Frans Crijns en Jacques Costongs onthullen het bouwbord van de nieuwe studentenunits.

De woningcorporatie Maasvallei en de Universiteit Maastricht werken samen aan goede studentenhuisvesting in Maastricht.

Met de onthulling van het bouwbord, door Frans Crijns (directeur Maasvallei) en wethouder Costongs, op 8 februari,  is een start gemaakt met de realisatie van 83 studentenunits aan de Professor Pieter Willemstraat te Maastricht door Woningstichting Maasvallei. Binnen de bestaande muren van het voormalig Stercollege realiseert Maasvallei studentenkamers voor internationale bachelor en master studenten van de Universiteit Maastricht.

In het complex komen 56 zelfstandige studio’s met een keuken en badkamer. De resterende 27 kamers zijn onzelfstandig, hier delen de bewoners de voorzieningen zoals douche en toilet (per twee bewoners) en keuken (per vier bewoners). Maasvallei gaat het complex in zijn geheel verhuren aan de Universiteit Maastricht voor de duur van minimaal tien jaar. Adhara Projecten is de initiatiefnemer en risicodragende ontwikkelaar van dit project. De uitvoering vindt plaats door Bouwbedrijven Jongen.

Maastricht is een internationale studentenstad: één op de vijf inwoners is student en bijna de helft daarvan komt uit het buitenland. Maasvallei speelt daar op in met een woningaanbod dat past bij deze bijzondere doelgroep. Maasvallei onderscheidt zich hierin door te kiezen voor kwaliteit, duurzaamheid en beheersbaarheid. Dus geen overbevolkte studentenpanden waar 8 of meer personen keuken, toilet en douche moeten delen.

De woningcorporatie werkt op het gebied van studentenhuisvesting goed samen met de grote onderwijsinstellingen in de stad. Maasvallei ziet het als haar maatschappelijke taak om de vraag op het gebied van studentenhuisvesting zo goed mogelijk te beantwoorden. Universiteit Maastricht ziet door de toename van internationale studenten de vraag naar gemeubileerde en gestoffeerde kamers toenemen. Universiteit Maastricht voorziet hierin door een all-in concept aan te bieden. Zo ook in het complex aan de Professor Pieter Willemstraat.

Universiteit Maastricht en Maasvallei zijn van meet af aan samen opgetrokken bij de ontwikkeling van de plannen. Bijzondere aandacht was hierbij voor de wijze waarop de plannen voor het Stercollege aan de buurt zijn gecommuniceerd. De ervaring leert dat veel buurtbewoners doorgaans moeite hebben met plannen voor de huisvesting van grote groepen studenten in hun buurt, terwijl Maasvallei en Universiteit juist streven naar een goede relatie met de gemeenschap. Daarom is de buurt van meet af aan bij de plannen voor het Stercollege betrokken en is Maasvallei de buurtbewoners waar mogelijk tegemoet gekomen. Ook blijven beide partijen bereikbaar voor vragen.

Valse herinneringen laten geheugensporen na, dat concluderen onderzoekers van de Universiteit Maastricht. Ze publiceerden er deze week online over in Acta Psychologica, the International Journal of  Psychonomics.

Herinneringen aan een gebeurtenis die nooit heeft plaatsgevonden (bijvoorbeeld seksueel misbruik) worden bij kinderen niet veroorzaakt door sociaal wenselijk gedrag, maar zijn het resultaat van ‘geheugensporen’; het mechanisme dat ook achter het ontwikkelen van echte herinneringen zit. Deze geheugenillusies of pseudoherinneringen ontstaan bijvoorbeeld door suggestieve ondervraging. Dit mechanisme is voor het eerst wetenschappelijk ontrafeld door onderzoekers van de Universiteit Maastricht.

