Aanleiding voor de zwarte lijst is het aangevraagde faillissement van Maastricht Airlines.

De VVD-fractie in het Limburgs Parlement pleit voor een zwarte lijst met bedrijven en organisaties die subsidievoorwaarden niet nakomen. Statenlid Martin de Beer uit Heerlen reageert daarmee op het faillissement, dat door Maastricht Airlines zelf is aangevraagd.

Volgens De Beer verdwijnt nu zo’n drie ton aan provinciaal subsidiegeld in een zwart gat. Dat is voor zijn partij onacceptabel.

Maastricht Airlines, een paar weken geleden opperde om met chartervluchten te beginnen, kreeg bij de opstart van de maatschappij een provinciale subsidie voor het opleiden van cabinepersoneel. Door allerlei omstandigheden, zoals de langdurige controles van de twee voormalige KLM Cityhoppers in Italië, is het van vliegen nooit gekomen. Donderdag 30 mei heeft een belangrijke aandeelhouder de financiering stop gezet, met een bankroet als vooruitzicht.

Onverteerbaar voor VVD-politicus De Beer: “Het bedrijf heeft de zaken niet op orde en gooit nu zelf de handdoek in de ring. Het resultaat is een strop voor Limburg. De VVD wil dat de provincie er alles aan doet om het subsidiebedrag terug te eisen. De eigenaren van Maastricht Airlines mogen niet meer voor subsidie in aanmerking mogen komen. Wordt aan de deur geklopt, dan moet het antwoord klip en klaar ‘nee’ zijn. Wat mijn partij betreft komt hiervoor een zwarte lijst.”

Maria Essers samen met Wethouder Aarts in de draaimolen

Buurtplatform Argus/Statenkwartier vindt dat enkele gemeenteraadsfracties een oorlog tegen hen voeren.

Buurtplatform voorzitter Maria Essers deed deze uitspraak nadat wethouder Mieke Damsma aan een raadscommissie deze week meedeelde dat Argus wel degelijk en ruim op tijd financiële verantwoording had afgelegd over besteding van buurtgelden in 2011. Essers reageerde hiermee op de aantijging van vijf raadsfracties dat Argus zijn uitgaven niet kan verantwoorden, waarover de Ster enkele weken geleden berichtte.
Argus stelt dat de PVM, SPM, LPM, VVD en MV ‘bij gebrek aan kennis’ een oorlog tegen het buurtplatform voeren die gebaseerd is op persoonlijke en politieke vetes. “Ze hebben niet eerst hoor en wederhoor toegepast en wilden de commissievergadering niet afwachten waarin de laatste stand van zaken zou worden besproken.En dit alles over de rug van betrokken burgers en vrijwilligers.” Argus zegt in een speciaal buurtbulletin toelichting te zullen geven over de verantwoording van de buurtgelden die het ter beschikking krijgt.

De oproep van de 5 fracties aan het gemeentebestuur om Argus hard aan te pakken vloeit voort uit een raadsbesluit waarin  buurtplatforms voortaan strenger worden gecontroleerd. Het verzoek van deze partijen om Argus een ultimatum te stellen blijkt nu voorbarig te zijn geweest.   Argus had volgens wethouder Damsma echter wel nagelaten om in de eindafrekening de subsidies van ‘Vogelaargelden’ en ‘Geld voor de buurten’ te scheiden. Daarvoor heeft Argus zes weken uitstel gekregen.
Inmiddels is de gesplitste boekhouding bij de gemeente ingediend, aldus Argus.
Sjak Planthof

