Johnny Hoogerland (rechts), de nieuwe Nederlandse held, 3 augustus in de Ridderronde van Maastricht

Johnny Hoogerland staat drie augustus aan de start van de Ridderronde van Maastricht. Tot held verklaard omdat een Fransoos een boom op zich af zag komen en plots ophield met hardop meezingen van het  Severine Songfestivallied un banc, un arbre et une rue, om vervolgens een fikse snok aan zijn stuur te geven om zijn leventje als God in Frankrijk te moeten inruilen voor een ongewis bestaan in het eeuwige rijk der engelen.  De rest is geschiedenis.  Spanjaard  Flecha wordt gelijk een torero door een stier op de hoorns – in dit geval het rechterportier van een Citroën C  klasse – genomen. Hoogerland krijgt op zijn beurt van de Spanjaard een gratis Jackass lancering. Vastgepind  aan een paar meter Made in France  prikkeldraad gaat de Zeeuw dagenlang de wereld over. Na door Dominee Herbert Dijkstra te zijn overtuigd dat Johnny de val heeft overleefd en de beelden later afdoende bewijs aan Johhny’s vrouw leveren dat hij niet in een of andere BD&SM club zijn nachten in Frankrijk doorbrengt, vroeg ik mij af of die Alain Prost van de Franse televisie door de politie tot stoppen is gedwongen.  Hier was toch duidelijk sprake van doorrijden na een ongeluk.  Voor het zoeken naar een pilletje in een koffer van een wielrenner maken ze in La Douce France toch gauw een stuk of honderd Louis de Funès gendarmes vrij. Ik heb er niets over gelezen, noch gehoord.  Fransen zijn niet zo goed kritisch om te gaan met eigen falen. Het valt mee dat nog geen persbericht is verschenen dat Flecha en Hoogerland wel erg roekeloos over HUN Route National reden.  Kijkend naar het vervolg van die etappe vroeg ik mij af welk woord zij gebruiken voor prikkeldraad.  Daar kwam ik in volle vitesse achter door een ouderwets woordenboek NL-F te gebruiken. Een Prisma met minimaal een kwart eeuw ezelsoren. Dat maakte me blij.  Johnny ongetwijfeld ook.  Tenminste indien hij een beetje gevoel heeft voor heroïek en dramatiek.  Het interview dat hij direct na afloop van de race gaf liet zien dat hij een natuurtalent is die combinatie met verve te etaleren.  Sport en emotie in twee minuten televisie neergezet door een wielrenner met ballen. De Volkskrant vond het nodig dit letterlijk te tonen. Een foto zo groot als de krant zelf presenteerde het Hoogerland nazaat zaakje zo ongeveer in vol ornaat. Het woordenboek liet mij glunderen.  Ik zag de titel van Johnny’s  autobiografie al voor me:  Mon  chute dans le fil de fer barbelé . Dat is toch andere kost dan een zuinige Zeeuwse Mijn val in het Prikkeldraad.  De Ridderronde krijgt met Hoogerland een publiekstrekker avant la lettre in huis.  Wie in Nederland wil niet deze nomade van het smalle zadel zien koersen.  De eerste woensdag van augustus rijdt hij op een prikkeldraadvrij parcours door het centrum van Maastricht.  Ik zet mijn geld die avond op een mooie overwinning van Johnny.  Wil hem echter eerst een ereronde zien rijden in een Citroën DS 21 cabriolet Chapron. Trotse bezitter van deze classic vriend H. wil zeker een blokje met Johnny om.

Editie 46 van de Nederlandse wielerklassieker Amstel Gold Race is gewonnen door topfavoriet Philippe Gilbert. Op de Cauberg achterhaalde hij de Andy Schleck.  Deze was eerder uit een groep van ongeveer 20 man ontsnapt.  De Waal prolongeert met deze overwinning zijn succes van 2010.

Vanochtend rond negen uur is het op de Markt al een drukte van belang. De mooie ochtend trekt duizenden wielerfans naar Maastricht. Vooral Nederlanders en Belgen uiteraard. Maar ook de Italiaanse tifosi komen graag naar de enige klassieker die ons land kent.