Hoewel de meeste pseudoherinneringen vrij onschuldig zijn, kunnen ze in een rechtszaal gevaarlijk worden en leiden tot onterechte veroordelingen, bijvoorbeeld in gevallen van seksueel misbruik. Kinderen kunnen – doordat ze onderworpen worden aan suggestieve ondervraging – ervan overtuigd raken dat ze iets is aangedaan. Het onderzoek suggereert ook dat ze deze valse herinneringen hun hele leven met zich mee zullen dragen.

In het onderzoek kregen vijfenveertig kinderen van 8-10 jaar oud twee verhaaltjes voorgelegd. Het ene verhaal ging over een gebeurtenis die ze daadwerkelijk hadden meegemaakt (hun eerste dag op school, waarbij ouders door middel van een vragenlijst details over hun kind hadden gegeven). Het andere verhaal was een fictieve gebeurtenis (een luchtballonvaart) die aan de kinderen werd gepresenteerd alsof ze deze echt hadden ervaren. In verschillende interviews die volgden, werd aan de kinderen gevraagd beide gebeurtenissen te beschrijven of moesten ze vragen beantwoorden over specifieke details. Bijna alle kinderen herinnerden zich hun eerste schooldag. Van de 45 kinderen hadden er 26 valse herinneringen ontwikkeld aan de ballonvaart. Door middel van een aanvullende computertest (een ‘deception task’) werd vastgesteld dat de kinderen die valse herinneringen hadden  ontwikkeld sneller waren in het bevestigen dan in het ontkennen dat ze in een luchtballon hadden gevaren. Alleen bij ‘echte’ herinneringen –waar geheugensporen bij betrokken zijn- zijn mensen sneller in het bevestigen dan ontkennen van meegemaakte gebeurtenissen. Daarmee laat deze bevinding voor het eerst zien dat valse herinneringen ofwel geheugenillusies bij kinderen gebaseerd zijn op geheugensporen en niet veroorzaakt worden door sociaal wenselijk gedrag.

Vandaag, 7 februari 2012, is het exact twintig jaar geleden dan het Verdrag van Maastricht werd ondertekend.  Dat net in een periode dat het maar de vraag is of de Euro het gaat redden.  Voor de Universiteit van Maastricht, in samenwerking met de gemeente Maastricht en de Provincie Limburg een internationale conferentie te organiseren.  Die gaat vanmiddag van start daar waar de toenmalige leiders van Europa hun handtekening onder The Maastricht Treaty zette.  Een van de prominente deelnemers aan het gebeuren zal voormalig minister president Wim Kok aanwezig zijn.

Later meer op Maastricht Aktueel

Op dinsdag 7 februari 2012 viert de Europese Unie (EU), opgericht met de ondertekening van het Verdrag van Maastricht, haar twintigste verjaardag. Op dit moment staat de EU voor de grootste uitdaging in haar geschiedenis: niet alleen de euro moet gered worden, maar ook de Unie zelf.

De Universiteit Maastricht organiseert in samenwerking met de Gemeente Maastricht op dinsdag 7 en woensdag 8 februari de internationale conferentie ‘The Maastricht Treaty: Taking Stock After 20 Years.’

EU-prominenten die twintig jaar geleden over het Verdrag onderhandelden, zoals oud-premier Wim Kok, Enrique Baron Crespo (destijds voorzitter Europees Parlement) en Henning Christophersen (toenmalig vice-voorzitter Europese Commissie onder Jacques Delors), nemen de erfenis van het Verdrag onder de loep en analyseren de toekomstperspectieven van de Euro en de EU. De conferentie wordt afgesloten met een keynote speech van Parag Khanna, auteur van de internationale bestseller ‘How to run the  world’ en voormalig adviseur van Barack Obama.

