In de Bonbonnière vierde afgelopen vrijdag de vrijwilligers en hun partners samen met staf- en bestuursleden van het Ronald McDonald Huis Maastricht het 15-jarig bestaan.  “Een verjaardag met een dubbel gevoel”.  Dat zeggen Margo de Kock en Annelies Knaapen.  Zij zijn  twee betaalde krachten van het tijdelijke woonhuis pal naast het Maastricht UMC+ (azM) voor gezinnen die een zwaar ziek kind in het ziekenhuis voor behandeling hebben liggen.  Het tweetal houdt het Huis samen met 70 vrijwilligers draaiende.  Sinds de opening op 25 april 1998 is het Huis inmiddels een warm en veilig oord geweest voor 5000! gezinnen.  Margo de Kock:  “Om en nabij 60.000 nachten vonden ouders, broertjes en zusjes een “Thuis dichtbij het Ziekenhuis” om zo heel dicht bij hun zieke kind te kunnen zijn.”   Dan begrijpt ieder weldenkend mens de uitspraak van de Kock “Liever waren we niet nodig geweest” in combinatie met  “Maar omdat een Huis als dit nu eenmaal onontbeerlijk is, zijn we er wel heel trots op en dankbaar voor dat we zó veel gezinnen met heel ons hart hebben kunnen helpen.”

Het feestje in de Bonbonnière werd dan ook bescheiden maar wel degelijk intens gevierd.  Met  een lach en momenten van overpeinzingen aan de hand van cabaretier Amanda Sauerkraut brachten ze de middag in de voormalige schouwburg door.  Net zo voeren ze hun werk uit in het Ronald McDonald Huis.  De vrijwilligers van het Huis zijn ware kampioenen in het inschatten van situaties en stemmingen. 

Wie meer wil weten over het Ronald McDonald Huis Maastricht kijkt hier beneden naar Facts & Figures of gaat naar:  http://www.kinderfonds.nl/

Facts & Figures  Ronald McDonald Huis Maastricht

Bouwjaar 1997                    Architect:                               Jaap Dulfer, Architekten aan de Maas

December 1997:                  eerste gasten logeerden in het Huis

25 april 1998:                      Officiële opening Ronald McDonald Huis Maastricht         Toen: 11 kamers

Eerste voorzitter:                  Josien van Voorst tot Voorst

Eerste Huismanager:            Marjolein Nadaud

2004: Tweede voorzitter:      Thijs Brand

2005: Tweede manager:        Margo de Kock

2008: Ambassadrice:            Chantal Janzen

25 april 2008:                         Start uitbreiding van 11 naar 17 kamers   Juli 2009:  Uitbreiding afgerond

2011: Derde voorzitter:         Mirjam Depondt

25 april 2013:                          15 jarig bestaan

Aantal gezinnen in afgelopen 15 jaar:          tussen 4500 en 5000      Aantal overnachtingen:                                 tussen 55.000 en 60.000

Gemiddeld verblijf per gezin:                       2 á 3 weken, met uitschieters van 1 nacht tot 1 jaar.

Aantal vrijwilligers per week:                       60 – 70

Exploitatie per jaar:                                      +/- € 300.000,-

Geen overheidssubsidie!                             Benodigde sponsor- en donatiebijdrage per jaar: +/- € 150.000,-

Kosten per nacht per kamer: 50 euro         Eigen bijdrage ouders per nacht per kamer: 15 euro

Sponsorbijdrage per nacht per kamer: 35 euro

Verbonden aan wereldwijde organisatie Ronald McDonald House Charities. Onderdeel van Ronald McDonald Kinderfonds, Nederlands netwerk bestaat uit 15 Ronald McDonald Huizen, 2 vakantiehuizen, 1 sportcentrum voor kinderen met beperking.  Dichtstbijzijnde Ronald McDonald vakantiehuis voor kinderen met een handicap: Kindervallei in Valkenburg (samen met hen vormen we de “Ronald McDonald Huizen Limburg”).  Dichtstbijzijnde Ronald McDonald Huis: Zuid-Oost Brabant (Veldhoven).