Nog een keer vier jaar Barack Obama.  De wereld  haalt opgelucht adem.  Het nog steeds machtigste land ter wereld  krijgt geen president die,  behalve heel erg veel privégeld, de Amerikanen en de rest van de wereld niks te bieden heeft.  Je kunt zelfs niet om hem lachen. Bush jr. maakte je zo nu en dan nog wel eens blij met aandoenlijke domme opmerkingen, versprekingen of duikelpartijen.  Laat Obama nog maar een keer zijn gang gaan.  De Yes We Can magie van 2008 is inmiddels al lang verdwenen;  en die naar links en rechts kijkende redevoeringen wekken zo nu en dan zelfs ergernis.  Ik roep wel eens:  “Kijk nou eens een minuut recht vooruit man”.  Dat hoort hij niet, I know.  Maar ik vloek en tier ook wel eens bij spannende voetbalwedstrijden of geef geniale aanwijzingen aan een speler die in die kijkkast op het punt staat de verkeerde beslissing te nemen.  Empathie en emoties maken mij tot een verbale televisiekijker.

Tegen Mark Rutte zeg ik nooit iets wanneer hij op tv verschijnt. Niet meer.  Het dunne elastiekje, met daarop geschreven sympathie,  stond al op knappen toen hij met Geert Wilders in zee ging. Bij de “Doe eens normaal man” voorstelling knapte het definitief. Ik zag een man zonder gezag die zich, met een lach op zijn gezicht,  liet piepelen door de Venlose populist.  En zie daar, de afgelopen dagen gebeurt het weer.  Ditmaal door partijdinosaurus Hans Wiegel.  Het eeuwige VVD talent, dat nooit de baas van Nederland wist te worden en daarom bij tijd en wijle wil laten zien wel degelijk een machtig iemand te zijn, schoffeerde zijn partijgenoot die inmiddels wel al voor de tweede keer MP is.  VVD’ers maar altijd roepen dat die PvdA’ers zo een zuur humorloos volkje is. De enige lachende liberaal voor dit moment is Mark II. Wiegel hoorde je trouwens zelden, zeg maar nooit, schande roepen dat zijn partij met een mijnheer in zee ging die vrijheid in denken en doen alleen wil toestaan aan mensen die het met hem eens zijn.

De paniek om de zorgkosten snap ik overigens wel.  Het is niet niks als je een ton verdiend en in plaats van vijftigduizend netto twee mille minder overhoudt.  Niet narekenen overigens;  ik goochel maar met wat cijfers. Zoals iedereen in Nederland.   Wat ik niet snap is dat in koor geroepen wordt:  de hardwerkende Nederlander wordt door het nivelleringsspook genadeloos gepakt.  Dat betekent toch automatisch dat we vinden dat zij die het minimumloon verdienen en er 0,1, voor mijn part 1 procent, op vooruitgaan niet hard werken en bovendien nog nooit financieel gepakt zijn.  Door die nieuwe manier van zorg betalen komen die luie minimumlijders wel heel erg angstig dichtbij bij Jan Modaal en neef Boven-Modaal.  Reken zelf maar uit:  1100 euro netto in de maand (+1 procent)  en 4000 euro netto (- 4 procent).  Nog een keer zo een voordeel voor die aartsluie onderkant van de samenleving en ze gaan er op en er over. Rutte erger dan Den Uyl?  Een lachertje.  Stalin heeft zich al tien keer van schaamte in zijn mausoleum omgedraaid over zijn – zo laat zich nu aanzien – veel te liberale politiek in zijn Sowjet Unie paradijs.

Laurens Bouvrie

De JOVD Maastricht – de jongerenorganisatie van de VVD – schrijft regelmatig een column op Maastricht Aktueel over hun bevindingen van actuele zaken in het Maastrichtse.  Dat de jonge liberalen niet bepaald schoothondjes zijn van het gevestigde establishment van de partij die ze aanhangen blijkt uit onderstaande column van JOVD bestuurslid Jolien van Golde.  Onderwerp:  het onderwerp dat nog steeds topic numer one is in de Limburgse hoofdstad: de wietpas.

“Wij roepen VVD bewindslieden in Maastricht en de rest van het land de oogkleppen die zij hebben mogen ontvangen van minister Opstelten en staatssecretaris Teeven af te zetten en zich te richten op echt liberaal beleid.”