Hoe eerlijk zijn we voor elkaar? Mogen we op elkaar kunnen vertrouwen? Die vragen zijn belangrijk omdat zonder eerlijkheid, of zonder integriteit, mensen niet goed op elkaar kunnen rekenen? Men wil immers graag weten wat men aan elkaar heeft?
Het gedrag en de opvattingen van mensen zijn, normaal gesproken, min of meer voorspelbaar en stabiel. In de praktijk willen de meeste mensen met elkaar omgaan binnen een herkenbare of voorspelbare bandbreedte. Je meent immers te weten wat men van een ander mag en kan verwachten. Eerlijk zijn oftewel integriteit zou dus het liefst een niet vervreemdbare kwaliteit van een normaal mens moeten zijn.
Stoelt dat gevoel niet in het alledaagse, in wat normaal, redelijk en dus eerlijk is? Het is meestal direct herkenbaar, het behoeft niet steeds veel toelichting. Men gaat elkaar, om wat gewoon is, toch niet telkens de maat nemen? Als we iets zouden zien, dat niet goed is of niet deugt, dan probeer je dat toch te voorkomen? Je wilt er best wel wat tegen doen, of denk je dan toch vaker aan wat voor gevolgen dat zou kunnen hebben?

Als iedereen integer is, correct, open en vriendelijk dan doen andere dingen of zaken er toch niet meer toe? Wat maakt het dan uit of iemand een ander kleurtje of geurtje heeft? Het is daarom des te interessanter om geregeld eens om je heen te kijken om te zien of mensen wel zichzelf blijven, dat wil zeggen open, vriendelijk en correct. Stel dat ze plots rijker worden of als ze het meer voor het zeggen krijgen. Ben je dan pas goed of ‘groot’ als je je om dat goed of groot zijn voor jezelf niet bekommert, of juist wel?

Dat klinkt allemaal fraai, maar gaat het niet om resultaat? Gaat het niet vaak om wat iets oplevert, om wat de uitkomsten zijn in plaats van of we ons correct opstellen en gedragen? Dat leidt toch tot niks?
Als je consequent zelf betrouwbaar wilt zijn in wat goed is, dan is het makkelijker anderen te vertrouwen zonder naar die ander te kijken in termen van wat het kan opleveren. Kost het in wezen niet minder tijd en minder moeite om gewoon de goede dingen te blijven doen? Geeft dat niet ook meer plezier en genoegen? Hoe bedoel je, zal een enkeling denken? Ik wil geen gedoe aan mijn hoofd, ik wil wel eens wat anders. Wat moet ik nou toch op mezelf gaan letten, ik ben mezelf toch? Ik laat mezelf toch niet thuis?

Actief vertrouwen op jezelf en in een ander blijkt het best, door niet steeds in te willen gaan op wat een ander deed, maar door vooral kritisch naar het eigen gedrag te kijken. Hoe betrouwbaar en daarmee voorspelbaar ben ik? Gaat het ook voor jou zelf om wat je zegt en belooft, of gaat het bij jou vooral om hoe een ander naar je kijkt? Om hoe de mensen zien wat je doet, wat je houding is en hoe je bent? Je spreekt een ander aan en je wordt pas gewaardeerd, als het niet alleen maar gaat om wat je zegt, maar vooral in hoe eerlijk en goed je doet wat gedaan moet worden. Wat anderen overtuigt is consequent te laten zien waarvoor je staat, overigens zonder anderen daarmee lastig te vallen. Men kan zo echt geloven in wat je zegt.

Lukt je dat niet, dan kun je het vergeten. De meeste mensen voelen vaak snel en goed aan als echte eerlijkheid bij je ontbreekt. Ook al praat je vlot als Brugman of ga je smeken of dreigen. Je krijgt de mensen dan niet meer voor jou gewonnen. Tenzij natuurlijk dat iets voor hen kan opleveren. Dat ze denken, dat is er een van ons, die wil ook profiteren van een ander.

Uiteraard kun je altijd je mond houden, stil zijn en vooral niks zeggen. Wat je niet zou moeten willen (of toch maar?) is liegen over wat bij jou waar is of doorgaan met de schijn van wat waar had kunnen zijn. Als je gewoon alledaags eerlijk bent hoef je je gedrag niet af te meten aan wat voor regels of suggesties van anderen dan ook. Als je het maar van jezelf weet, los van alle dingen die je deed, de bedoelingen die je ermee had en die je zo kunt oplepelen. Zijn die daarom belangrijk? Kun je wat echt belangrijk is steeds goed opsommen?