Wielrennen heet de sport van het volk te zijn. Dat wordt deze zondag alleen nog maar een keer bevestigd. Bij de teambussen drommen de mensen om het voertuig om maar een glimp van een of meer van hun favorieten te kunnen zien. De wielrenners zelf blijven er kalm onder. David Millar neemt de tijd om handtekeningen uit te delen. Italiaans kampioen Giovanni Visconti geeft een fan de gelegenheid om samen met dochterlief te poseren. Inmiddels ziet Amstel Gold Race directeur Leo van Vliet dat het goed is. Eric Breukink staat rustig een praatje te maken met een van zijn medewerkers. Stress is voor later. Amstel Gold Race persvoorlichter Maastrichtenaar Bennie Ceulen heeft zijn werk gedaan en neemt ook de tijd een kijkje te nemen in het peleton. Fotografen en filmers krioelen tussen de circa 200 fietsers en hun racefiets door. Geen geduw, geen getrek.

Na de start lijkt het binnen het kwartier alsof het een gewone zondagmorgen betreft. De Markt is leeg. De fans zijn op weg naar hun favoriete plekjes in het Zuid – Limburgse heuvelland om de wielrenners in actie te zien.

Maastricht Aktueel neemt u nog een keer terug naar de Markt vanochtend tussen negen en tien. De start van een wielerklassieker blijft iedere keer weer een fascinerend schouwspel.

Over de Amstel Gold Race: “Ik ben nieuwsgierig naar de prestaties van Rob Ruygh. Op minder dan zes kilometer van de finish passeert hij zijn eigen woning. Meer motivatie om mee voorin te zitten lijkt me niet nodig.”

De Vacansoleil marketing manager in actie tijdens de Ronde van Wolder, editie 2010

Nederlands enige wielerklassieker Amstel Gold Race gaat morgenvroeg weer van start op de Markt in Maastricht. Na de Vlaamse Klassiekers en de helletocht over de keien van Parijs – Roubaix wordt in de Limburgse hoofdstad het Ardeense drieluik geopend: Amstel Gold Race – Waalse Pijl – Luik-Bastenaken-Luik. Aan de vooravond van de koers door het Zuid-Limburgse heuvelland sprak Maastricht Aktueel met Maastrichtenaar John Gerards. Senior Manager Marketing Europe bij Vacansoleil, touroperator voor luxe campingvakanties. Voor de wielerliefhebbers evenwel vooral de naamgever aan de succesvolle profwielerploeg met onder andere het Limburgse toptalent Wout Poels in de gelederen.

John Gerards, 49 jaar, kent de klappen van de zweep in de sportwereld. In de jaren ’90 bekleedt hij bij MVV de functie van commercieel directeur. Om in het begin van dit millennium over te stappen naar de Brabantse campingvakantie specialist Vacansoleil. Vanuit zijn marketingwerk blijft hij dicht bij de voetbalwereld. Zijn werkgever sponsort tal van Europese voetbalverenigingen. Onder andere PSV, MVV, Torino, Sheffield Wednesday en Schalke ’04.”

Waarom maakte Vacansoleil de overstap naar wielrennen?

John Gerards: “Dat kende een aantal redenen. De voornaamste mag genoemd worden: uniformiteit. Daar bedoel ik mee te zeggen dat we onze naam en ons huislogo overal waar we verschijnen in dezelfde vorm terugzien. Schalke ’04 is blauw wit en PSV rood wit en zwart. Bij iedere voetbalploeg is de uitstraling toch weer anders. In de wielrennerij ben je feitelijk je eigen ploeg. Of je nu in Spanje of in Polen fietst, iedereen ziet altijd dezelfde uitstraling van ons team. Bijna net zo belangrijk is natuurlijk het gegeven dat je ploegnaam tevens de naam is van je bedrijf. Op het gebied van branding (het verkrijgen van naamsbekendheid red.) een prachtig gegeven. In België is Vacancsoleil inmiddels net zo bekend als in Nederland.”

Wat doet een Senior Manager Marketing Europe voor de wielerploeg?