Jolien van Golde

Bijna een halfjaar na zijn invoering is de wietpas nog steeds het meest besproken beleid in Maastricht. Niet alleen binnen de politiek, maar ook op staat, in de cafés en in huis. Hoe heeft dit beleid uitgepakt? Het doel was overlast verminderen en drugstoeristen weghouden uit de stad. Het doel was juist niet de Nederlandse gebruikers te weren uit de coffeeshops. Alhoewel, zelfs Burgmeester Hoes gaf laatst, misschien niet in heel veel woorden, toe dat dit wel is gebeurd. Ondanks dergelijke uitspraken van verschillende burgemeesters door het hele land, blijft de VVD (niet alleen in Maastricht, maar ook landelijk) bij hoog en laag volhouden dat de overlast wel degelijk minder is geworden.

Maar is de overlast verminderd? En komen er nu werkelijk geen of minder drugstoeristen naar Maastricht? De JOVD Maastricht ging op onderzoek uit. Wij vroegen een coffeeshophouder of nog steeds buitenlanders aan de deur komen, of de Nederlandse gebruiker zijn weg naar de coffeeshop terug heeft gevonden, en er of sprake is van afgenomen overlast. De verkregen antwoorden waren kort, maar zeker krachtig. De omzet? “Nog steeds shit”. Overlast? “Die was er eigenlijk al niet veel”. Het mooiste antwoord kwam op de vraag: “Moeten jullie nog steeds dagelijks buitenlanders weren?”, het luidde: “Het is alsof die mensen geen televisie of krant hebben, iedere dag opnieuw komen er weer mensen die ik weg moet sturen”.

Ook spraken wij een buurtbewoner, en vroegen naar eventuele overlast. “Overlast? Hier in de straat was die er nooit, is ook nu geen sprake van, maar in de buurt hierachter ruik ik tegenwoordig de wietgeur en rijden veel meer auto’s ‘overhaast’ rond”.

Een duidelijk verhaal dus, het belangrijkste doel van de wietpas is tot op heden op zijn zachts gezegd in rook opgegaan, om maar even bij het onderwerp te blijven. Verder is er juist door toegenomen illegale handel overlast gecreëerd en zijn de coffeeshops de dupe.

De JOVD pleit al langer voor legalisering, wat duidelijkheid schept in de wirwar aan regels die er nu omtrent softdrugs bestaat en bijdraagt aan de lokale economie. Wethouder Aarts gaf namelijk op 24 juni toe dat ook hij het idee had dat ook de lokale eetgelegenheden te kampen hadden met afgenomen klandizie naar aanleiding van de wietpas. De belangrijkste reden voor legalisatie is dat de mens verstandig genoeg is om zelf de afweging te maken wat men wel en niet consumeert.

Wij roepen daarom ook VVD bewindslieden in Maastricht en de rest van het land de oogkleppen die zij hebben mogen ontvangen van minister Opstelten en staatssecretaris Teeven af te zetten en zich te richten op echt liberaal beleid.