Wie kan de druk van het plezier en genoegen om het goed te hebben aan, zonder er moeite voor te hebben hoeven doen? Wat voor lol geeft het om geprezen te worden om wat je niet zelf hebt gedaan? Hoe fijn is het leven eigenlijk zonder echte waarden, waar je je best voor doet.
Hoeveel steun geven we, vaak onbedoeld aan profiteurs, die politiek bedrijven met nauwelijks nog principes en die zaken doen zonder er eerlijk over te zijn? Is dat wat we willen?

Prof. dr Wil Foppen is hoogleraar Strategisch Leiderschap en werkzaam aan de School of Business & Economics

Hubert Coonen

Het College van Bestuur van de Universiteit Maastricht heeft prof. dr. Hubert W.A.M. Coonen (1951) benoemd tot honorair hoogleraar op de leerstoel “Effectiviteit professionalisering onderwijspersoneel.” Coonen is een expert op dit gebied. In zijn nieuwe functie wordt hij belast met de ontwikkeling van een onderzoeksprogramma op het gebied van de effectiviteit van de professionalisering van onderwijspersoneel en de uitbreiding van de landelijke onderwijsactiviteiten van de DTPA.

De Universiteit Maastricht wil de komende jaren een belangrijke rol spelen in de professionalisering van de leraar in Nederland, een speerpunt in het onderwijsbeleid. Eerder heeft de UM (‘Leading in Learning’) hier al uitdrukking aan gegeven door de oprichting van de Dutch Teacher and Policy Academy, een opleidingsinstituut voor de (verdere) professionalisering van leraren. De Dutch Teacher and Policy Academy (DTPA) is nauw verbonden met het Top Institute for Evidence Based Education Research (TIER) van de Universiteit Maastricht, een samenwerkingsverband van de UM met de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit Groningen.

De Universiteit Maastricht en de DTPA willen met de benoeming van Hubert Coonen aan de kwaliteit van het leraarschap een belangrijke bijdrage leveren. Nederland als kennissamenleving kan niet zonder uitstekende leraren. Coonen zal in dit verband aan zijn opdracht uitvoering geven in nauwe samenwerking met de hoogleraren van de UM en in het bijzonder prof.dr. Henriette Maassen van den Brink en prof. dr. Wim Groot van TIER/DTPA.

Hubert Coonen begon zijn loopbaan, na afronding van de Pedagogische Academie te Roermond, als leraar in de zuidwestelijke regio van Rotterdam. In 1987 promoveerde hij aan de Universiteit Leiden op een proefschrift over de kwaliteit van de onderwijzersopleidingen in Nederland, met als promotoren Prof.dr. J. Sixma (Universiteit Utrecht) en Prof.dr. F. Kieviet (Universiteit Leiden). Hij was verder werkzaam als adviseur bij het Katholiek Pedagogisch Centrum in ’s Hertogenbosch, als studieleider van de MO-opleidingen pedagogiek van het Pedagogisch Seminarium in Utrecht en als algemeen directeur van een van de grootste landelijke educatieve faculteiten (lerarenopleidingen) van de Hogeschool Utrecht. Hij was werkzaam als hoogleraar en decaan van de Faculteit Gedragswetenschappen van de Universiteit Twente, naast een deeltijdfunctie als hoogleraar aan de Open Universiteit in Heerlen. Hij blijft naast de UM verbonden aan de Open Universiteit.

Coonen was en is ook als adviseur en bestuurder zeer actief. Hij was ondermeer tien jaar lid van de Onderwijsraad. Ook was hij voorzitter van het Landelijk Platform voor de beroepen in het onderwijs, een platform dat de bewindslieden van OCW adviseerde over de bekwaamheidseisen aan onderwijspersoneel. Meerdere jaren was hij lid van de Programmaraad Onderwijsonderzoek van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) te Den Haag. Recentelijk is Coonen door het departement van OCW als kwartiermaker benoemd in de verkenning voor de oprichting van een landelijke organisatie voor onderwijsonderzoek en kennisvalorisatie, in het kader van de uitvoering van het Nationaal Plan Onderwijs/Leerwetenschappen.