John Gerards: “Ja dat is nogal een naam. Simpel gezegd en omschreven ben ik de contactpersoon tussen het bedrijf en het wielerteam Vacansoleil. Ik zorg voor een rijtje aan zaken dat goed moeten lopen. Met als doel zorgen dat het bedrijf commercieel voordelen heeft van deze manier van sponsoren alsmede dat het team de mogelijkheden krijgt om optimaal te presteren. Mijn verantwoording is dat facilitair alles klopt. De teambus, de voertuigen en hotels moeten voor de teamleiding geen vragen opleveren. Zij moeten alleen bezig zijn het sportieve gedeelte. Belangrijk is natuurlijk zorgen dat het wielrennen de juiste exposure oplevert. Daar doen we het tenslotte voor. We steken enorm veel geld in ons team. Voor bedrijf als sportploeg is het van levensbelang dat dit uiteindelijk er toe leidt dat we in Europa veel vakanties verkopen.”

Bestaat er ook zoiets als maatschappelijk verantwoord wielrennen?

John Gerards: “Jazeker. Op de eerste plaats moet dan al gezegd worden dat de wielrensport en met name de sporters zelf op hun manier zeer maatschappelijk verantwoord bezig zijn. Geen topsporter ter wereld is makkelijker benaderbaar dan een wielrenner. Voor de wedstrijd kunnen supporters nog een praatje met die mannen maken. Dat is de gewoonste zaak van de wereld. Dat lijkt een kleinigheid, maar probeer dat maar eens bij andere mondiale topsporters. Wielerliefhebbers zijn te vinden in alle geledingen van de samenleving. En in heel veel landen. Zeker in België, Frankrijk, Spanje, Italië en Nederland. De wielrensport is onder andere zo populair vanwege de ‘aanraakfactor’. Wielrenners staan heel dicht bij het volk. Dat vinden de fans geweldig.

Maar we doen ook vanuit de marketingsfeer werk in die richting. We organiseren vier keer per jaar de Vacansoleil 4 Challenge. Dat is een toertocht door ons georganiseerd. Iedereen kan daar aan meedoen. Van jong tot oud en voor beginners en doorgewinterde fietsers worden parcoursen uitgezet. En niet alleen het fietsen zoals wij met ons team doen wordt daarin georganiseerd. Ook het bij de jeugd razend populaire BMX racen en mountainbiken is daarin opgenomen. Ik hoop van harte dat we dit ook een keer in Zuid Limburg kunnen organiseren. Probleem is dat we hier in onze regio een overvolle wieleragenda kennen. Maar wie weet, lukt het een keer.”

Wat verwacht je van deze editie Amstel Gold Race?

John Gerards: “Fijne vraag altijd. Niks moeilijker dan een winnaar voorspellen van een klassieker. Laat ik mijzelf beperken tot onze eigen ploeg. Ik hoop dat we een podiumplek halen. Dat mag geen ijdele hoop genoemd worden. We hebben een sterk en goed collectief. En niet te vergeten een aantal jongens die op dit geaccidenteerd terrein uitstekend uit de voeten kan. John Hoogerland kan, met goede benen, lang mee met de voorste. Dat geldt zeker ook voor Wout Poels. Hij voelt zich goed en het is voor hem als Limburger toch een beetje zijn koers. Stijn de Volder is geen uitgesproken favoriet. Toch meer een man van de Vlaamse klassiekers. Evenwel een prachtig allround renner die zeker zijn steentje kan bijdragen aan een eventueel succes voor ons. Dat geldt net zo voor Marco Marcato en Sergey Lagutin. Zelf ben ik vooral nieuwsgierig naar de prestaties van Rob Ruygh. Op minder dan zes kilometer van de finish passeert hij zijn eigen woning. Meer motivatie om mee voorin te zitten lijkt me niet nodig.”

U fietst zelf ook. Staat er nog iets moois op het programma?

John Gerards: “Jazeker. We – met een aantal vrienden fiets ik regelmatig door het Limburgse heuvellandschap – zijn begonnen aan de voorbereidingen voor HET wielerfeest van Maastricht: De Ronde van Wolder. Een prachtig georganiseerde wielerwedstrijd. Daar pronken mijn vrienden en ik bij de toerfietsers een paar uur met onze Vacansoleil pakjes. Enige verschil met de echte mannen: het gaat een stuk langzamer en toch zien we meer af. Gelukkig is de ravitaillering na de koers van een uitstekende kwaliteit en kunnen we weer snel krachten opdoen.”