Dolly Beckers Landwier is een van de vele mensen die vrijwel dagelijks gezinnen van zieke kinderen een warm huisgevoel geven in het Ronald McDonald Huis

Op de bank bij Amanda Sauerkraut was er ook tijd voor een paar cadeautjes

In de Bonbonnière vierden vrijwilligers, samen met hun partners en stafleden van het Ronald McDonald Huis vrijdagmiddag het 15-jarig bestaan van het ‘Thuis dichtbij het Ziekenhuis’ in Maastricht.  Het huis zorgt voor korte of langere tijd voor een woonplek vlakbij het Maastricht UMC+ (azM) voor gezinnen waarvan een ernstig ziek kind langere tijd in het hospitaal moet verblijven. Op 25 april 1998 opende het Ronald McDonald Huis haar deuren.  Nu, 15 jaren later de hoogste tijd om de 70 vrijwilligers in het zonnetje te zetten.  Na een receptie was het tijd om een uurtje onder elkaar te zijn.   In de voormalige schouwburg van de stad werden de nodige vrijwilligers op de divan ‘aan de tand gevoeld’ door Amanda Sauerkraut.  Algemene teneur van de gesprekken:  “Liever waren we niet nodig geweest”.

Later een uitgebreid sfeerverslag van 15-jaar Ronald McDonald Huis Maastricht. 

Voor de klanten van 24 Limburgse Albert Heijn filialen is het vanaf 1 januari 2013 mogelijk om de twee Ronald McDonald Huizen in Limburg te steunen door het doneren van hun emballagebon. 

De actie, die in principe een jaar gaat duren, is geïnitieerd door André Boersma, filiaalmanager van Albert Heijn Heer aan de Burgemeester Cortenstraat.

André: “Het is heel simpel: de klanten leveren hun lege flessen in, krijgen een emballagebon en kunnen die vervolgens in de donatiebox voor de Ronald McDonald Huizen Limburg gooien. Vrijwilligers van de Huizen halen de box vervolgens leeg, gaan ermee naar de klantenservice en krijgen het geld ter waarde van de emballagebonnen.”

De kinderen van de Nutsschool in Maastricht geven het officiële startsein voor de inzamelingsactie. Tijdens de Kerstmarkt op school vroegen ze alle bezoekers om één lege fles als entreebewijs.

Dat leverde een gigantische hoeveelheid lege flessen op.

Op donderdag 17 januari om 14 uur zullen de kinderen de flessen één voor één inleveren in het emballage-apparaat van Albert Heijn Scharnerweg.

Voor de gelegenheid biedt filiaalmanager Artin van Ginkel de kinderen de kans om ook een kijkje te nemen áchter het emballage-apparaat om zo te zien wat er allemaal komt kijken bij het verwerken van lege flessen.

Als alle flessen zijn ingeleverd, wordt bekend wat de opbrengst voor de Ronald McDonald Huizen Limburg is van deze ludieke lege flessen actie.

Wat vliegt de tijd: het is alweer bijna Kerstmis! Deze donkere dagen nodigen uit om de gordijnen te sluiten, de kaarsen aan te maken en samen met hen die je lief zijn te

Margo de Kock

genieten onder de kerstboom. We kruipen lekker dicht tegen elkaar aan, houden ons meer dan anders bezig met samen koken en lekker eten en geven elkaar kadootjes. Maar het is, bezien vanuit de plek waar ik werk, ook de tijd waarin ik me het meest schuldig voel. Dat moet ik misschien even uitleggen.

Elk jaar op 24 december rijd ik tegen 17.00 uur (meestal samen met één van mijn dochters) naar Albert Heijn om de bestelling op te halen voor de ouders in ons Ronald McDonald Huis. We zorgen voor lekkere dingen, een vier gangen maaltijd voor elk gezin, kerstkransjes, kerstbrood en een paar flessen wijn. We stallen alles uit in de keuken van het Huis. Elk gezin in Huis is vrij om te nemen wat ze lekker vinden en kunnen gebruiken.

De sfeer op die avond ervaar ik altijd als een beetje verwarrend: enerzijds is er een soort gêne omdat ik voel dat wat we doen om de gasten in ons Huis tot steun te zijn maar zo marginaal is. We kunnen een beetje voor ze zorgen, maar we kunnen hun angsten en onzekerheden niet wegnemen, en vooral: hun kindje niet genezen. Anderzijds voelt het goed om iets te kúnnen en mógen doen, juist op die momenten dat het zo belangrijk is.