Jolien van Golde bestuurslid JOVD Maastricht

Nederland heeft gekozen.  Dat het land weer paars gaat kleuren kan bijna niet anders.  De grote winnaars VVD en PvdA krijgen de prachtige uitdaging om van ons kikkerlandje weer een sociaal liberaal land te maken dat uitblinkt in gezond verstand gekoppeld aan durf.  Dat zal niet makkelijk worden.  Dat mooie dubbeltalent waar andere landen decennia lang met enige jaloezie naar opkeken verdween de afgelopen jaren als sneeuw voor de zon uit ons DNA profiel.  De angstcultuur regeerde fors. Niet alleen in de politiek.  Vervelende navelstaarderij, gebrek aan idealen, bangmakerijen en nog zoveel meer bekrompen conservatieve karaktertrekjes namen hand over hand toe.  Mark Rutte en Diederik Samsom hebben de energie, het talent en het natuurlijke positivisme om de lucht boven Nederland weer snel en vooral adequaat te klaren.  Het meest bewees dat de afgelopen weken de PvdA lijsttrekker.  Hij kreeg het klaar om in amper vier weken heel veel mensen weer een positief gevoel te geven.  Zijn stemmenwinst bewijst vooral dat Nederland niet gedegradeerd is tot gekke Henkie land van Europa.  Nog meer geeft zijn victorie aan dat positief leiderschap onontbeerlijk is.  Geert Wilders verliest niet vanwege zijn partijprogramma enorm veel zetels.  Hij wist jarenlang te scoren omdat zijn opponenten te zwak parool wisten te bieden.  Daarbij vergat hij dat Henk en Ingrid ook wel eens iets leuks wilde horen. Toen de PVV leider merkte dat zijn islamfobie toch vooral interessant is om door een psychiater onder de loep te laten nemen, koos hij voor de volgende angstgegner: Europa.  Een misvatting met voor Wilders en zijn doemdenkende  gevolg een flinke uitglijder.  Woensdagavond was de boodschap nog niet tot hem doorgedrongen toen hij zei dat de PVV keihard terugkomt.  Het woordje keihard daar is – gelukkig – een groot deel van Nederland wel klaar mee.  Met alle andere superlatieven – zo mag ik hopen – ook.

Paars zal niet compleet zijn zonder D66.  Alleen al om een van de meest belangrijke onderwerpen, zeker voor de lange termijn, continue op de agenda te houden.  Ik heb het uiteraard over onderwijs.  Alexander Pechtold wist in alle turbulente discussies over Europa, zorg en werk zijn item stevig overeind te houden.  Dat werd gewaardeerd blijkt nu.  Daar moeten we vooral ook in Maastricht blij mee zijn.  Van een stad met veel ongeschoolde arbeiders wisten we in een halve eeuw ons om te turnen tot een stad waar kennis, toerisme en diensten de motoren van de economie zijn geworden.  Het huidige niveau kun je alleen maar handhaven en liever nog beter maken door de jeugd de kans te geven zich volop te ontwikkelen.  Op alle niveaus wel te verstaan.  Want het moet niet zo zijn dat met investeren in onderwijs alleen maar academisch niveau wordt bedoeld.  Meer kennis in ambachten en andere ‘lagere’ arbeidssectoren zijn net zo evident.

Indien VVD, PvdA en D66 in staat zijn een goed kabinet te vormen dat durft beslissingen te nemen die niet alleen de korte termijn bedienen maar vooral de toekomst kan Maastricht – op weg naar 2018 – nog wel eens veel profijt gaan hebben van de revival van Paars.

Voor de vijfde keer in tien jaar gaat de kiesgerechtigde Nederlander zijn stem uitbrengen voor de verdeling van de zetels in de Tweede Kamer.  In het slotdebat dinsdagavond op Nederland 1 kwam dan ook niet geheel verrassend het onderwerp stabiel kabinet vaak aan de orde.  Grootste vraag vandaag zal echter zijn:  wie wordt de grootste.  De PvdA en VVD, zo zeggen de peilingen, zijn verwikkeld in een nek aan nek race om – wat betreft het aantal zetels – de winnaar van de verkiezingen te worden.  Vandaag wordt ook duidelijk of de Maastrichtenaren Han Hoogma (CDA) en Manon Fokke (PvdA) een zetel weten te bemachtigen in Den Haag.  De verwachting is dat de CDA politicus dat alleen kan redden door voldoende voorkeurszetels binnen te halen.  Hij staat op nummer 37 op de lijst van zijn partij.  Het is inmiddels wel duidelijk dat de christendemocraten dat aantal niet gaan halen.  In dezelfde situatie bevond zich vier weken geleden ook de fractieleider van PvdA Maastricht Manon Fokke.  Zij staat op nummer 32. Door een ongekende revival van de sociaaldemocraten, vooral teweeg gebracht door een door vriend en vijand inmiddels gelauwerde Diederik Samsom, hoeft het inmiddels niemand meer te verbazen wanneer Manon Fokke binnenkort het Maastrichtse pluche gaat verruilen voor het Haagse.