Chemelot

De Limburgse VVD-fractie pleit ervoor dat studenten, die nieuwe UM-opleidingen volgen op de Chemelot Campus en Maastricht Health Campus, hun opleiding afronden via een speciale ‘Limburg Traineeship’ van 1 jaar.

“Op deze manier committeren we het Chemelot Campus Consortium, bedrijven en studenten bij het begin van hun opleiding ertoe ook bij afronding van hun studie hun eerste werkervaring in Zuid Limburg op te doen en hun opgedane kennis in deze Euregio nuttig te gelde te maken,” aldus VVD Statenlid Joost van den Akker. De VVD heeft dit afgelopen woensdag kenbaar gemaakt als inspreker bij de vergadering van de Maastrichtse Universiteitsraad en stelt dit vandaag, vrijdag 27 januari, voor tijdens de Statencommissievergadering Economie & Bestuur.

Met een ‘Limburg Traineeship’ kunnen studenten gedurende hun master en het jaar daarna drie keer een half jaar stage lopen bij de Universiteit, de Provincie en DSM of een andere Chemelotpartner, en met die hulp en ervaring wellicht zelfs hun eigen bedrijf op Chemelot starten.

Van den Akker: “Zeker voor Limburg is het van belang dat internationalisering en het aantrekken buitenlandse studenten mogelijk blijft maar ook dat de economie daar meer dan voorheen van profiteert. De Provincie Limburg investeert de komende tien jaar 15 miljoen euro subsidie in het ‘Sciences Programme.’ Als van iedere 100 buitenlandse studenten er 10 in Limburg blijven, is dat pure winst. Dat is de beste manier om aan ontwikkelingswerk -kennisexport- te doen. Dat is goed voor de Universiteit, goed voor Chemelot en goed voor Limburg. Het mes snijdt dus aan twee kanten.” De VVD is blij dat UM, DSM en Provincie Limburg deze essentiële stap voor de ontwikkeling van kenniseconomie en infrastructuur durven te zetten.

Herman Kingma

Prof. dr. Herman Kingma is herbenoemd als voorzitter van de Universiteitsraad van Maastricht. De herbenoeming geldt voor een periode van twee jaar.

De Universiteitsraad van de Universiteit Maastricht heeft afgelopen woensdag in een besloten vergadering unaniem ingestemd met de herbenoeming van prof. dr. Herman Kingma als voorzitter van de Universiteitsraad per 1 maart 2012.

Prof. dr. Herman Kingma is 61 jaar en hoogleraar Klinische Vestibulologie in de vakgroep Keel- Neus- en Oorheelkunde (KNO) van de Faculty of Health, Medicine and Life Sciences, en voor een breder publiek vooral bekend om zijn onderzoek naar evenwichtsstoornissen. Voor en tijdens de fusie met de faculteit gezondheidswetenschappen heeft professor Kingma de faculteitsraad van de medische faculteit voorgezeten, en in die functie een belangrijke bestuurlijke rol gespeeld in bij de discussie en besluitvorming rond de fusie van de twee faculteiten, als wel de totstandkoming van MUMC+, het medische universitaire centrum.

Herman Kingma heeft zich de afgelopen twee jaar als voorzitter van de Universiteitsraad onder andere ingespannen voor de verbetering van het verloop  van de verkiezingen voor medezeggenschapsorganen. Daarnaast heeft Kingma een betere betrokkenheid van de Universiteitsraad in de universitaire besluitvorming bewerkstelligd. Op dit moment zit Kingma namens de Universiteit Maastricht in een landelijk overlegorgaan, dat bekijkt hoe de medezeggenschap op een andere manier kan worden vormgegeven.

