economische krimp. Bij de inrichting van onze stad moet voortdurend rekening worden gehouden welke effecten demografische, economische en sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen hebben op de toekomst van onze stad.

De bouwsector is een van de sectoren die naast de bankensector het hardst getroffen is door de huidige crisis. Woningcorporaties , projectontwikkelaars en aannemers ondervinden in het hele land problemen. Sommigen van hen zijn ernstig in de problemen gekomen in 2009 en anderen gaan onzekere tijden tegemoet in 2010. In dit licht lijken de problemen in Maastricht nog te overzien. Dit betekent niet dat het gevaar geweken is. Het economische herstel is namelijk nog fragiel.

Het is daarom van groot belang dat de raad op de hoogte is van de risico’s van grote projecten. Zoals het college al eens heeft gezegd is het niet in het belang van de projecten dat alles openbaar wordt, en daarom zou de raad regelmatig vertrouwelijk geïnformeerd moeten worden over de stedelijke projecten o.a. over de risico’s. Voor zover dat mogelijk, is behoort het debat natuurlijk publiekelijk gevoerd te worden. Het vertrouwelijk informeren van de raad is alleen bedoeld als een ‘last resort’, want de toekomst van de stad gaat niet alleen de raad aan, maar vooral de burgers van de stad.

Transparantie tussen college en raad versterkt uiteindelijk de raad in zijn kaderstellende en controlerende taken. Wat betreft de controlerende taak van de gemeenteraad is de jaarrekening een cruciaal stuk waarin de het college verantwoording aflegt over het gevoerde beleid van het voorgaande jaar. Uit de jaarrekening zelf zal dan ook over de hele breedte duidelijk moeten worden welke afgesproken prestaties niet/wel zijn gehaald.

Bij de huidige jaarrekening is dat niet altijd even duidelijk, dus daar moet verbetering in komen. Maar de raad kan ook zelf haar verantwoordelijkheid nemen en kiezen om de jaarrekening niet tegelijk met de kaderbrief te behandelen, zodat de jaarrekening de aandacht krijgt die het verdient. In het belang van de stad en de rol van de raad als de uiteindelijke controlerende macht op lokaal niveau.

John Steijns, fractievoorzitter Stadsbelangen Mestreech, schreef zijn opinie over de bezuinigingen en de noodzaak tot samenwerking.

De laatste maanden wordt steeds meer het woord bezuiniging genoemd. Als gevolg van de financiële crisis lopen de overheidsinkomsten en uitgaven uit de pas. Den Haag gaat dus bezuinigen.

Een groot aantal maatregelen van de overheid treft de burger rechtstreeks. Belastingmaatregelen, het wijzigen van de AOW leeftijd van 65 naar 67 jaar, de wijziging van het pensioensysteem en ga maar zo door. Maar ook indirect zal de burger geconfronteerd worden omdat de gemeente minder geld zal gaan krijgen vanuit Den Haag. Het College van Burgemeester en Wethouders noemt al een bedrag van 30 miljoen euro op jaarbasis dat uiteindelijk moet worden bezuinigd.

Evenals het CDA, PvdA, de Senioren Partij Maastricht en D66 stelt Stadsbelangen Mestreech dat sociale verworvenheden zoals veiligheid, de WMO en het armoedebeleid moeten worden ontzien. Maar hoe realistisch is dat? Maastricht kampt al sinds de invoering van de WMO met een groot tekort. In 2007 waren de uitgaven voor de WMO 1,9 miljoen hoger dan het budget dat hiervoor vanuit Den Haag beschikbaar werd gesteld. In 2008 werd liefst 3,6 miljoen meer uitgegeven en afgelopen jaar (2009) bleef de teller steken op 2,5 miljoen. Ondanks alles blijft het uitgangspunt dat op individuele zorg niet wordt beknibbeld. De oplossing wordt gezocht om de zorg slimmer en efficiënter te organiseren. Maar hoe lang kunnen we dit nog volhouden?

Met de regelmaat van de klok worden proefballonnen opgelaten. Bijvoorbeeld bezuinigen op subsidies of voor alle diensten en faciliteiten van gemeente een kostendekkend tarief in rekening te brengen. Deze maatregelen zullen echter gevolgen hebben voor onze gemeenschapszin en de verenigingsstructuur en gaat dus ten koste van het welzijn van de burger.

Stadsbelangen Mestreech is van mening dat eerst moet worden ingezet op minder vergaderen en andere vormen van overleg. Het verhogen van het gemiddeld aantal productieve uren levert ongetwijfeld enkele miljoenen op evenals operationele samenwerking met buurgemeenten. Een sociale dienst voor alle Zuid Limburgse gemeenten, een gezamenlijk inkoopsbureau, het gemeenschappelijk innen van gemeentelijke belastingen of een gemeenschappelijke dienst voor het inzamelen van het huisafval zijn voorbeelden die kunnen bijdrage om de bezuinigingsopgave voor een groot deel te realiseren!

Op het terrein van volkshuisvesting, economische ontwikkeling en toerisme is een takendiscussie zinvol omdat vereende krachten niet alleen de kwaliteit ten goede komt maar ook financieel voordeel kan worden behaald.