Gerdo van Grootheest (Groen Links) en Han Hoogma (CDA): moeten zij vrezen voor een zetelverliezen?

Woensdag is het zo ver.  In de nacht van 12 op 13 september weet worden de prijzen verdeeld.  Leidt de

Wordt 32 het Lucky Number voor Manon Fokke?

VVD een overwinningsnederlaag; wordt de PvdA – uit het niets – toch de grootste; zakt Groen Links door een ondergrens; heeft de SP nog een tovertruc in huis om de sociaaldemocraten op links voor te blijven; kunnen links en rechts niet – ondanks een flinke zeteldaling – niet om het CDA heen.  Zaterdag op de Markt in Maastricht waren al die vragen nog geen issue. Campagnes voeren de partij eerst voor zichzelf. Maar wel gebroederlijk naast elkaar.  Het tentje van VVD naast dat van de SP en de Piratenpartij naast de PvdA. 

Lokaal gezien is de meest spannende vraag inmiddels geworden: gaat ze het halen?  Stoer begon ze haar campagne een paar weken terug met nummer 32 op de rug. We hebben het over de fractieleider van de PvdA in Maastricht, Manon Fokke. Zij staat nummer 32 op de lijst van haar partij. Bij aanvang van de campagnes een positie die alleen maar een zetel leek te kunnen opleveren bij voldoende voorkeursstemmen.  Luttele dagen voor de verkiezingen lijkt ze met vlag en wimpel te gaan slagen.  Het nummer dat een paar weken geleden een gevecht in de achterhoede leek op te leveren, staat nu misschien wel voor Victorie.  Wordt 32 het geluksgetal van Manon Fokke?

SP en VVD zijn niet bepaald de twee partijen die samen een regering gaan vormen. Op de Markt in Maastricht staan de campagnetentjes evenwel broederlijk naast elkaar.

Daar moet een kandidaat toch behoorlijk onrustig van worden. “Neen hoor, zegt Manon Fokke gedecideerd. “Ik ben en

Nog niet zo heel lang geleden was de roos van de PvdA niet een erg gewild object bij de passanten tijdens PvdA rondjes door de stad. Nu lijkt het wel of iedereen de rode roos wil hebben.

blijf toch vooral een nuchtere Tukker. Natuurlijk is het spannend. Maar dat vond ik ook aan het begin van de campagne.”  De aan de Universiteit Maastricht werkzame Fokke gooit er de gebruikelijke cliché tegenaan: “Het zijn maar peilingen”.  De reporter van Maastricht Aktueel vindt dat toch wel erg nuchter.  “Dat meen ik echt”, zegt ze resoluut. “Ik ben met heel veel enthousiasme begonnen en ben natuurlijk in mijn nopjes dat Diederik Samsom het zo enorm goed doet en in het kielzog van hem alle partijleden. Dat geeft extra energie. Maar woensdag 12 september is de dag dat de stemmen echt worden geteld.  Geen dag eerder.”

Broederlijk naast elkaar staan Han Hoogma, gewezen wethouder van Maastricht namens het CDA, en Gerdo van Grootheest, huidig Groen Links wethouder. Hoogma staat op de kandidatenlijst van zijn partij op een ongeveer zelfde positie als Manon Fokke. Het ziet er niet naar uit dat hij het gaat halen. Vanuit zijn situatie houdt hij toch ook de moed er in. Niet zo zeer vanuit zijn eigen kandidaatschap maar met de hoop dat het verlies van het CDA toch nog gaat meevallen. Dat geldt net zo voor van Grootheests partij.  De enige partij die groene economie volop als verkiezingsthema heeft dreigt behoorlijk weg te zakken.  Voor al die veronderstellingen is zaterdag op de Markt in Maastricht geen plaats. Het is mooi weer en iedereen is goed gemutst. Woensdag 12 september lijkt op een prachtige nazomerdag nog heel ver weg.

