Nu het Limburgs Symfonie Orkest en Opera Zuid in extremis – niet te verwarren met ‘door extremen’ – gered zijn door de regering Wilders en diens gedoogpartners Rutte en Verhaegen, kijk ik uit naar de reactie van de linkse oppositiepartijen. Hoe gaan ze reageren op deze nieuwe rechtse hobby. Nog groter mijn nieuwsgierigheid hoe de aanhangers van de PVV, CDA en VVD deze move gaan uitleggen in kantine of kroeg. Tot begin van deze week lachten zij iedere cultuur- en kunstliefhebber vierkant uit. Die geldverslindende strijkers en blazers, om maar te zwijgen van de hoge C’s moesten vooral zo snel mogelijk van de bühne worden geveegd. Minder C, meer J’s, minimaal een stuk of drie. Het echte lachen begint nu pas. Iedere voorstelling van het LSO stijf uitverkocht. Een concertzaal vol met PVV aanhangers. Want het besluit van de grote blonde leider, ook al snap je daar geen zak van, volg je blindelings. Dus met zijn anderhalf miljoen wekelijks naar een klassiek concert. Dat levert opera op van het fijnste soort. Het duurt niet lang of Onno Hoes moet met spoed naar minister Opstelten om een pasjessysteem voor theaterbezoek te gaan regelen. Denk niet dat links uitziende mensen nog veel kans maken op een plaatsje. Uit voorzorg heb ik mijn haren laten millimeteren.

Marc Josemans, de voorzitter van de Verenigde Officiële Coffeeshops Maastricht, vanwaar dat Officiële vraag ik mij al jaren af, alsof hier ook op andere – illegale wijze – cannabis wordt verhandeld, kijkt met argusogen naar hetgeen in de cultuurbranche gebeurt. Het zal toch niet zo zijn dat straks wiet en hasjiesj in iedere winkel te koop zal zijn. In dit knotsgekke Nederland lijkt niks onmogelijk. Gelukkig voor ons Maastrichtenaren kunnen we de komende week terugvallen op ons aloude geloof. De Heiligdomsvaart kan niet op een beter moment van start gaan, zeker voor links Maastricht. Nu rechts links links en rechts inhaalt, als de ultieme redders van de Limburgse cultuur in alle theaters en door alle gezelschappen met open armen en een warm onthaal in de theaterfoyers op de blote knieën bedankt worden, kan het zomaar zijn dat het begrip linkse kerk een geheel andere betekenis krijgt. Compleet van hun cultuurgeloof gevallen, of gestoten, is het enige houvast voor dragers van geitewollensokken en houtjes-touwtjes jassen nog dat goede oude katholieke geloof. Dan is het toch een zegen om, net nu, een pelgrimstocht te kunnen ondernemen naar en in je eigen stad. Stap twee, lid worden van een van de vele kerkelijk zangkoren, volgt daarna vanzelf. Die hebben overigens van VVD Kamerlid René Leegte te horen gekregen dat minimaal een kwart van het repertoire Nederlandstalig moet zijn. Een lid van een Gregoriaans koor sprak Leegte vol overtuiging hier over dat dit voor hun toch een beetje moeilijk lag. Het Kamerlid, kennelijk op de hoogte van de Maastrichtse muziekcultuur, pareerde met de woorden: “Erwin, Beppie, Huub of Frans schrijven met alle plezier wel een paar mooie Maastrichtse teksten op die muziek van jullie. Levert nog een hit op ook.”

Geert Wilders en zijn assistenten Rutte en Verhagen liet dinsdagavond, heel toevallig vlak na het rustsignaal van Ajax – AC Milaan, het land weten dat met het nieuwe kabinet ‘echt iets gaat veranderen’ in Nederland. “Er zal een nieuwe wind gaan waaien. De PVV blaast een forse toon mee.”  Ik ben geen weerdeskundige en zeker geen specialist op het gebied van winden, tenminste niet van meteorologische aard moet ik er van mijn kinderen bij schrijven. Ben wel zeer nieuwsgierig hoe een centrumrechtse, ultraconservatie, wind gaat aanvoelen. Lijkt dat op een zacht zomerbriesje dat vriendelijk stemt en laat weten dat het leven goed is, voor iedereen? Of wordt het een ijzige kille poolwind, die continue het gezicht teistert en als je de hoek om fietst je bijkans van je ijzeren ros laat sodemieteren. Zelf vrees ik dat de Maastrichtse terrassen de komende jaren alleen nog maar open kunnen blijven met behoorlijke winterkappen en voorzien van kachels. Dat laatste kan trouwens met het nieuwe kabinet makkelijk worden toegestaan, want  het milieu staat in geen enkele paragraaf gemeld in het regeerakkoord. Dat is niet helemaal waar. Milieu is vanaf heden weer het woord dat aangeeft tot welke bevolkingsgroep je hoort.  Er gaat echt iets veranderen heeft Geert in ieder geval aangegeven. Dat is een fascinerende uitspraak. Als een conservatief zegt dat echt iets gaat veranderen spits ik graag de oren. In de regel betekent dat meer terug naar af dan vooruit en wordt het toch vooral een kwestie van veel Aha en déjà vu Erlebnissen.