Afgelopen zondag kwamen in de ochtend de recreanten van start in de befaamde Ronde van Wolder. Van goed getrainde en geoutilleerde mannen en vrouwen tot hen die vooral veel goede wil en een flinke portie karakter meenamen.

Met name op de Louwberg was het voor velen afzien en doorbijten. Maar ook het vals plat van de Medoclaan ging op de lange duur niet in de koude kleren zitten. Maastricht Aktueel was van de partij om vooral dat alles vast te leggen. Weliswaar niet voor de voorpagina’s van de bekende sportkranten dat toch zeker wel voor het nageslacht van deze helden.

De fotoreportages zijn vanaf vandaag, zoals u kunt zien, ook te bewonderen in een slide show.

Vanochtend ging om 10.21 uur stipt de 45e editie van de Amstel Gold Race van start in Maastricht. Vulkaanuitbarstingen in Ijsland ten spijt of  Cancellara die een weekje rust neemt, het maakt allemaal niks uit; duizenden wielrenliefhebbers waren vanochtend van de partij op de  Markt in Maastricht.  De start van een wielerklassieker  blijft een kleurrijk en aparte sfeer gebeuren ten top. Maastricht Aktueel geeft u een impressie.

Als Maastrichtenaren gebruiken we maar al te graag het woord gruuts. Pratend of schrijvend over onze prachtige stad met de Slevrouwe, Sint Servaas, het Vrijthof en al die prachtige kleine straatjes en pleinen in de binnenstad. Volkomen terecht. De Limburgse hoofdstad heeft een centrum dat kan wedijveren met tal van andere historische locaties.

Maar zijn we ook trots en/of bekend met onze Maastrichtse beeldende kunstenaars die de stad, aan het einde van de 19^e eeuw en het begin van de 20^e eeuw, in beeld brachten en het romantische Maastrichtse straatbeeld kleurden?

Graag wil ik de lezers van Maastricht Aktueel kennis laten maken met tal van Maastrichtse kunstenaars. Sommigen van hen bekend tot – zeker lokaal – zeer bekend, anderen (bijna) vergeten, evenwel zeker niet minder talentvol en interessant. Velen van hen die aan bod komen bekwaamden zich in het dagelijks stadsleven of de historische binnenstad op doek vast te leggen.

Ik ben van mening dat deze kunstenaars niet de eer en aandacht krijgen die hun eigenlijk toekomt. In talloze privé collecties van Maastrichtse families vind ik vaak een enorme rijkdom aan verborgen juweeltjes uit de “Maastrichtse school”.  Een school of kunstrichting die volgens de gevestigde orde uit de museale wereld niet of niet noemenswaardig bestaan heeft. Laat me het maar gelijk zeggen: Dat durf ik te bestrijden!

In komende maanden wil ik u, tweewekelijks, een Maastrichtse schilder uit deze, naar mijn stellige overtuiging, ondergewaardeerde kunstrichting voorstellen. Misschien draagt dat bij om bij de Maastrichtse musea een prikkeling te weeg te brengen dat deze stroming van Maastrichtse kunstenaars (met name uit de periode 1900 tot 1950) de aandacht krijgt die het verdient: meer aandeel van Maastrichtse kunstenaars in de vaste collecties van de musea in onze stad.

Los van het feit dat deze artiesten hierdoor de eer krijgen die hen toekomt is een dergelijke waardering een extra profilering voor de stad die zo graag prat gaat op haar historie. Bezoekers geeft dat een extra reden om een museum te bezoeken. Voor menigeen die zo graag Maastricht niet alleen willen profileren als gezellige winkel- en  ‘op stap’ stad maar vooral toch ook als cultuurstad , toch een flirt om serieus over na te denken.

Wat is dan mooier om de jaarlijks talloze bezoekers te trakteren op iets dat tot op heden nooit echt bekend is geworden: De Maastrichtse School. Veel van die werken maken een behoorlijk deel uit van de Maastrichtse kunsthistorie en zijn het bekijken meer dan waard. Het is algemeen bekend en onderzocht dat veel bezoekers van de stad niet alleen om de sfeer van de stad, de mooie winkels en de prachtige pleinen hun weg hier naar toe vinden. Velen van hen hebben ook interesse om de (kunst)geschiedenis van deze stad te zien. Ik ben er van overtuigt dat de gemiddelde bezoeker aan Maastricht graag een middagje naar een museum gaat waar de kunstenaars van weleer de bezoeker laten genieten hoe zij in hun tijd Maastricht zagen.