Jolien van Golde

Politiek, voor veel jongeren is het een ver-van-mijn-bed show. Toch weten velen wel wat ze gaan stemmen: “Ik ben student, dus ik stem D66.” Waarom? “Dan behoud ik tenminste mijn studiefinanciering!”. Om alvast een tipje van de sluier op te lichten: daar is niets van waar. Daarover later meer, nu eerst de langstudeerboete.

Inmiddels is er geen enkele partij meer voorstander van deze regel, behalve de SGP. Toch zit de VVD nu met een slecht imago, omdat zij  deze maatregel gepresenteerd heeft. Dit terwijl de maatregel bedacht is door het CDA dat niet aan het sociaal leenstelsel van de VVD wilde. De langstudeerdersboete is vooral een anti-idee, in lijn met het complete gebrek aan visie dat het CDA nu al jaren tentoonspreid.

Nu die fabel de wereld uit is, komen we terug bij de studiefinanciering. Ook daar komen we weer uit bij het CDA, samen met de ChristenUnie is het CDA namelijk de enige politieke partij die de studiefinanciering zoals deze nu is wil behouden. Als een student zegt: “VVD? Nee dan moet ik gaan lenen!”, realiseert deze zich dus niet dat niet alleen de VVD, maar ook de PvdA en ja hoor, D66, vóór een sociaal leenstelsel zijn. GroenLinks is voorstander van een sociaal leenstelsel dat de vrijheid om zelf de hoogte van de lening te bepalen weg laat, waardoor studenten aan een onnodig hoge schuldenlast geholpen worden.

Als onafhankelijke jongerenorganisatie is de JOVD natuurlijk niet gelijk aan de VVD, maar waarom zou je als liberale student op de VVD stemmen en niet op D66? Of waarom juist niet? Het grote verschil zit hem in selectie aan de poort. Persoonlijk ben ik daar een groot voorstander van. Als jij laat zien dat je een bepaalde studie echt wil gaan doen, moet je toegelaten worden. Niet omdat je je maar ergens inschrijft en vervolgens middels een loting toevallig binnenkomt. Daar schiet het onderwijs kwalitatief niets mee op. Door selectie aan de poort dring je uitval terug en stimuleer je studenten zich ergens voor in te zetten.

Heb je als jongere nog geen beslissing genomen over je keuze in het stemhokje op 12 september. Of wil je in het algemeen meer weten over politiek en keuzes:  Ga morgen naar  het Centre Ceramique.  Vanaf 19.00 organiseert het JOVD  een debat voor en door jongeren!

Jolien van Golde

Bestuurslid JOVD Maastricht e.o.

VVD Tweede Kamerlid Karin Straus krijgt haar eigen glossy. De Limburgse politica treedt daarmee in de voetsporen van Linda de Mol, Matthijs van Nieuwkerk, Ruud Gullit, Heleen van Royen en Youp van het Hek.

Het magazine KARIN gaat echter niet over schoenen, tassen of  de nieuwste huidverzorgingsproducten. In de bijzondere uitgave staan interviews met personen en onderwerpen die Karin Straus inspireren als politica. KARIN wordt op 4 september feestelijk gelanceerd in Brasserie’t Pakhuis in Roermond. 

Hoewel de KARIN midden in de campagnetijd wordt uitgebracht,reikt het doel van het magazine verder. Straus: “Tijdens een brainstormsessie met mijn campagnemedewerkers werd het idee geboren om een eigen glossy temaken. Ik wil laten zien welke personen en onderwerpen mij motiveren om het werk in de Tweede Kamer te doen. Door de KARIN worden deze mensen en zaken ook in het zonnetje gezet.” 

De fraai vormgegeven glossy telt 28 pagina’s met interviews en artikelen op het gebied van de kwaliteit van leven. U leest alles over een belevenissenpark voor mensen met speciale behoeftes, de zorgacademie in Heerlen en een particulier ontwikkelingshulpproject. 

Verder zijn er bijdragen van Lucien Engelen (zorgondernemer en hoogleraar) en creatief denker Sjra Puts over innovatief ondernemerschap. De KARIN is geheel door vrijwilligers gemaakt. 