Maar ook is er een overweldigend gevoel van dankbaarheid om de gezondheid van mijn eigen kinderen, het geluk in mijn gezin. En tegelijkertijd is er dus ook dat schuldgevoel op het moment dat ik de deur van het Huis achter me dichttrek en in de auto stap om met mijn eigen, gezonde, familie thuis Kerst te gaan vieren. En de gezinnen in ons Ronald McDonald Huis voor mijn gevoel “achterlaat.” Dat gevoel went nooit.

Het blijft voor mij een onbegrijpelijk iets: waarom de een verdriet heeft en de ander geluk, waarom de een viert en de ander lijdt. Wie bepaalt dat nu eigenlijk? En waar verdien ik dat in Hemelsnaam aan, al dat geluk?  Mensen vragen zich vaak af “waarom ik” als hen iets overkomt. Ik vraag me meestal af “waarom ik niet?” Misschien is dat gevoel nu juist wel mijn grootste drijfveer om te doen wat ik doe: ik wil teruggeven, zoveel ik kan, aan mensen die zo ongevraagd en vooral zo ontzettend onverdiend terecht komen in een situatie van angst, onzekerheid en wanhoop. Omdat ik me realiseer dat ik dat morgen zelf kan zijn.  Herkent u dat gevoel? Dan geef ik u graag iets mee: een kans om te genieten van dat geluk, met uw gezin, onder uw kerstboom, en tegelijkertijd iets te doen voor die ander, die dat niet kan. Vanaf 1 januari kunt u een jaar lang in 24 Zuid Limburgse Albert Heijn filialen uw emballagebon doneren aan de Ronald McDonald Huizen Limburg.

Dus dit is uw opdracht: Drink zoveel u kunt met de feestdagen en verzamel zoveel mogelijk statiegeldflessen!Lever ze in bij Albert Heijn en doneer uw statiegeldbon in de speciaal daarvoor aanwezige donatiezuil van de Ronald McDonald Huizen Limburg!  In Maastricht kunt u daarvoor terecht bij Albert Heijn Heer, Scharn, Brusselsepoort, Helmstraat en plein 1992.

Met uw steun maakt u mogelijk dat wij kunnen blijven doen wat we doen, niet alleen met Kerstmis maar 365 dagen per jaar: het bieden van een Thuis dichtbij het Ziekenhuis aan ouders van ernstig zieke kinderen. Ik wens u heerlijke, gelukkige en vooral gezonde feestdagen toe. Proost!

Liefs, Margo

Vorige week was een heel bijzondere week in Ronald McDonald Huis Maastricht. De week stond namelijk in het teken van een prachtig verhaal: het verhaal van de 1000 kraanvogels. Het werd ons verteld door medewerkers en leerlingen van UWC (United World College) Maastricht;  deze internationale school gelegen in Heer, naast hotel van der Valk, vierde in die week haar 50 jarig bestaan.

Het verhaal van de 1000 kraanvogels gaat over het Japanse meisje Sadako Sasaki.  Op 2 jarige leeftijd werd zij blootgesteld aan de straling die vrijkwam door de atoombom die de Amerikanen, om Japan te dwingen tot volledige capitulatie om zo een einde te maken aan de Tweede Wereldoorlog, op 6 augustus 1945 dropte boven Hiroshima. Sasaki overleefde de explosie van de bom maar liep, zoals veel andere overlevenden, enkele jaren later leukemie op.  Ze hoorde dat er een legende bestond die verhaalde dat iemand die 1000 origami kraanvogels vouwde een wens mocht doen die dan in vervulling zou gaan. Sasaki had uiteraard  de wens om te genezen.  In haar 12^e levensjaar begon ze haar papieren vogels te vouwen.