Waarom Maastrichtse musea, tot op heden,  bezoekers van de stad en ook de eigen inwoners niet of nauwelijks kennis laat maken met het Maastrichtse kunstenaarsgilde heeft ongetwijfeld van doen met de immer aanwezige discussie: Wat is kunst?  Laat mij voorop stellen dat de Maastrichtse School sowieso geen kitsch is. Ik ben realist genoeg om te constateren dat het geen wereldkunstenaars zijn geweest die de stad decennialang op doek hebben vastgelegd. Maar ze zijn in wel in staat geweest op eigen karakteristieke wijze de stad van toen voor eeuwig vast te leggen. En niet zelden op een behoorlijk tot zeer hoog niveau.  En dat is wat veel museumbezoekers zeer interessant vinden. Kunstliefhebbers zijn niet per definitie alleen maar hoogdravende elitaire mensen op zoek naar contemporaine kunst of andere door musea zo vaak geprezen, maar door de gemiddelde liefhebber niet begrepen kunstuitingen. Het is niet voor niks dat de musea Mesdag en Gemeente Museum in Den Haag zo populair zijn met hun permanente collecties van de Haagse School. In de residentiestad wordt gewoon getoond hoe trots een stad kan zijn op haar eigen kunstgeschiedenis en omgeving.

De hoogste tijd dus om de vaak prachtige werken van Maastrichtse kunstenaars onder het stof vandaan te halen en aan u voor te stellen. Ik presenteer u kunstenaars uit de periode 1900 – 1950  als Charles Hollman, Henri Jonas, Frans Ronda, W. Neuhof, Han Jelinger, Jos Narinx, Rob Graafland, Edmond Bellefroid, Kromjong, Gregoire, Wilhelmus. Maar ook latere Maastrichtse kunstenaars als Pieter Defesche, Ger Lataster, Jef Diederen en Gene Eggen gaan ongetwijfeld aan bod komen.

John Gerards

Maastricht Fine Art

Kunstverzamelaar en kunstadviseur

Mocht u opmerkingen op hebben of heeft u kunstwerken van Maastrichtse kunstenaars in uw bezit en wilt u hier meer informatie over, kunt u deze  mailen aan:  jwmmgerards@home.nl

Met veel plezier introduceert Maastricht Aktueel de vanaf februari 2010 startende kunstrubriek: De Maastrichtse School. Met regelmaat gaat John Gerards van Maastricht Fine Art de lezers trakteren op interessante, prikkelende en zo nu en dan zeer verrassende beschouwingen en wetenswaardigheden over Maastrichtse kunstenaars en hun werken.

John Gerards is al jarenlang een verwoed verzamelaar van kunst. Vooral schilderijen van eind 19^e en begin 20^ste eeuw weten zijn belangstelling te vinden. En schilders uit zijn geboortestad Maastricht mogen helemaal rekenen op zijn speurtocht naar verborgen meesterwerkjes. De 48-jarige Maastrichtenaar spendeert, naast zijn drukke baan als commercieel directeur van de reisorganisatie Vacansoleil, bijna geheel zijn vrije tijd aan kunststudies en speurtochten naar bekende en minder bekende schilders.

In de loop der jaren ontwikkelde John Gerards een eigen visie over met name de Maastrichtse School. Zijn meningen en oordelen over de Maastrichtse kunst, maar meer nog hoe Maastricht in de loop der jaren met haar kunstenaars is omgegaan,  zijn niet alleen zeer interessant om meer te leren over de Maastrichtse kunstenaars. Meer nog is hij bereid om ook kritisch te zijn over hoe de stad structureel de kunstenaars uit eigen stad te vergeten zo niet te negeren.

In de volgende rubriek van De Maastrichtse School – die direct op dit artikel volgt –  gaat John Gerards gelijk pittig van start met de vraag waarom Maastricht geen museum heeft waar de rijke schilderkunst die de stad kent permanent tentoongesteld wordt.

Laurens Bouvrie.