Antoine van Lune is voor de PvdA gemeente Maastricht burger-niet-raadslid. Momenteel verblijft hij in Oostenrijk. Daar wordt momenteel een internationaal congres gehouden voor jonge sociaal-democraten. Daar werd gisteren een gedenkavond georganiseerd voor de slachtoffers van de terreurdaad in Noorwegen.  Van Lune geeft zijn beleving weer vanuit het Oostenrijkse Attersee.

Het is maandagavond en we zijn op het terrein van Europacamp aan de Attersee in Oostenrijk. Hier zijn naar schatting 2500 jongeren van socialistische en sociaal-democratische partijen uit heel de wereld verzameld. We zijn op het IUSY world festival 2011.

Iedereen die al gearriveerd is heeft zich op deze eerste dag van het festival verzameld bij het hoofdpodium. Het is anders dan normaal, de vlaggen worden kalm in de lucht gehouden en de sfeer is timide. We hebben een kaars in onze handen die nog niet is aangestoken. Op de banner op de achterkant van het hoofdpodium staat: “Vandaag zijn we allemaal AUF activisten.” AUF is de Noorse sociaal-democratische jongerenorganisatie waarvan zoveel leden die noodlottige vrijdagmiddag verzameld waren op het eiland waar meer dan 60 jongeren doodgeschoten zijn. Het was een van de organisaties die met 100 jongeren aanwezig zouden zijn op het festival hier in Oostenrijk. Veel van hen waren ook op het eiland aanwezig afgelopen vrijdag.

De verschrikkelijke gebeurtenissen in Noorwegen zijn de reden voor de ingetogen openingsceremonie van het festival, dat anders zo feestelijk begint. De ceremonie begint met een artiest die op zijn gitaar een aantal (voornamelijk Duitse) anti-fascistische liederen zingt.

De speeches die daarna worden gehouden zijn duidelijk en niet mis te verstaan. De aanval op de AUF jongeren is een aanval op ons allemaal. Het is een aanval op de waarden en normen waar wij voor staan als socialistische en sociaal-democratische partijen. We laten ons niet uit het veld slaan. We blijven strijden voor een eerlijke wereld gebaseerd op gelijkheid en solidariteit. We weten waar we vandaan komen en we weten waar we naartoe willen.

De kaarsen worden aangestoken en ‘Bella Ciao’ wordt ingezet. Een anders zo strijdlustig Italiaans lied over de strijd tegen het fascisme, dat nu ingetogen wordt gezongen door de grote groep aanwezigen. Afsluitend wordt de Internationale uit volle borst meegezongen. Een uiting van de overtuiging dat iedereen nog even krachtig voor de idealen staat waarop een aanval is gepleegd.

De verschrikkelijke gebeurtenissen in Noorwegen zijn niet alleen een aanval op de waarden en normen van sociaal-democratische partijen. Het is een aanval op iedereen die staat voor een open democratie zonder discriminatie op welke grond dan ook. De Noorse premier zei dan ook alles toen hij als reactie op de terreurdaad zei: “Niemand kan ons tot zwijgen bombarderen. We zullen reageren met meer democratie en nog meer medemenselijkheid.”

Antoine van Lune

De mooiste uren van een fraaie zomerdag in de stad zijn toch vooral die waar het centrum nog niet wordt overlopen door toeristen en shoppers. Helaas kennen wij weinig of geen vroege ochtendcultuur in de horeca. Zeker in de zomer erg jammer. Zo lekker om ergens tussen acht en negen buiten te genieten van koffie en krant.  Café De Vreede op de Markt mag een uitzondering genoemd worden. De Tribunal kun je als vroege vogel ook verblijden met een bezoek. Alleen is de Trib een terrasloos etablissement. Als een meer dan respectabele substitutie heeft het café,  gelegen naast de Toneelacademie, wel Roosje in huis.  Vanaf acht uur in de ochtend zwaait zij niet alleen de ‘keerbessem’ maar ook de scepter. De aanwezige mannen eten als het ware uit haar hand. Vooral de stamgasten aan de Muppettafel.  Samen met haar kompanen Marjan en keukenprinses, in ieder geval haar naam is koninklijk, Margaret, bewaken de dames de serene rust in het later in de ochtend steeds rumoeriger wordende etablissement. Met als hoogtepunt het dagelijkse, bijna rituele, moment dat vanuit een losse maar gedecideerde pols het zilverzand op de bodem wordt gedrapeerd.  Dat is toch volledig ochtendgeluk. Helaas is die bedaarde ochtendkalmte bijna niet meer te vinden daar waar ik in de zomer het liefst verblijf: Terras Utopia, hoek Platielstraat-Vrijthof. Het is al van langer, eigenlijk al van jaren. Het begint mij evenwel steeds meer te bezwaren. Het mooiste deel van de dag, die heerlijke uren waar de zon een kat en muisspel voert met de ochtendfrisheid word mijn ochtend vaak vergald door De Koelwagenterreur. Als Leopardtanks staan ze in slagorde op het Vrijthof aan de terraskant. Urenlang onbemand te loeien terwijl hun bestuurders en tegelijkertijd lossers van waren kris kras door de stad de horeca en anderen bevoorraden. De enorme herrie viel mij des te meer op toen ik twee weken terug bij mijn dochter in Amsterdam op bezoek was.  Op het Rembrandtplein genoten wij op een zaterdagochtend tussen tien en elf niet alleen van een ontbijt maar bovenal van heel veel rust midden in hartje Mokum. Ik kon het niet laten te vragen waar de koelwagens bleven.  Die komen hier allen tot negen, uiterlijk tien uur, werd mij in onvervalst Amsterdams te verstaan gegeven.  En daarna? “Dan hebben ze pech….  dan motte ze ’n stukkie lope”.  Bij ons loopt voorlopig toch alleen het aggregaat van de koelwagen. Met een aantal decibels waar Louis van den Bongaert van zou zeggen dat een Zaate Hermenie een fluisterorkestje is.

Laurens Bouvrie