Het verhaal gaat dat Sasaki 644 kraanvogels vouwde en toen overleed. Haar vrienden en familie namen het vouwen over en begroeven de 1000 origami kraanvogels samen met haar lichaam. Het verhaal werd in Japan doorverteld (zoals dat hoort met indrukwekkende verhalen) en er werd een standbeeld opgericht ter ere van Sasaki. Het standbeeld stelt een kraanvogel voor, met een meisjesfiguur op zijn rug, die haar armen uitstrekt naar de hemel. Tot op de dag van vandaag worden er over de hele wereld origami kraanvogels gevouwen, die worden opgestuurd naar Japan en aan het standbeeld van Sasaki worden bevestigd.

UWC Maastricht gebruikte dit prachtige verhaal om samen met haar studenten het idee van persoonlijke moed, kracht, doorzettingsvermogen en hoop vorm te geven. Daarvoor zochten ze contact met ons Huis.

Ook wij waren onder de indruk van dit bijzondere verhaal en van het initiatief van UWC om hun jubileumviering te koppelen aan ons Huis en de klik was er dan ook meteen.  Vorige week woensdagavond kwamen 7 leerlingen van UWC samen met drie volwassenen naar ons Huis om te koken voor onze gasten. Altijd bijzonder, omdat je mensen letterlijk bij elkaar aan tafel brengt. Het werd een heel bijzondere avond. We vertelden het verhaal van de 1000 kraanvogels en één van de leerlingen demonstreerde hoe je een kraanvogel moet vouwen. En zomaar ineens zaten we allemaal samen te vouwen.

Het kraanvogelproject was daarmee nog niet afgelopen: op donderdag deden 100 UWC studenten, klein en groot, een poging om het Guinness World Record kraanvogel vouwen te verbreken. De opdracht: méér dan 150 kraanvogels vouwen in 5 minuten. Wát een uitdaging! Een notaris en een Japanoloog vormden de officiële jury en het was zó spannend dat sommige kinderen van de zenuwen niet één kraanvogel af kregen.  Ik zag zelfs een jongen van een jaar of veertien huilend de zaal verlaten.  Maar het is gelukt! En hoe! Maar liefst 184 kraanvogels werden gevouwen!

Echt een fantastische prestatie van de leerlingen van UWC. En dat was nog niet alles: op vrijdag mochten we een prachtige cheque namens UWC ontvangen ter waarde van1200 euro. Een prachtige opbrengst van een geweldige en ontroerende actie.  Maar misschien nog wel het mooiste van alles: alle kraanvogels, inclusief de vogels die door de ouders in ons Huis zijn gevouwen, worden opgestuurd naar Japan, om bevestigd te worden aan het standbeeld van Sasaki.  En zo vertellen ook wij samen dit prachtige, universele verhaal van kracht, moed en hoop, zo symbolisch voor de families in ons Huis, weer door.

Margo de Kock

Ronald McDonald Huis Maastricht

500 Kilometerfietsen binnen 24 uur. Van Groningen tot in Maastricht, in 7 etappes verdeeld, voor één doel: geld inzamelen voor de Stichting Ronald McDonald Huizen. 

Dat was de opzet voor HomeRide, de fondsenwervende wielertocht van Groningen naar Maastricht.

Team Maastricht e.o. deed dit speciaal voor de locatie in Maastricht. In Groningen op zaterdag 2 juni vertrokken met goed weer, om in Maastricht verkleumd en natgeregend een dag later te arriveren.

Maar met een bijzonder warm gevoel, want maar liefst € 3.376,30 kan vandaag, mede dankzij de vele gulle sponsoren, aan Margo de Kock (managing director Ronald McDonald Huis Maastricht) worden overhandigd.

Pal naast het MUMC (azM)  is vanmiddag het gerenoveerde speeltuintje met enkele nieuwe speeltoestellen in gebruik genomen. Het speeltuintje is exclusief toegankelijk voor de patiëntjes van de kinderafdeling van het academisch ziekenhuis.