Zoals van de lancering van een glossy mag worden verwacht,worden op 4 september diverse prominenten verwacht. Naast diverse politici en mensen uit de showwereld zijn ook de geïnterviewde personen in het blad aanwezig.

Zeg mij niet dat Haagse politici zo ver van ons afstaan.  Zondagmiddag had ik een prettig onderhoud met demissionair minister van Immigratie, Integratie en Asiel en gewezen burgervader van ons dorp: Gerd Leers. Op zaterdag zag en sprak ik op ’t Preuvenemint Hero Brinkman van DPK. Alsof dat alles niet genoeg is:  de dag daarvoor was ik aanwezig bij de start van de verkiezingscampagne van de VVD Limburg. Met als bijzondere gasten Den Haag burgemeester Jozias van Aartsen en dee vaan us:  Onno.  Ik mag hem hier zo noemen.  Zelfs tutoyeren.  Dit is immers een column, een rubriek waar weinig regels voor gelden.  Zijn ambtenaren moeten hem – terecht – mijnheer Hoes of burgemeester noemen.  Hij ziet er dan wel forever young uit die Onno, maar hij is wel de eerste burger van de stad.  Verleden jaar bezocht ik een presentatie van een of ander jaarboek dat officieel werd gepresenteerd.  Onno was een van de genodigden. Een mijnheer uit Maastricht die de presentatie van het boek voor zijn rekening nam sprak het publiek toe.  Met zo nu en dan een persoonlijke noot voor de burgemeester.  Nu weet ik niet meer zeker of de spreker hem ook Onno noemde maar wel continue je of jij.  Het werkte bij mij tenenkrommend en de vervelendste schaamte die ik: plaatsvervangende.  Ik bekeek zo nu en dan de rest van de aanwezigen en zag geen fronsende wenkbrauwen of andere vormen die mijn gevoel van dat moment deelde.  Ik kreeg sterk de neiging Onno te vragen: “Wat vind jij hier nu van”.  Daar zag ik vanaf.  Wel concludeerde ik dat taalverloedering geen Unique Selling Point (USP) is van straatschoffies.

In mijn favoriete terraskrant las ik deze week dat het niet ondenkbeeldig geacht moet worden dat het  crapuul van de straat nog wel eens rode oortjes kan gaan krijgen. Niet van een nog hardere gutter words uit de VS maar  van de verbale oorlogen die de lijsttrekkers van de politieke partijen de komende  weken gaan voeren.  Maar ook de Volkskrant schuwt niet steeds meer te overdrijven. Ik geef toe:  het zou natuurlijk fantastische televisie zijn  Sybrand van Haersma Buma (CDA) en/of Alexander Pechtold (D66) helemaal over de rooie te zien en horen te gaan.  Vergeet dat scenario. Dat gebeurt niet.  Minder onwaarschijnlijk is ineens dat de Diederik Samsom de PvdA tot grootste partij gaat maken van de linker vleugel.  De politieke barometer laat voor de sociaaldemocraten zomaar een, weliswaar nog een waterig, zonnetje zien.  Dat betekent tegelijkertijd dat  de SP aan het inleveren is.  De gezellige Brabander Emiel Roemer lijkt hierdoor, de tot en met zaterdagavond nog zo zekere spannende, tweestrijd  met Mark Rutte te gaan verliezen.  Dat wordt dan lachen.  Dan gaat de VVD de meest oncomfortabele overwinning ooit halen.  Want wat moeten de liberalen met een zeteltje of , laten we eens ruim uitpakken,  40 en je vindt niemand op je eigen – rechter vleugel waar je een ruim meerderheidskabinet mee kunt vormen.  De debatten blijven gewoon beschaafd!  De ordinaire scheldpartijen gaan pas plaatsvinden in de nacht van 12 op 13 september in het liberale kamp.  Daar kunnen jij, Onno en Mark donder op zeggen.