Maastricht verandert trouwens al jaren, zeg maar gerust iedere maand, soms zelfs dagelijks. De ene dag heb je een eensgezind college, de dag er na moet je vrezen dat in de stad geen wethouder meer te vinden is behalve de Wethouder van Caldenborghlaan. Dat komt evenwel allemaal weer goed. De harmonieën en fanfares blazen in de straten en op de pleinen nog altijd een forsere toon dan de PVV. Links en rechts is hier nog van het klassieke soort en CDA Maastricht blijft nog altijd keurig een middenkoers varen.  Simpelweg een kwestie van tijd, geduld en een paar wijntjes en de coalitie is weer een grote vriendenclub. En nog mooier: de stad krijgt straks Onno Hoes. Een VVD’er die de stad gaat leiden. Daar ben ik zeer verheugd op. Dat betekent dat alle traditionele grote partijen hun partijtje meeblazen. Het weer – dus ook de wind – is hier toch altijd net iets milder dan in de rest van het land.

Laurens Bouvrie

Ruim een op de vijf Sjengen en Marie’s zijn het liefst Henk en Ingrid. Dat valt nog mee. Hier en daar een discussie over politiek levert voor het gevoel een fikse meerderheid op met de opmerking: “Ik ben het niet met alles wat Wilders zegt eens maar hij benoemt wel de problemen die er zijn”.  Er zijn dus nog voldoende mensen die potentieel tot de PVV kunnen toetreden. Vanuit de CDA Maastricht hoek valt evenwel niet meer veel weg te snoepen. Die zijn al massaal overgelopen naar de voorvechter van een Nederlandse maatschappij die vooral van joods-christelijke signatuur moet zijn. Wat dat precies betekent kunnen we pas weten als Geert Wilders echt aan de macht komt. Dat neigt tot de volgende keer strategisch stemmen. Ik wil dat namelijk wel eens meemaken. De christelijke waarden in Nederland zijn al decennia geleden over boord gegooid en noem mij een, behalve de Joodse inwoners van dit land zelf,  norm of waarde die u dagelijks volgt zoals het volk van Mozes dat doet en ik krijg spontaan pijpenkrullen. Het enige dat Joden aan Nederland te danken hebben is dat in WO II  de pakkans om gedeporteerd te worden naar concentratiekampen hier het grootst was van heel Europa. En dat kwam zeker niet omdat we zo volgens hun normen en waarden leefden.

Geert zei het woensdagavond nog maar eens een keer. Anderhalf miljoen Nederlanders, waaronder dus een flink gezelschap Maastrichtenaren, heeft gekozen voor zijn agenda van Hoop en Optimisme. Dat zijn twee fantastische woorden. Ik kan natuurlijk cynisch opmerken dat met hoop door Geert cryptisch bedoelt wordt dat hij hoopt een hoop Marokkaans tuig de grens kan overzetten. Of is dat een iets te optimistisch beeld?  Of vestigt hij zijn hoop dat nog veel straatcriminelen door de knieën geschoten worden en bedoelt hij met optimisme dat de Kopvoddentax dusdanig veel geld gaat opleveren dat Nederland gelijk uit zijn economische crisis geraakt.  Mijn eigen normen en waarden krijgen in ieder geval maar niet gevat dat deze twee fantastisch positieve woorden – Hoop en Optimisme – worden gebruikt door iemand die vorstelijk de verkiezingen wint door het jarenlang prediken van angst en het zaaien van haat.

Laurens Bouvrie