Het speeltuintje is bedoeld voor de patiëntjes van de kinderafdeling die niet bedlegerig zijn en wier gezondheidstoestand spelen in de buitenlucht toelaat. Volgens Lilian Limpens, hoofd van het Pedagogisch Team van het ziekenhuis in Maastricht, zijn dat er doorgaans niet meer dan vijf. Die kinderen kunnen onder begeleiding van medewerkers van de afdeling of van de ouders gebruikmak

Blijde gezichten bij de heropening van speeltuin bij het azM, onder andere prof.dr. Luc Zimmermann (hoofd Kindergeneeskunde, tweede van links) daarnaast Lilian Limpens (hoofd Pedagogisch Team) met aan haar andere zijde Hein van Boxtel, wiens stichting Jaimy de speeltuin sponsorde. Dat gebeurde mede door de fietsclub Bike4charity uit 's Gravendeel die hiervoor van Rome naar Arnhem fietste.

en van het speeltuintje. Ook broertjes en zusjes, van in het ziekenhuis verblijvende kinderen, die in het Ronald McDonald Huis verblijven, kunnen in de speeltuin terecht.

Het speeltuintje is volledig omheind en bestaat uit een ligschommel, een trampoline en een klimhuisje. (Voor meer toestellen ontbreekt de ruimte, aangezien er rond de toestellen een wettelijk voorgeschreven aantal vierkante meters vrije ruimte moet zijn.) Verder zijn er enkele borden die voor balspellen gebruikt kunnen worden en staat er een picknick-tafel voor de begeleiders.

Bike4Charity en Stichting Jaimy

De renovatie van de speeltuin is financieel mogelijk gemaakt door fietsclub Bike4Charity en de stichting Jaimy. Deze stichting voorziet de vijf kinder-oncologische centra in Nederland van geld en goederen, in het bijzonder speelgoed, om het verblijf voor de patiëntjes wat minder zwaar te maken.  De stichting is opgericht door Hein van Boxel, vader van Jaimy, die op 9-jarige leeftijd stierf aan kanker. Van Boxel: “Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis viel het Jaimy op hoe weinig speelgoed er beschikbaar was voor hem en zijn medepatiëntjes. Jaimy verzamelde daarom elke dag verschillend speelgoed, zodat er voor ieder kind op elk moment steeds iets anders te spelen was. Jaimy was een optimist, een doorzetter, maar vooral ook een sociaal kind. Hij deelde graag met andere kinderen. Voor Jaimy kunnen we niets meer doen. Namens Jaimy wel. Daarom begonnen we uit naam van Jaimy deze stichting.”

Onlangs mocht ik een geweldige training volgen bij een van de meest inspirerende vrouwen die ik ken: Byron Katie. Haar boodschap is verbluffend simpel: don’t fight reality. De methodiek die ze aanreikt om te komen tot volledige acceptatie van de werkelijkheid noemt ze The Work. Dat doet vermoeden dat het om een hele ingewikkelde methode gaat, maar niets is minder waar.  Dit is haar uitgangspunt: onderwerp elke gedachte die een negatieve emotie bij je oproept (boosheid, frustratie, angst, onzekerheid, verdriet) aan de volgende vier vragen:

1. Is het waar?

2. Kan ik absoluut zeker weten dat het waar is?

3. Hoe voel ik me als ik die gedachte geloof?

4. Hoe zou mijn leven eruit zien als ik die gedachte niet geloof?

Resultaat: als je niet langer gelooft in je eigen verhaal, je eigen interpretatie, kun je zien wat er écht is. En vecht je niet meer tegen de realiteit maar ga je er in mee. En dat is een stuk minder pijnlijk.

Het levende bewijs van bovenstaande waarheid zien we dagelijks terug in ons Huis. De realiteit is deze: NIEMAND wil een ziek kind. Dat is iets dat je overkomt. En elke keer opnieuw horen we het ouders in ons Huis zeggen: “Ik heb toch geen keuze?” Toch is dat niet helemaal waar. We hebben namelijk geen controle over wat ons overkomt. Maar we hebben wel een keuze in hoe we daar vervolgens mee willen omgaan.