Anatomie van de hersenen (klik voor vergroting).

Bij patiënten met dementie als gevolg van de ziekte van Alzheimer blijken de hersenen nieuwe communicatiestrategieën te kunnen ontwikkelen. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd aan de Universiteit Maastricht en het Alzheimer Centrum Limburg, door dr. Heidi Jacobs, nu werkzaam bij het Forschungszentrum Jülich. De resultaten verschijnen op 31 januari in het gerenommeerde tijdschrift Neurology.

Tot dusver werd bij de ziekte van Alzheimer vooral gekeken naar de mediaal temporaalgebieden. Nu blijkt dat gebieden van de pariëtaalkwab ook cruciale veranderingen ondergaan in het begin van het ziekteproces. Delen van de pariëtaalkwab die bij gezonde mensen minder betrokken zijn bij het uitvoeren van een bepaalde taak intensiveren hun samenwerking, mogelijk om verlies aan samenwerking elders te compenseren. Het menselijke brein blijkt deze truc te gebruiken om optimaal te blijven functioneren en de verwoestende gevolgen van ziektes zoals Alzheimer af te wenden.

Voor het onderzoek vroeg dr. Jacobs 18 gezonde vrijwilligers en18 patiënten met beginnende Alzheimer om een mentale rotatie taak uit te voeren. De proefpersonen werd gevraagd om te bepalen of twee naast elkaar staande driedimensionale structuren congruent of incongruent waren. Tijdens de taak gebruikte dr. Jacobs MRI beeldvormingstechnieken om de hersenactiviteit te registreren. Haar             verbluffende resultaat: ondanks beginnende dementie, presteerden de patiënten met Alzheimer net zo goed en net zo snel als de controlegroep. Echter, de activiteit in de betrokken gebieden van de hersenen toonde duidelijke verschillen.

De onderzoekers zagen veranderingen in de pariëtaalkwab van de patiënten met Alzheimer. De pariëtaalkwab is sterk verbonden met de medialetemporale gebieden die belangrijk zijn voor het geheugen. “De pariëtaalkwab is betrokken bij tal van cognitieve vermogens”, legt Dr. Jacobs uit, “bijvoorbeeld rekenen, aandacht, episodisch geheugen, voor de ruimtelijke relaties tussen objecten en zelfs             meditatie. Uit haar onderzoek blijkt dat in het brein van Alzheimer patiënten de gebieden in de laterale pariëtaalkwab meer samenwerken dan bij gezonde mensen. Maar, specifieke pariëtaalgebieden die deel uitmaken van het centrale geheugennetwerk vertonen een verminderde connectiviteit, in vergelijking met de gezonde mensen.” Afname van de geheugenfunctie is een van de belangrijkste kenmerken van de ziekte van Alzheimer. De neuropsychologe en het onderzoeksteam uit Maastricht concluderen dat de pariëtaalkwab van de patiënt in staat is om andere connecties te gebruiken om de tekorten op andere plaatsen te compenseren.

Wanneer en hoe de hersenen uiteindelijk de race tussen achteruitgang en compensatie verliezen bij Alzheimer is een interessante vraag voor onderzoekers. Jacobs: “We willen graag weten hoe deze verbazingwekkende reorganisatie capaciteit – met name in de pariëtaalkwab – verandert in de loop van de ziekte, vooral in de fases waarin de patiënten van ‘normale’ cognitieve stoornissen overgaan tot het manifesteren van de ziekte van Alzheimer.”

Uiteindelijk hopen de onderzoekers meer inzicht te krijgen in de ziektemechanismen van dementie aandoeningen zoals de ziekte van           Alzheimer. Tegelijkertijd onderzoeken de wetenschappers nieuwe behandelingen: “Gerichte neurostimulatie of geneesmiddelen kunnen in de toekomst een bijdrage leveren aan deze compensatieprocessen in de hersenen waardoor we misschien onze mentale vermogens langer kunnen behouden”, zegt Jacobs. Samen met haar collega’s in Jülich probeert ze dit te bereiken. “Tegelijkertijd zijn we op zoek naar de biomarker die deze compensatieprocessen kan aangeven, zodat we dementie veel eerder kunnen voorspellen, en in het ideale geval zelfs uitstellen”, aldus Heidi Jacobs’ visie op de toekomst.