Herinnert u zich het verdrietige verhaal nog over Jan en Yvonne, dat ik een paar maanden geleden op Maastricht Aktueel vertelde?  * De ouders van de tweejarige Sander zijn “kind aan Huis” bij ons. In het najaar van 2011 logeerden ze in ons Huis toen Yvonne, 32 weken zwanger van een tweeling, beide kindjes verloor. Afgelopen dinsdagavond waren ze met Sander en de ouders van Yvonne in ons Huis. Niet om te logeren, maar omdat ze “iets terug wilden doen “. Ze kwamen soep en pannenkoeken maken voor de ouders die op dit moment in ons Huis logeren. Het werd een geweldige, ontzettend gezellige avond. Niet in de laatste plaats omdat dit gezin een prachtig, hoopvol voorbeeld vormt voor de huidige gasten. Want Jan en Yvonne laten zien dat ze geen controle hebben over wat er in hun leven gebeurt, maar dat ze heel bewust kiezen hoe ze hiermee willen omgaan. Ze geven ruimte aan hun verdriet maar vechten niet tegen de realiteit. En daarmee vormen ze een bron van inspiratie, niet alleen voor andere ouders in een vergelijkbare situatie, voor onze vrijwilligers, voor mij en mijn collega’s, maar hopelijk ook voor u!

* www.maastrichtaktueel.nl/ronald-mcdonald-huis-column-een-verhaal-dat-moet-gelezen-worden/

Met een kort openingswoord van burgemeester Onno Hoes en een kleine maar fijne openingsshow van Close Act en het Ijstheater vond vrijdagavond de officiële start plaats van Magisch Maastricht. De opbouw van het centrum van het winterevenement van Maastricht liet al zien dat de organisatoren  veel lering hebben getrokken van de verleden jaar in alle haast opgezette eerste editie.  Minder is meer lijkt Magisch Maastricht 2011/2012 te willen aangeven.  Zelfs de felste criticasters uiten zich mild en zien dat het voor de detailhandel en horeca zo belangrijke evenement stappen maakt die positief worden beoordeeld.  “De koers van het schip is verlegd.  Dat geeft moed”,  zegt Henk van der Voort  voorzitter van Vrienden Binnenstad Maastricht op Facebook. 

Hans van Eijsden en Laurens Bouvrie van Maastricht Aktueel waren uiteraard van de partij bij de tweedelige opening.  Op het plein bij Mosae Forum kwamen organisatoren en genodigden rond de sms-Kerstboom bij elkaar om het goede doel van deze editie onder de aandacht te brengen.  Ieder sms’je dat de lichtjes van de boom laat schijnen levert één euro op voor het Ronald McDonald Huis.  Het koppel Jan Janssen en Rob Meurders met wethouder/entertainer John Aarts deden ongetwijfeld gisteren een flinke duit in het zakje door de aanwezigen collectief flink te laten sms’en.   Daarna trok het gezelschap naar de ijsbaan op het Vrijthof waar al honderden mensen verzameld waren rond de ijsbaan.

Ronald McDonald directeur via beeldtelefoon in gesprek met ambassadrice Chantal Janzen

Vanuit haar kleedkamer in het Circustheater in Scheveningen – waarin ze een van de hoofdrollen speelt in de musical Wicked – heeft de ambassadrice van Ronald McDonald Huis Maastricht Chantal Janzen zaterdagavond het eerste berichtje gestuurd naar de SMS-kerstboom in de passage van het winkelcentrum Mosae Forum.  Ieder berichtje naar de boom, die onderdeel uitmaakt van Magisch Maastricht, licht hij op in de kleur groen, blauw, rood of een mix daarvan.  De opbrengst –  een bericht kost één euro – gaat naar het goede doel.  Dit jaar dus het Ronald McDonald Huis (RmcD).

De ambassadrice van RmcD kwam gisterenavond loud & clear over in Maastricht. Via een gesponsorde beeldtelefoon

Van links naar rechts: Roger Otten (H&M), Margo de Kock (RmcD), Paul ten Haaf Centrum Management en Harry Rouschop (promotiemanager Mosae Forum)

van de firma Savings4You was de musicalster te zien en te horen via een groot televisiescherm.  In gesprek met RmcD directeur Margo de Kock enthousiasmeerde zij de aanwezigen om zich helemaal suf te sms’en naar de LED verlichte kerstboom.

De boom maakt onderdeel uit van Magisch Maastricht en is een van de eerste activiteiten naar aanloop van de officiële opening op 2 december.  Een sms’je naar de boom toesturen kan via 4333 met toevoeging van de favoriete kleur.