Een online versie van het artikel is beschikbaar via: http://www.neurology.org/content/early/2012/01/18/WNL.0b013e318245287d.abstract.

De toekomst van onze pensioenen wordt belicht vanuit verschillende disciplines tijdens een seminar op maandag 30 januari, georganiseerd door het Maastricht Centre for Taxation van de Universiteit Maastricht.

Pensioenakkoord, verhoging van de pensioenleeftijd, dekkingstekorten, korten op de pensioenen, premiestijging; actuele thema’s die ons allemaal aangaan. Wat is er nu precies aan de hand met ons pensioenstelsel, en welke oplossingsrichtingen zijn er?

De stijging van de levensverwachting en de krimp van de beroepsbevolking dwingt zowel werkgevers als pensioenuitvoerders tot het nemen van maatregelen. Het verhogen van de pensioenleeftijd wordt als oplossing genoemd: ‘Hiermee blijven werknemers langer aan het werk en wordt tegemoet gekomen aan de financiële druk die op de pensioenuitvoerders rust.’

Was het maar zo eenvoudig. Zo moet binnen het financiële, economische en fiscaal juridische speelveld de vraag gesteld worden welke andere maatregelen getroffen moeten worden in combinatie met de verhoging van de pensioenleeftijd: wat zijn hiervan de effecten en in hoeverre werken deze door? Deze vragen staan centraal tijdens het seminar en worden vanuit verschillende invalshoeken besproken.

Sprekers en programma

De sprekers tijdens het pensioenseminar hebben naast wetenschappelijke bagage ook een sterke koppeling met de praktijk. De inhoud van het programma is bovendien een mix van juridische, fiscale en economische facetten van ons pensioenstelsel. Sprekers zijn ondermeer prof. dr. Roland Brandsma (hoofd wetenschappelijk bureau PwC en hoogleraar aan de UVA en Nijenrode), dr. Ruud Kleynen AAG (zelfstandig consultant gespecialiseerd in actuariaat en risk management en voormalig hoogleraar in Maastricht) en dr. Anouk Bollen-Vandenboorn (Universiteit Maastricht). De dagvoorzitter, ir. Gerard Rutten, is voorzitter van de Stichting voor ondernemingspensioenfondsen (Pensioenfederatie) en zit in de pensioenwerkgroep van de Stichting van de Arbeid en is daarmee direct betrokken bij de ontwikkelingen rondom het pensioenakkoord.

Kijk voor doelgroep, kosten, locatie en programma op: www.maastrichtuniversity.nl/taxation.

Gerard Mols

Rector Magnificus prof. mr. Gerard Mols is benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau

Officier in de Orde van Oranje-Nassau

Mols ontving de onderscheiding onder meer voor zijn werk als Rector Magnificus van de UM sinds 2004. In deze functie leverde hij een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de Universiteit Maastricht en daarmee ook aan de regio. Mede dankzij zijn inspanningen is de universiteit uitgegroeid tot de meest internationale universiteit van Europa. Daarnaast vormde hij de spil binnen samenwerkingsverbanden op het gebied van onderwijs en onderzoek. Onder zijn rectoraat is de basis gelegd voor grote projecten als Brains Unlimited, de Chemelot Campus, de Maastricht Health Campus en de UM Campus Venlo. Deze kennisintensieve projecten in samenwerking tussen universiteit, bedrijfsleven en overheid, zijn van groot belang voor de werkgelegenheid en de economische groei in de regio.

Deze diesviering was de laatste onder leiding van Gerard Mols. Per 1 september 2012 wordt hij opgevolgd door prof. dr. Luc Soete.